29.12.10

Αθάνατο ελληνικό δημόσιο...



Το ραντεβού με το δημόσιο είναι τελικά μια επίπονη διαδικασία... Και αυτό γιατί η κυρίαρχη φιλοσοφία των κυβερνητικών υπαλλήλων δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη αλλά η αποφυγή της δια της εργασίας δικής τους ταλαιπωρίας... Αυτές τις μέρες π.χ. οι εφορίες έχουν την τιμητική τους: περαίωση, τέλη κυκλοφορίας, τρέχουσες υποχρεώσεις... Από κοντά κι οι πολεοδομίες με τους ημιϋπαίθριους, αλλά και διάφορα άλλα δημόσια «ευαγή ιδρύματα ταλαιπωρίας» του πολίτη. Η όλη κατάσταση, σκέφτηκα, είναι βούτυρο στο ψωμί του ανευθυνοϋπεύθυνου δημοσίου υπαλλήλου...

Ήμουν στο αυτοκίνητο όταν άκουσα σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή την εξής απίθανη ιστορία: ο πελάτης είχε λάβει σημείωμα περαίωσης με λάθη και έκανε αίτηση διόρθωσης, χθες έληγε η προθεσμία και ειδοποίηση διόρθωσης δεν είχε προωθηθεί, ο λογιστής πάει στην εφορία και ρωτάει, παίρνει απάντηση «α, ναι, έχει εκδοθεί η διόρθωση, θα σας ενημερώναμε...» (πότε αλήθεια αφού ήταν τελευταία μέρα...;;;) και στην εύλογη ερώτηση του, «μα πότε;; αφού σήμερα λήγουν οι προθεσμίες;; αν δεν ερχόμουν να ρωτήσω τι θα συνέβαινε;;», η απάντηση ήρθες εξόχως δημοσιοϋπαλληλική: «θα χάνατε τις προθεσμίες...»

Φτάνοντας στο γραφείο, βλέπω το μήνυμα μιας φίλης «τέλη, τέλη, τέλη... πόση ώρα θα στηθώ στην ουρά;;;». Πριν προλάβω να αστειευτώ και να της πω ότι το μεσημέροαπόγευμα θα τραγουδά «τέλη τέλη τέλη, κάλπικ' έφορα, πλήρωσα εντέλει, δε με ρίχνεις πια...» ακούω το επόμενο: κλασσική και πολύχρονη «κόμπλα» των εφοριών στις μεταβιβάσεις αυτοκινήτων, ασχέτως του πότε γίνεται και δηλώνεται στην εφορία το ειδοποιητήριο θα πάει στον παλιό ιδιοκτήτη που θα το αγνοήσει και ο νέος θα πρέπει να τρέχει στις ουρές της εφορίας... Απόλυτα φυσιολογικό για το ελληνικό δημόσιο, σιγά μην ασχοληθούν να απαλλάξουν τον πολίτη από την ταλαιπωρία... Δεν είναι δουλειά τους εξάλλου...

Εκεί με βρίσκει το τρίτο, η «εξομολόγηση» μιας φίλης στην παραπάνω συζήτηση: «Πήγε ο γιος μου χθες στην Εφορία για τα τέλη !!! Έφτασε 20 λεπτά πριν τις 8, μπροστά του 52 άτομα ... στήθηκαν μόλις άνοιξε στο αντίστοιχο γκισέ ... στις 8:25 ο καφετζής έφερε τον καφέ του υπαλλήλου και 5 λεπτά αργότερα αξιώθηκε να φανεί ο υπάλληλος...». Ο μέγας άρχων δημόσιος υπάλληλος... Ο συγκεκριμένος μπορεί και να απόρησε με την αυθάδεια των πολιτών να έχουν κάνει ουρά σχεδόν μια ώρα πριν από την ώρα αφίξεως του... Πιστεύω δε ότι μέσα του ένοιωσε ιερή αγανάκτηση που «έτσι που μας έχουν κάνει, ούτε τον καφέ μας δεν προλαβαίνουμε να πιούμε...»



«Απόλυτα φυσιολογικό...», της απάντησα, «μιλάμε για το ελληνικό δημόσιο... μου θύμισες αυτό που έγραφε την προηγούμενη εβδομάδα ο Παπαχελάς στην «Κ» για τις επενδύσεις: "Βασικό ανασχετικό ρόλο παίζει το κράτος, από τους υπαλλήλους των υπουργείων έως την τελευταία υπηρεσία της πολεοδομίας ή της αρχαιολογίας. Η συντριπτική τους πλειονότητα είναι προσηλωμένη σε ένα πράγμα: πώς θα κάνουν όσο πιο δύσκολη γίνεται τη ζωή ενός επενδυτή ή επιχειρηματία. Οι νόμοι μας εξυπηρετούν απόλυτα όποιον δημόσιο υπάλληλο θέλει να τορπιλίσει μια επένδυση, γιατί είναι περίπλοκοι, ασαφείς και επικαλυπτόμενοι..."»

«...και χρονοβόροι Γιάννη», μου απάντησε «αυτό που μου την σπάει με όλους αυτούς είναι ότι συνήθως "καλούνται να εξυπηρετήσουν" ιδιωτικούς υπαλλήλους που πάνε στη δημόσια υπηρεσία με την ψυχή στο στόμα με το φόβο να μην αργήσουν και τους επιπλήξουν οι εργοδότες τους... και δεν τους ενδιαφέρει ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ, αραχτοί μέσα στη μακαριότητα της μονιμότητας και στον ζαμανφουτισμό που τους διακρίνει...»

Κατά τα λοιπά, μετά την απογραφή του καλοκαιριού, τώρα ο «μέγας» Ραγκούσης εξήγγειλε καταγραφή για να αξιοποιήσει, λέει, τα προσόντα του προσωπικού του δημοσίου. Έτσι από τις 10 Φεβρουαρίου θα αρχίσει, ξαναλέει, νέος κύκλος μετατάξεων... Αναρωτιέμαι εγώ τώρα, αν θα έπρεπε πριν κουνηθεί έστω και ένας να μαθαίναμε -έστω και ως ορυμαγδό πληροφορίας στο διαδίκτυο- το νέο χάρτη υπηρεσιών του ελληνικού δημοσίου, τα νέα οργανογράμματα, τις προβλεπόμενες θέσεις εργασίας σε πλήθος και τίτλο θέσεως, τις περιγραφές εργασίας καθώς και τα ελάχιστα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα όσων καταλάβουν τις θέσεις αυτές... ΄Ώστε μετά να μπορέσουμε να τα «κουμπώσουμε» με τις μετατάξεις και να βεβαιωθούμε ότι κάτι επιτέλους έγινε σωστά, ότι κάτι άλλαξε... Αναρωτιέμαι και είμαι σίγουρος ότι απάντηση δε θα λάβω, αν υπήρχε η απάντηση ίσως να μην γινόταν η όλη κίνηση έτσι στα μουλωχτά...



Γιατί σας τα έγραψα όλα αυτά;; Η απάντηση είναι στο άρθρο του Αλέξη Παπαχελά που ανέφερα παραπάνω, με τίτλο «Ο ακήρυχτος πόλεμος». Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 19.12.2010. Σας το παραθέτω ολόκληρο μήπως και βοηθήσω να αλλάξει κάτι...

«Όσο και να μειώσουμε τα ελλείμματα, όσο και αν περιορίσουμε τη σπατάλη και τη διαφθορά, δεν πρόκειται να βγούμε από το τούνελ αν δεν αλλάξουμε μυαλά. Τι χρειαζόμαστε επειγόντως; Δουλειές, νέες επιχειρήσεις, ανάπτυξη. Για να απελευθερωθεί το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα πρέπει, όμως, να σταματήσει ένας ακήρυχτος, ύπουλος, αλλά αποτελεσματικός πόλεμος εναντίον της επιχειρηματικότητος. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί δύο γενιές μεγάλωσαν δαιμονοποιώντας το κέρδος, έστω και το υγιές και μη κρατικοδίαιτο.

Βασικό ανασχετικό ρόλο παίζει το κράτος, από τους υπαλλήλους των υπουργείων έως την τελευταία υπηρεσία της πολεοδομίας ή της αρχαιολογίας. Η συντριπτική τους πλειονότητα είναι προσηλωμένη σε ένα πράγμα: πώς θα κάνουν όσο πιο δύσκολη γίνεται τη ζωή ενός επενδυτή ή επιχειρηματία. Οι νόμοι μας εξυπηρετούν απόλυτα όποιον δημόσιο υπάλληλο θέλει να τορπιλίσει μια επένδυση, γιατί είναι περίπλοκοι, ασαφείς και επικαλυπτόμενοι. Ρωτήστε οιονδήποτε επενδυτή τι έχει τραβήξει και γιατί συχνά καταλήγει στο συμπέρασμα πως η καλύτερη δουλειά στην Ελλάδα είναι μια αντιπροσωπεία ή κάτι που δεν έχει ρίσκο ή παραγωγή. Θα μου πείτε πώς θα πείσουμε εφοριακούς, στελέχη της πολεοδομίας, αρχαιολόγους κ.λπ. κ.λπ. να αρχίσουν να βλέπουν θετικά το επιχειρείν όταν έχουν μειωθεί δραματικά οι αποδοχές τους και δεν βλέπουν και με το καλύτερο μάτι κάποιον που «πάει για να βγάλει φράγκα». Χωρίς φράγκα, όμως, και δημιουργία πλούτου είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι τα παιδιά τους και τα παιδιά μας θα ζήσουν σε μια Ελλάδα περασμένων δεκαετιών. Οι πολιτικοί οφείλουν άμεσα να απλοποιήσουν τις διαδικασίες και να περιορίσουν τη δυνατότητα κάθε μικρού δυνάστη στο Δημόσιο να μπλοκάρει αδιακρίτως κάθε επένδυση. Αλλά οφείλουν, όσο γίνεται, να εκπαιδεύσουν τους υπαλλήλους του κράτους ώστε να μη βλέπουν τον επιχειρηματία ως εχθρό ή ως «αγελάδα» για άρμεγμα.

Σημαντικό, υπ’ αυτήν την έννοια, είναι να αλλάξουν μυαλά και ορισμένοι στη Δικαιοσύνη, που μπερδεύουν τις προσωπικές τους εμμονές και ιδεολογικές προτιμήσεις με την εφαρμογή του νόμου. Βεβαίως, η Πολιτεία έχει υποχρέωση να κάνει χωροταξικά σχέδια και ό, τι άλλο χρειάζεται, αλλά και η Δικαιοσύνη πρέπει να ζυγίσει την ισορροπία μεταξύ της προστασίας του πελαργού έναντι της προστασίας θέσεων εργασίας.

Μυαλά θα έπρεπε να αλλάξουμε και εμείς, στα μέσα ενημέρωσης, που έχουμε υιοθετήσει ευκολόπεπτες καραμέλες, κλισέ και αρνητικά στερεότυπα για τους επιχειρηματίες. Είναι απίστευτο πόσο εύκολα ένας δημοσιογράφος υιοθετεί μια καταγγελία εναντίον μιας εταιρείας χωρίς καν να την εξακριβώσει, γιατί θεωρεί ότι το δίκιο αποκλείεται ποτέ να είναι με την πλευρά του επιχειρηματία. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν τεράστια ευθύνη για το κτήνος του λαϊκισμού, που το εξέθρεψαν, το χάιδεψαν και το χαϊδεύουν ακόμη.

Τούτων λεχθέντων, πρέπει, βέβαια, να πούμε ότι κι ένα μεγάλο κομμάτι του ιδιωτικού τομέα έδωσε κάθε δυνατή λαβή για να δημιουργηθούν αρνητικά στερεότυπα. Είναι εξοργιστικό να βλέπεις τράπεζες που χρηματοδότησαν θνησιγενείς, άρρωστες «επενδύσεις» να προσπαθούν να τις κρατήσουν ζωντανές, πρώτον, επειδή οι ιδιοκτήτες είναι κολλητοί τους και, δεύτερον, για να καλύψουν τυχόν δικές τους σοβαρές εμπλοκές. Σε βγάζει από τα ρούχα σου να ξέρεις πόσα δισ. ευρώ είναι παρκαρισμένα ασφαλώς στην Ελβετία από όσους κατάκλεψαν το ελληνικό Δημόσιο με την πειρατεία του ΟΠΑΠ επί χρόνια, τις αμυντικές δαπάνες για «πατριωτικούς» σκοπούς, τις προμήθειες στα νοσοκομεία ή τις κομπίνες στις ασφαλιστικές εταιρείες με τη συγκάλυψη πολλών πολιτικών. Μακάρι να βρεθούν και να πληρώσουν όλοι αυτοί οι νεόπλουτοι κύριοι, που λεηλάτησαν την Ελλάδα και βοήθησαν στο να δαιμονοποιηθεί το κέρδος και να δοξαστεί η λαμογιά.

Το ζητούμενο, όμως, είναι να πάρει τα πάνω του το δυναμικό και υγιές κομμάτι της επιχειρηματικότητας, που σήμερα ασφυκτιά και πληρώνει τα σπασμένα άλλων. Μόνον έτσι θα έχουμε ανάπτυξη και δουλειές. Για να γίνει αυτό, όμως, πρέπει να σταματήσει άμεσα ο μεγάλος, ακήρυχτος πόλεμος στην ελληνική επιχειρηματικότητα.