27.12.10

Ο στόχος...



Κάμποσα χρόνια πριν, το είχαμε φιλοσοφήσει με τον Luigi και τον Antonio, γυρίζοντας αργά από ένα μπαράκι στο χιονισμένο Μιλάνο... Και το είχαμε κλείσει σε μια «ιστορική» φράση: «acqua fresca, vino puro, figa stretta, cazzo duro!!»...

Όπως διάβασα τις προάλλες, η νυχτερινή μας αυτή παρόλα απέκτησε πλέον και επιστημονική χροιά...

«Το σημείο καμπής στη ζωή του ανθρώπου είναι τα 46 χρόνια. Σε αυτή την ηλικία βιώνει ο άνθρωπος την πιο βαθιά µελαγχολία. Αµέσως µετά αρχίζει το ταξίδι προς την ευτυχία. Το περιοδικό «Economist» αφιέρωσε το εξώφυλλό του σε αυτό το θέμα...

Ο «Economist» επικαλείται µεταξύ άλλων τη µελέτη του Αµερικανού καθηγητή Οικονοµικών, Ντέιβιντ Μπλέιντσφλαουερ, ο οποίος εξέτασε τα δεδομένα από 72 χώρες, οι κάτοικοι των οποίων κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση πόσο ικανοποιημένοι είναι από τη ζωή τους...

Για τους Ελβετούς το ναδίρ της ικανοποίησης από τη ζωή εντοπίζεται στα 35 χρόνια, οι Ουκρανοί βουτάνε σε βαθιά µελαγχολία στα 62 τους. Ο µέσος όρος, ωστόσο, και στις 72 χώρες είναι τα 46 χρόνια...

Στην πραγματικότητα, ο «Economist» επιβεβαιώνει την τάση που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στη Δύση: Χωρίς τη µέτρηση της Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν δεν έχει κανένα νόημα...»

Παρηγοριά στον μεσήλικα...;; Το ότι την όλη προσπάθεια αγκάλιασε το 2008 (ήτοι στην μετά Κάρλαν εποχή...), ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί που ζήτησε από δύο νομπελίστες οικονομολόγους, τον Αµάρτια Σεν και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, να δηµιουργήσουν έναν δείκτη µέτρησης της εθνικής ευµάρειας πέρα από το ΑΕΠ, μάλλον το αντίθετο δηλώνει.

Ειδικά όταν η ευτυχία ως στόχος μπορεί να απεικονιστεί παντοιοτρόπως και να κατακτηθεί ομοίως, αρκεί να συνειδητοποιήσεις ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ' εν τω ευ το πολύ». Και ότι το παν τελικά για την ευτυχία είναι «acqua fresca, vino puro, figa stretta, cazzo duro!!», είτε ως αναζήτηση, είτε ως εμπειρία, είτε ως ανάμνηση...