12.12.10

Ρεαλισμός ή βαρβαρότητα;;



«Ρεαλισμός ή βαρβαρότητα;; Νεοδίλλημα... Σίγουρα θα απαντήσετε «ρεαλισμός»... Όπως ο (sportsman, bon viveur και πολίτης του κόσμου) Giorgos... Και θα σπεύσετε να τονίσετε ότι «τη βαρβαρότητα του ΔΝΤ που ζούμε δεν τη θέλουμε, δεν τη διαλέξαμε!!»... Κούφια λόγια...

Τελευταία φορά διαλέξαμε την βαρβαρότητα (ντυμένη με τον όμορφο σοσιαλιστικό της μανδύα...) τον Οκτώβρη του 2009, την διαλέγαμε και τα προηγούμενα χρόνια, κάθε φορά που επευφημούσαμε λαϊκισμούς τύπου «δώστα όλα» και «λεφτά υπάρχουν», κάθε φορά που ψηφίζαμε τον πολιτικό εσμό που υποσχόταν ότι «θα περνάμε καλά και εύκολα» ξεχνώντας να μας πει ότι αυτά ήταν όλα δανεικά, κάθε φορά που συγχωρούσαμε αυτούς που έκαναν απλώς «ένα δωράκι στον εαυτό τους» ή όσους απλώς «απέγραφαν» αντί να «επανιδρύσουν»...

Και μη μου πείτε ότι αυτά που ζούμε είναι ο αναγκαίος ρεαλισμός μετά από χρόνια κραιπάλης, κυριολεκτώ όταν μιλάω για βαρβαρότητα, αποτελεί συνειδητή επιλογή της ΓΑΠοπαρέας η σύγκρουση και ο -σήμερα- βίαιος υποβιβασμός και ευτελισμός θεσμών, επιχειρηματικότητας και πολιτών, ώστε -αύριο- η ελάχιστη βελτίωση να μπορέσει να πιστωθεί ψηφοληπτικά «υπέρ του κινήματος που αναγκάστηκε να κάνει πράγματα ενάντια στη σοσιαλιστική του συνείδηση για να σώσει τη χώρα».

Βαρβαρότητα που συνεχίζει να υποκαθιστά τον ρεαλισμό στην καθημερινότητα μας. Γιατί δεν είναι ρεαλισμός να παραδίδεις το σύνολο της διακυβέρνησης -και επακόλουθα του πλούτου- της χώρας στο εξωτερικό, ανεξέλεγκτα. Δεν είναι ρεαλισμός να ενοχοποιείς όποιον τολμά ακόμα να επιχειρεί και να επιζητεί την ανάπτυξη έξω από το πλέγμα ασφυξίας που έχει δημιουργήσει το ίδιο το κράτος.

Δεν είναι ρεαλισμός για να προστατεύσεις τον πυρήνα της εκλογικής σου πελατείας, τις πράσινες συντεχνίες του δημοσίου, να χωρίζεις τους εργαζόμενους σε αναλώσιμους του ιδιωτικού τομέα και προστατευόμενους του δημοσίου. Ούτε να θεωρείς αντίδοτο στην ύφεση την οριζόντια περικοπή αποδοχών, τιμωρώντας ουσιαστικά τους εργατικούς και επιβραβεύοντας τους οκνηρούς, ήτοι διαμορφώνοντας ένα εργατικό δυναμικό κατώτερο από το υπάρχον.

Και βέβαια δεν είναι ρεαλισμός από τη μία να στοχοποιείς το ελεύθερο επάγγελμα και τη δημιουργία και διατήρηση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, πιέζοντας και επιβαρύνοντας αφόρητα με διαδικασίες, φόρους και σύνθετους γραφειοκρατικούς ελέγχους τα τμήματα αυτά της κοινωνίας και υποδεικνύοντας τους ότι μπορούν να αναζητήσουν εργασία στην «ασφάλεια» μιας μεγάλης επιχείρησης και από την άλλη να εξασφαλίζεις στον επιχειρηματία το «προνόμιο» να αλλάζει τους εργαζόμενους σαν τα πουκάμισα, χωρίς να έχεις εγκαθιδρύσει συστήματα ελέγχου και επιβολής του νόμου για αυτούς που αυθαιρετούν και χωρίς να έχεις δημιουργήσει ανοιχτές και προσβάσιμες δομές σε επαγγελματική επιμόρφωση και κοινωνική πρόνοια ώστε οι πολίτες σου να μπορούν δυνητικά να μετατραπούν σε επιχειρηματίες μιας νέας εποχής.

[Παρένθετη σημείωση: σκέφτηκε άραγε κανείς ότι οι μόνοι ωφελημένοι από αυτή τη νέα εργασιακή πολιτική δεν μπορούν παρά να είναι αυτοί που αφού «μάζεψαν το χαρτί» στις διεθνείς αγορές χρήματος, τώρα πρέπει κάπου να το «παρκάρουν» για να «ξεκουραστεί» και να «καθαρίσει» χωρίς να πρέπει να μπουν σε πολλά έξοδα και διαδικασίες;]


Ρεαλισμός λοιπόν είναι στα δύσκολα να ενεργείς με ταχύτητα και αποφασιστικότητα, όχι να σπαταλάς σχεδόν ενάμιση χρόνο και δύο υπουργούς για να ψηφίσεις τον αναπτυξιακό νόμο που είχες ως πρώτη προτεραιότητα...

Ρεαλισμός είναι στα δύσκολα να προχωρήσεις με ταχύτητα και αποφασιστικότητα σε στρατηγικό εξορθολογισμό του κράτους με μείωση των παρεμβατικών διαδικασιών και πραγματική αναδιοργάνωση του αντί να επιχαίρεις που μείωσες τους συμβασιούχους πνίγοντας τις πόλεις στο σκουπίδι και να διακηρύσσεις σε όλους τους τόνους στον εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα πόσο μαλάκας είναι που δεν κομματίζεται διότι τώρα κινδυνεύει η δουλειά του και ουδείς θα τον προστατέψει, ενώ κομματιζόμενος και δη πράσινα θα είχε μια θέση στο δημόσιο και θα ήταν σίγουρος, γιατί «από το δημόσιο ουδείς θα απολυθεί»...

[Παρένθετη σημείωση: για την ιστορία, η διάλυση του δημοσίου ξεκινά από τον ανεκδιήγητο εκείνο νόμο Λάζαρη της πρώτης κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, που μονιμοποίησε χωρίς προδιαγραφές και έλεγχο τους πάντες και τα πάντα στο δημόσιο...]


Ρεαλισμός τέλος είναι να βοηθάς όλους τους επιχειρηματίες, ιδιαίτερα τους μικρούς και αδύναμους, να ανασάνουν μέσα σε ένα περιβάλλον που θα προωθεί την επιχειρηματικότητα και θα βοηθάει στην ανάληψη του ρίσκου που προϋποθέτει η πρόοδος, αντί να τους τραβάς το χαλί κάτω από τα πόδια με το να μην επιστρέφεις π.χ. το ΦΠΑ που έχουν καταβάλλει ή να δίνεις επενδυτικά κίνητρα ...για τα περιβόλια και μεταφορικά και κυριολεκτικά, σε μια ελληνική ύπαιθρο που έμαθε να καλλιεργεί με επιτυχία ...κοινοτικές επιδοτήσεις, και τώρα που αυτές σώθηκαν, αναδιαρθρώνει τις καλλιέργειες της φυτεύοντας φωτοβολταϊκά... Εκτός αν ανάπτυξη είναι να εισπράττουμε τα παράβολα από τις αιτήσεις, τα τέλη κυκλοφορίας και τις «τακτοποιήσεις» των ημιυπαίθριων...

Όπως όμως έγραψε και ένας φίλος στο blog του «μόνο η λέξη παράνοια μπορεί να περιγράψει επαρκώς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μέσα σε ένα χρόνο η ΜΚΟ που μας κυβερνά κατάφερε να παραδώσει το σύνολο της διακυβέρνησης της χώρας στο εξωτερικό και να οδηγήσει όλους τους Έλληνες πολίτες στην απόλυτη απελπισία». Μόνο που εγώ δεν την αποκαλώ απελπισία, την αποκαλώ συνειδητή βαρβαρότητα. Υπό τον επικοινωνιακό μανδύα της σωτηρίας της χώρας, της προστασίας της αγοράς, της ανάπτυξης, με χαριτωμενιές όπως «αλλάζουμε τη χώρα», «διορθώνουμε στρεβλώσεις ετών», «πρώτα ο πολίτης»...

[Παρένθετη σημείωση: ναι, εδώ έχουν δίκιο, «πρώτα ο πολίτης» θα υποφέρει και θα στερηθεί, το ότι δεν το είπαν όλο ήταν δική μας ευθύνη που φωνάζαμε συνθήματα και δεν αφήναμε τον αρχηγό να ολοκληρώσει, ήθελε να μας το πει αλλά δεν τον αφήσαμε, πως μπορεί λοιπόν εκείνος να φταίει...; εκείνος που σίγουρα φταίει είναι ...ο Καραμανλής, αν είχε κάνει σωστά τη δουλειά του θα φωνάζαμε εμείς συνθήματα;;; όχι πείτε μου θα φωνάζαμε;;;]


Θα ήταν απλώς απελπισία αν ζούσαμε μερικές δεκαετίες πριν, σε κάποια μεταπολεμική κοινωνία. Σήμερα όμως, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, με τις κοινωνίες να έχουν πλέον παγιώσει τα ελάχιστα επίπεδα τους σε υψηλότερο επίπεδο από ότι πενήντα χρόνια πριν, η προσπάθεια να επιστρέψουμε πενήντα χρόνια πριν, να γίνουμε το Βόρειο Βιετνάμ της Μεσογείου, δεν είναι παρά βαρβαρότητα. Βαρβαρότητα, που επελέγη ώς η μόνη διέξοδος ώστε να μείνει αλώβητη η σκληρή κομματική βάση του κινήματος από το ισχυρό σοκ που δέχεται ήδη ολόκληρη η κοινωνία.

Σοκ και δέος... Δοκιμασμένη μέθοδος ως επίδειξη ισχύος... [Και ως τηλεοπτικό θέαμα]... Και, επιπλέον, ασφαλής για την επόμενη μέρα... Διότι όταν ισοπεδώσεις τα πάντα ξαφνικά, κατ' αρχήν τα υποκείμενα σου και δεν αντιδρούν γιατί δεν ξέρουν από που τους έρχεται και από που να φυλαχτούν, στη συνέχεια δε ότι κάνεις, ακόμα και το πλέον ασήμαντο, είναι μια σημαντική βελτίωση... Αρκεί να έχουν μείνει στρατηγικά αλώβητοι εκείνοι που θα κυκλοφορήσουν τα καλά νέα...

Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς ότι έχουμε μια κυβέρνηση ανίκανη και ανεπαρκή σε όλα τα επίπεδα, αν δεν γινόταν ολοένα και πιο προφανές ότι ζούμε ένα καλοστημένο σχέδιο μιας αφανούς ομάδας που με frontman τον ΓΑΠ προσπαθεί να διατηρήσει στον έλεγχο της τη χώρα. Προσφέροντας ως αντάλλαγμα την στο διηνεκές επιβίωση της δυναστείας των Παπανδρέου. Ως τη μόνη ρεαλιστική λύση στην βαρβαρότητα που βιώνουμε...

Για την οποία, κατά Κηλαϊδόνη, «φταίνε κι αυτοί, φταίνε κι οι άλλοι...» που, κατά Πάγκαλον, «μαζί τα φάγαμε...». Και πάνω απ' όλα, μην ξεχνιόμαστε, φταίει ο (μπανάλ) Καραμανλής... Που υποχρεώνει τον (sportsman, bon viveur και πολίτη του κόσμου) Giorgos να κάνει πράγματα σκληρά και βάρβαρα και ενάντια στη σοσιαλιστική συνείδηση του για να σώσει την αγαπημένη του χώρα... Και να τοποθετείται υπεύθυνα στο νεοδίλημμα «ρεαλισμός ή βαρβαρότητα;;», βαφτίζοντας ρεαλισμό τη βαρβαρότητα...

[Παρένθετη σημείωση: Κι αν κάνω κάπου λάθος διορθώστε με...]