11.12.10

Εφ' ω προσελήφθησαν...



«...ειδικά για τον τομέα της καθαριότητας, το σύστημα που ακολουθούσαν οι δήμαρχοι ως τώρα –να προσλαμβάνουν εργάτες και να εξασφαλίζουν την αφοσίωσή τους στέλνοντάς τους πίσω από ένα γραφείο– είναι αδύνατον να συνεχιστεί... Ο νέος δήμαρχος Γιώργος Καμίνης, εφόσον θέλει να εξασφαλίσει το στοιχειώδες, την καθαριότητα της Αθήνας, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πείσει τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για τη δουλειά αυτή να βγουν από τα γραφεία και να επιστρέψουν στους δρόμους... Κι αυτό δεν ισχύει μόνον για την αναδιοργάνωση του Δήμου Αθηναίων, ισχύει για όλο τον κρατικό μηχανισμό. Είναι, σε τελευταία ανάλυση, το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε όλοι μας ως κοινωνία...»

Εδώ και μέρες μου έχουν καρφωθεί στο μυαλό μου οι φράσεις αυτές από το άρθρο που διάβασα την προηγούμενη Κυριακή, φράσεις που αποτυπώνουν την πραγματικότητα που ζούμε παντού στο ελληνικό δημόσιο, την ιερή αγελάδα του συστήματος την οποία πρέπει αδιαλείπτως να ταΐζουμε έως ότου μετακομίσουμε «εν τόπω χλοερώ...»

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην Αθήνα, το θέμα όμως είναι το ίδιο παντού: δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες υπάλληλοι γεμίζουν τα γραφεία του δημοσίου ενώ έχουν προσληφθεί ως τεχνικοί, καθαριστές, σκουπιδιάρηδες κλπ. Άκουγα π.χ. τις προάλλες τους συνδικαλιστές του ΟΣΕ να μιλάνε για τις ελλείψεις στους μηχανοδηγούς παραλείποντας βεβαίως να αναφερθούν στους υπερπλεονάζοντες διοικητικούς και στο ελεεινό επίπεδο υπηρεσιών προς τους πελάτες του οργανισμού. Τα ίδια και στην ΔΕΗ για την οποία έγραφα το καλοκαίρι ενθυμούμενος την αναλογία «1 διοικητικός προς 4 τεχνικούς στους 30000 εργαζόμενους της» και το πως αυτή σήμερα εξελίχθηκε σε «1 τεχνικός προς 3 διοικητικούς στους 24000 εργαζομένους» με αποτέλεσμα κακής ποιότητας υπηρεσίες τόσο στο διοικητικό επίπεδο όσο και στο τεχνικό...

«...δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πείσει τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για τη δουλειά αυτή να βγουν από τα γραφεία και να επιστρέψουν στους δρόμους...», γράφει ο αρθρογράφος ως λύση και ίσως εκεί βρίσκεται και η διέξοδος για το πρόβλημα της υπερδιόγκωσης του δημοσίου τομέα χωρίς να συνοδεύεται από την αντίστοιχη παραγωγικότητα. Και μάλιστα το προχωρώ ένα βήμα ακόμα, όχι «να πείσει» αλλά «να υποχρεώσει»..!!

Σίγουρα θα υπάρξει αντίδραση, υπάρχουν άνθρωποι με πτυχία και βιογραφικά που προσελήφθησαν π.χ. στην καθαριότητα και θα θεωρήσουν υποτιμητικό το να βγουν στο δρόμο, αυτό όμως ας το πρόσεχαν όταν προσελήφθησαν. Γιατί εγώ ως κοινωνία, ως φορολογούμενος πληρώνω π.χ. για καθαριότητα και καθαριότητα δεν έχω. Αυτοί λοιπόν οι προσληφθέντες που δεν επιθυμούν να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσελήφθησαν μπορούν να παραιτηθούν και είτε να διεκδικήσουν διοικητική θέση αντίστοιχη των προσόντων τους όταν αυτή προκύψει είτε να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή επιχειρηματίες...


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Στέφανου Kασιμάτη με τίτλο «Συμβαίνει στην Αθήνα...» από την Καθημερινή της Κυριακής 05.12.2010

«Συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή, συνέβη και φέτος. Λήγουν οι συμβάσεις των εργαζομένων στην καθαριότητα της Αθήνας ή στη χωματερή στη Φυλή, παραλύει εκ των πραγμάτων (ή αδρανεί για λόγους σκοπιμότητος) ο μηχανισμός, σχηματίζονται στα πεζοδρόμια της πόλης οι λόφοι των «εικαστικών παρεμβάσεων», οπότε τίθεται το αμείλικτο δίλημμα: Χριστούγεννα με το σκουπιδαριό ή συνεχίζουμε με τον καθιερωμένο τρόπο; (Αλλιώς, Χριστούγεννα με ψευδαίσθηση ευμάρειας ή με τη χειρότερη όψη του εαυτού μας;)

Όπου ως «καθιερωμένος τρόπος» νοείται η ανανέωση των συμβάσεων. Φέτος ενδέχεται να συνέβαλε στο φαινόμενο και η κάμψη του ηθικού στις υπηρεσίες του δήμου, λόγω του εκλογικού αποτελέσματος και της διάλυσης που επέφερε. Πάντως, επελέγη ξανά ο καθιερωμένος τρόπος: το υπουργείο Εσωτερικών άνοιξε τον δρόμο για την άμεση πρόσληψη συμβασιούχων στις υπηρεσίες των δήμων, ο δε απερχόμενος Νικήτας Κακλαμάνης εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επιλεγείσα λύση, την οποία χαρακτήρισε «ρεαλιστική».

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια σύντομη επίσκεψη στον όρο που χρησιμοποίησε ο απερχόμενος δήμαρχος. Τι είναι ο ρεαλισμός και γιατί η ανανέωση των συμβάσεων είναι η ρεαλιστική λύση; Αν θεωρήσουμε ότι ρεαλισμός είναι η πρόσληψη της πραγματικότητας διά των αισθήσεων, τότε η λύση είναι πράγματι ρεαλιστική. Τα σκουπίδια αναδίδουν απαίσιες οσμές και προσφέρουν άθλιο θέαμα, άρα το συμφέρον είναι να μαζευτούν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Εδώ όμως τίθεται ένα άλλο ερώτημα: δεδομένης της οικονομικής κατάστασης του κράτους, που επιβάλλει περικοπές δαπανών, η λύση που προτιμήθηκε, εκτός από ρεαλιστική, είναι και βιώσιμη; Μπορούμε να την επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο;

Η απάντηση βρίσκεται στην τελευταία (Οκτώβριος 2010) έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος: «Τα τελευταία 15 περίπου χρόνια η Τοπική Αυτοδιοίκηση απορροφά όλο και περισσότερους πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό, παρά το γεγονός ότι οι 6.000 περίπου δήμοι και κοινότητες περιορίστηκαν σε 1.034. (Σ.σ.: αναφέρεται στην προ του “Καλλικράτη” κατάσταση). Την ίδια περίοδο, οι δήμοι ίδρυσαν 6.000 περίπου δημοτικές επιχειρήσεις, τα οικονομικά των οποίων δεν υπόκεινται σε έλεγχο. Με το σημερινό καθεστώς υπάρχει μια σημαντική “δημοσιονομική ασυμμετρία”. Οι δήμοι ουσιαστικά καθορίζουν το ύψος των δαπανών τους και στη συνέχεια απαιτούν (και συνήθως λαμβάνουν) αυξημένα κονδύλια από τον προϋπολογισμό. Είναι γνωστό ότι η ασυμμετρία αυτή οδηγεί σε συνεχή και ανεξέλεγκτη διόγκωση των δαπανών».

Αυτό σημαίνει ότι, ειδικά για τον τομέα της καθαριότητας, το σύστημα που ακολουθούσαν οι δήμαρχοι ως τώρα –να προσλαμβάνουν εργάτες και να εξασφαλίζουν την αφοσίωσή τους στέλνοντάς τους πίσω από ένα γραφείο– είναι αδύνατον να συνεχιστεί. Η καπατσοσύνη των προκατόχων του, να αποσπούν μεγαλύτερη επιχορήγηση από το κράτος, δηλαδή να διογκώνουν τη φούσκα του χρέους, δεν έχει μέλλον. Ο νέος δήμαρχος Γιώργος Καμίνης, εφόσον θέλει να εξασφαλίσει το στοιχειώδες, την καθαριότητα της Αθήνας, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πείσει τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για τη δουλειά αυτή να βγουν από τα γραφεία και να επιστρέψουν στους δρόμους. Δεν θα ήθελα όμως να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει, πρώτα απ’ όλα, την απροθυμία εργατών που εξελίχθηκαν σε υπαλλήλους γραφείου, γιατί ο άνθρωπος αμέσως συνηθίζει στα εύκολα. Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι, όσο κι αν δυσκολεύεται να ξεσυνηθίσει, δεν μπορεί να το πετύχει – ανάγκα και θεοί πείθονται. Κι αυτό δεν ισχύει μόνον για την αναδιοργάνωση του Δήμου Αθηναίων, ισχύει για όλο τον κρατικό μηχανισμό. Είναι, σε τελευταία ανάλυση, το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε όλοι μας ως κοινωνία.

Ανατρέχω στα Collectanea του Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Εκείνο που θα έπρεπε να απασχολεί όλους και που δεν απασχολεί κανέναν (κανέναν από τους διανοούμενους) είναι πως ζούμε με δανεικά στην κυριολεξία, πως δεν κερδίζομε τη ζωή μας. Μας ζουν. Αν δεν το καταλάβομε αυτό, δεν κάνομε τίποτα. Από εκεί πρέπει να αρχίσει οποιαδήποτε κίνηση για κάποια ενδεχόμενη γενικότερη αλλαγή στην Ελλάδα. Όσο ζούμε με δανεικά, όσο χρωστάμε στους άλλους τη ζωή μας, δεν είναι δυνατό να αλλάξομε νοοτροπία. Κανένας άνθρωπος που ζει με δανεικά δεν είναι της προκοπής. Το ίδιο κανένας λαός ή κράτος». Η κρίση μάς δίνει την ευκαιρία να κάνουμε την αρχή. Είναι δύσκολη, όπως κάθε αρχή, αλλά το κέρδος, η αλλαγή της νοοτροπίας μας, αξίζει τον κόπο.»