24.11.10

Αγωνία του χθες ή προσμονή του αύριο;;



Η αλήθεια είναι ότι έχω μέρες πολλές να γράψω... Λες και κάτι έχει στραγγίσει κάθε δημιουργική σκέψη από μέσα μου... Είναι γεγονός ότι τους δύο προηγούμενους μήνες έγραψα... Και έγραψα πολλά και δημιουργικά... Μόνο που τα έγραψα «εμπορικά»... Μια ενδιαφέρουσα «στάση» σε μια διαδρομή προσωπικού και επαγγελματικού επανακαθορισμού... Επιτυχημένη;; Ο χρόνος θα δείξει... Εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα... Και θα συνεχίσω να το ευχαριστιέμαι... Αρκεί να έχω τις ευκαιρίες (που πιστεύω ότι θα τις έχω, αλλά...).

Την περίοδο αυτή λοιπόν έχω αρχίσει να ζυμώνω σκέψεις και απόψεις διαφορετικά... Στέκομαι μακρυά από την καθημερινότητα που δεν αντιπροσωπεύει παρά τον επιθανάτιο ρόγχο του χθες... Ενός χθες που ανέδειξε την Ελλάδα μόνο στα λόγια αυτών των λίγων αρεστών που ωφελήθηκαν... Ενός χθες που δεν έλυσε προβλήματα, αντίθετα τα έκρυψε κάτω από το χαλί για να τα βρούμε εμείς οι τωρινοί και οι επόμενοι... Και να τα λύσουμε γιατί δε θα μπορεί να γίνει αλλιώς...

Προχθές η μητέρα μου συζητούσε με κάποιον θείο, αμφότεροι της προηγούμενης γενιάς... Η κουβέντα τους για τα επίκαιρα της εποχής, την άκουσα λοιπόν να λέει «εμείς καλά περάσαμε, τώρα όμως φορτώσαμε τα παιδιά μας, αυτά δε θα δημιουργήσουν τίποτα, να εύχεσαι να δημιουργήσουν τα εγγόνια μας μην πάει παρακάτω το κακό»... σοφή κουβέντα... Μόνο που για να δημιουργήσουν τα εγγόνια τους, τα παιδιά μας, πρέπει εμείς να λύσουμε το πρόβλημα, να δημιουργήσουμε πάλι υποδομές προόδου...

Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να σκεφτούμε καθαρά, να κοιτάξουμε μπροστά, να διδαχτούμε από τα λάθη μας. Δεν είναι ανάγκη να παραδεχτούμε ότι το κάναμε, πρέπει απλά να το κάνουμε..!! Σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα λοιπόν να κρίνω το χθες, να προσπαθώ να ερμηνεύσω αυτά που πρέπει να γίνουν με αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν. Είναι λάθος συνταγή..!!

Χρειάζεται ρηξικέλευθη σκέψη και πρόταση για να φτιάξουμε κάτι καινούργιο, το κυριότερο χρειάζεται να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε... Ξανά... Χωρίς στεγανά και περιορισμούς... Χωρίς να σκεφτόμαστε αυτά που χάσαμε, αλλά σκεπτόμενοι αυτά που θα αποκτήσουμε, όπως πριν από πενήντα χρόνια έκαναν οι πατεράδες μας...

Θεωρίες θα πείτε... Ναι... Θα συμφωνήσω... Αλλά από μια θεωρία ξεκινάνε όλα... Μια θεωρία που κάποιος διατυπώνει, κάποιοι παραπέρα διαμορφώνουν, κάποιοι άλλοι αναδεικνύουν μέσα της τα αξιώματα, κάποιοι επόμενοι βρίσκουν τα θεωρήματα και τις αποδείξεις τους...

Απλά μαθηματικά... Τόσο απλά, όσο η κίνηση που χρειάζεται για να ανοίξουμε ένα λουκέτο και να το κλείσουμε ξανά... Να ξεκλειδώσουμε το δυναμισμό και την αισιοδοξία μας για το αύριο και να κλειδώσουμε τον πεσιμισμό και την μιζέρια που μας προκαλεί το χθες...

Δεν ξέρω αν για να το πετύχουμε πρέπει ο στόχος μας να είναι «να ξαναγίνουμε φτωχοί...!!» όπως έγραψε ο Γιάννης Ξανθούλης, σίγουρα το κείμενο του σαρκάζει την έννοια του φτωχού... Θα ήθελε πολύ πιστεύω να γράψει «μη-νεόπλουτοι» αλλά τότε θα έθιγε τις «ιερές αγελάδες» της καθεστηκυίας τάξης και τα κεκτημένα τους, τον Έλληνα μικροαστό που από την Απελευθέρωση, πέρασε στην Αλλαγή, την Απαλλαγή, τον Εκσυγχρονισμό, «το Μεγάλο, το Ωραίο, το Μοναδικό» και την Επανίδρυση, ξεχνώντας ότι όλα εδώ πληρώνονται... Για να φτάσει στην Κρίση...

Ξέρω όμως σίγουρα ότι για να το πετύχουμε πρέπει να βάλουμε στόχο μας να ξαναγίνουμε πλούσιοι... Χωρίς αυτή τη φορά να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι... Καλύτεροι άνθρωποι... Που θα κοιτούν δίπλα τους, που θα μοιράζουν τη μπουκιά τους με αυτόν που δεν έχει, που θα είναι και πάλι ομιλητικοί, φιλόξενοι, εξυπηρετικοί, χαμογελαστοί, ανοιχτόκαρδοι... Έλληνες στη συμπεριφορά, την έκφραση, την ψυχή κι όχι μόνο στην ταυτότητα...

υ.γ. η φωτογραφία («δανεική» από τη φίλη Νάσια) είναι από το κέντρο της Κολωνίας... κι εκεί τελικά έχουν λουκέτα, έστω και ως «έργο τέχνης»...