16.11.10

Πολιτική προσώπων ή πολιτική ιδεών;



«Η δυστυχία αυτού του κόσμου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες», (Ντοστογιέφσκι, «Ο ηλίθιος»)

Τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές τις έζησα «από μέσα». Έχω ξαναζήσει εκλογές σε οργανωτικό επίπεδο, αυτή τη φορά όμως ήταν μια διαδικασία πολύ πιο σύνθετη από όσο φανταζόμουν, βοηθούντων τόσο του γενικότερου πολιτικοοικονομικού κλίματος όσο και της παγιωμένης κομμουνίζουσας αντίληψης στη χώρα ότι το κράτος πρέπει να επιβιώσει πάση θυσία, ακόμα και αν χρειαστεί να θυσιάσει την αγελάδα του ιδιωτικού τομέα που παράγει αγόγγυστα την τροφή του. Και, όχι, δε θα παρασυρθώ να σχολιάσω τον «άγιο ψηφοφόρο» και το επίπεδο του, νοητικό και μορφωτικό...

Δύο μήνες τώρα μπόρεσα και σκέφτηκα, ανάλυσα σκέψεις και συμπεριφορές, επεξεργάστηκα προτάσεις, απόψεις και «διαδρομές» έκφρασης. Κατ΄αρχήν νιώθω περισσότερο φιλελεύθερος από πριν. Όχι μόνο στη θεωρία, αλλά -το κυριότερο- στην πράξη. Εκεί είναι η διαφορά, να μπορείς να «δουλεύεις» την ιδεολογία και τα πιστεύω σου και να παράγεις άποψη και λόγο πολιτικό, διατυπωμένα με απλές έννοιες, κατανοητές στους πολλούς.

Γιατί η πολιτική, ιδιαίτερα η φιλελεύθερη πολιτική, έχει νόημα όταν έχει στο κέντρο της τον άνθρωπο. Για τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, δημιουργεί περιβάλλον ίσων ευκαιριών, προς όφελος του ανθρώπου ορίζει κανόνες, για το συμφέρον του ελέγχει την εφαρμογή τους.

Αλλιώς γίνεται σοσιαλισμός, ή κομμουνισμός, όπου ορισμένοι άνθρωποι διαμορφώνουν κάστες, ομάδες, κόμμα και θέτουν το συμφέρον τους στην υπηρεσία του, ώστε να είναι σίγουροι ότι οι πράξεις τους θα ωφελήσουν το συμφέρον ανθρώπων μεν, συγκεκριμένων δε, αυτών των ιδίων, εις βάρος σίγουρα των υπολοίπων που δεν ανήκουν στο θεσμό, στο κόμμα.

Αυτοί οι δύο μήνες, ειδικά οι τελευταίες εβδομάδες και οι δύο εκλογικές Κυριακές, με βοήθησαν να δω και να ξεκαθαρίσω και αρκετά από τα θέλω μου... Το κυριότερο να απαντήσω στο δίλημμα του τίτλου: «πολιτική προσώπων ή πολιτική ιδεών;» είναι αυτό που είναι το καλύτερο, το πλέον δημοκρατικό;

Διαλέγω ανεπιφύλακτα «πολιτική ιδεών», η οποία ναι μεν εκφράζεται από πρόσωπα αλλά δεν υποτάσσεται σε αυτά, αντίθετα τα «υποτάσσει» στους κανόνες της και τα υποχρεώνει σε δημιουργικό διάλογο και γόνιμη αντιπαράθεση ώστε να την διαμορφώσουν και να την εξελίξουν.

Για να κάνω πιο εύκολο να το αντιληφθεί ο απλός αναγνώστης, δε με ενδιαφέρει μια πολιτική που εκφράζεται «δίκην αυθεντίας» από τον αρχηγό και υποστηρίζεται από τον εσμό των παρατρεχάμενων χωρίς δημιουργικά να συζητάται, να συμπληρώνεται, να ολοκληρώνεται. Αυτή η διαδικασία τελικά δεν είναι καθόλου δημοκρατική.

Στη δική μου δημοκρατική λογική, ο ηγέτης ξεχωρίζει και αναδεικνύεται από την ομάδα ως ο καλύτερος εκφραστής του κοινού ιδεώδους για το οποίο όλοι εργάζονται. Κρίνεται δε από την ομάδα όχι με στόχο την ανατροπή του κοινού ιδεώδους αλλά με στόχο τόσο την καλύτερη προβολή του όσο και την δημιουργική εξέλιξη του.

Και είναι επιτυχής όταν, πεπεισμένος για την υπεροχή του ιδεώδους και με επιχειρήματα ικανά να προσελκύσουν και να πείσουν ευρύτερες πλειοψηφίες, πετυχαίνει να κυριαρχήσει διαλεγόμενος στον πολιτικό στίβο. Εκφράζοντας τα πιστεύω του πραγματικά, όχι επίπλαστα...

Κοινώς, ηγέτης που αντί να παράγει αναπαράγει δεν μπορεί να παραμείνει για πολύ ηγέτης, η ομάδα του θα τον αμφισβητήσει καθώς θα είναι προφανές ότι δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, ότι όποιος άλλος μπορεί να κάνει τα ίδια και (ίσως) καλύτερα.

Έχοντας ηγέτες αναπαραγωγούς, έχουμε σοσιαλισμό, κομμουνισμό, οτιδήποτε άλλο τέλος πάντων παρά φιλελεύθερη δημοκρατία... «Πολιτική προσώπων», για να επιστρέψω στο δίλημμα του τίτλου, όπου ο ηγέτης αποφασίζει ότι είναι ηγέτης και ορίζει πέριξ αυτού την εκλεκτή ομάδα που θα το επιβεβαιώσει...

Ηγέτης, απολυτάρχης (προσφιλής έκφραση του κ. Γιανναρά, αν δεν απατώμαι). Μια πρακτική που βρίσκει την απόλυτη έκφραση της στο σημερινό πολιτικό σύστημα, τόσο στις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις όσο και στις αναγγελθείσες... Ένα σύστημα που δεν με εκφράζει ώστε να με εντάξει στην καθημερινότητα του, σε κάποιον από τους κομματικούς μηχανισμούς του...

Ένα σύστημα που με περισσή σιγουριά συντάσσεται γύρω από το Γιώργο, τον Αντώνη, το Φώτη, τον Αλέξη, την Αλέκα, τη Ντόρα, το Γιώργο και τους άλλους, αναπαράγοντας ως αυθεντία την πολιτική τους έκφραση και αδυνατώντας παντελώς να την ζυμώσει και να την εξελίξει... Γιατί δεν «εφευρέθηκε» για αυτό...

No offense, έχουν όλοι τους ικανότητες, κάποιους τους έχω ψηφίσει κατά καιρούς, πίστευα όμως ότι θα επέλεγαν να εκφράσουν ομάδα με την οποία όχι μόνο «θα κάνουν τη δουλειά» αλλά και διαρκώς «θα ανεβάζουν τον πήχυ», αντί να δημιουργήσουν (όπως επέλεξαν) «στρατό προστασίας» από την αντίθετη άποψη...

«Η δυστυχία αυτού του κόσμου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες». Το έγραψα και την Παρασκευή στο προφίλ μου στο facebook, το επαναλαμβάνω σήμερα και εκεί και εδώ. Επειδή όλοι ακούσατε ειδήσεις και δηλώσεις, προεκλογικές και μετεκλογικές, πιστεύω ότι θα καταλάβετε καλύτερα όλα αυτά που γράφω...

Αν μάλιστα πετύχω να ενσπείρω την καθημερινή δημιουργική αμφιβολία στην θέση της μετεκλογικής αυτοπεποίθησης της ραστώνης... Γιατί έξυπνος, τελικά, δεν ξέρω αν είμαι...
υ.γ.1 θεωρείστε το παρόν και ως την άποψη μου για τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τα όσα συνέβησαν στη χώρα το τελευταίο τρίμηνο, δύσκολα θα πεισθώ να επανέλθω και να ασχοληθώ με την ταμπακιέρα...

υ.γ.2 θα εξακολουθήσω να ψηφίζω, θεωρώ την «συνειδητή» αποχή ως απόλυτα αντιδημοκρατική πράξη, αν δε σε εκφράζει κάποιος από όσους εκτίθενται και διεκδικούν την ψήφο σου μπορείς να διαμορφώσεις ψηφοδέλτιο και πρόγραμμα και να ζητήσεις εσύ την ψήφο των πολλών. Η διαφορά είναι ότι τότε θα πρέπει να πάρεις κάποια συγκεκριμένη θέση επί των κοινών και να εξασφαλίσεις συγκλίσεις με άλλους ώστε να σε ακολουθήσουν, πράγμα σαφώς δυσκολότερο από την τεμπέλικη ασφάλεια της «κριτικής εκ του καναπέως». Και το οποίο αυτοί που ζητούν την ψήφο σου έχουν, αν μη τι άλλο, το θάρρος να το κάνουν...

υ.γ.3 οι ηλίθιοι (τελικά) παραμένουν αήττητοι;