10.11.10

Κόστος εργασίας: κουβέντα να γίνεται...



Ακούω πάλι τη συζήτηση περί αποδοχών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, το Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα... Κλάμα μεγάλο π.χ. για τον «οδηγό του λεωφορείου» ή τον «υπάλληλο στα τρένα» (ή... ή... ή..., δόξα τω θεώ ΔΕΚΟ υπάρχουν ων ου έστιν αριθμός!!)... Τον υπάλληλο λοιπόν που του αλλοιώνει το μέσο μισθό το υψηλά αμειβόμενο στέλεχος ή μέλος του ΔΣ...

Μωρίες... Για να μην πω φαιδροί λαϊκισμοί μιας κοινωνίας αριστερίζουσας και κρατικοδίαιτης... Και παρεξηγηθώ...

Στην αγορά υπάρχουν δύο μεγέθη περί τα εργασιακά που επηρεάζουν τα κοστολόγια κάθε επιχείρησης: το άμεσο κόστος του εργατικού δυναμικού (μισθοί, επιδόματα, bonus, ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και εργαζομένου, φόροι και εργοδοτικές εισφορές) και το έμμεσο κόστος του εργατικού δυναμικού (το κόστος που ο εργαζόμενος δημιουργεί λειτουργώντας μέσα στην επιχείρηση, όπως κόστος του χώρου όπου δουλεύει, των κοινόχρηστων υποδομών και τεχνολογίας που χρησιμοποιεί, το κόστος κινήσεως κλπ).

Όποιος έχει ασκήσει έστω και κατ' ελάχιστον διοίκηση (στον ιδιωτικό τομέα βεβαίως, γιατί στο δημόσιο δεν ασχολούνται με τέτοια ταπεινά θέματα...), τα γνωρίζει και τα έχει αντιμετωπίσει. Γιατί τα βλέπει κάθε μήνα στα κοστολόγια που του παρουσιάζει η οικονομική διεύθυνση της εταιρείας...

Όταν θέλουμε λοιπόν σε περίοδο κρίσης «πωλήσεων» να βελτιώσουμε την εικόνα μιας εταιρείας και να ενισχύσουμε τα περιθώρια μεικτού κέρδους ώστε να μπορέσει να αντέξει πρέπει κατ’ αρχήν να δούμε το άμεσο κόστος όχι μόνο στα χρήματα που παίρνει ένας εργαζόμενος στο χέρι (αυτά στην Ελλάδα είναι περίπου το 40% του όλου κόστους) αλλά κυρίως στα χρήματα που πληρώνονται σε εισφορές και φόρους κάθε είδους (το υπόλοιπο 60%!!!).

Εδώ πρέπει να σταθεί όποιος θέλει να βελτιώσει το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα, στο ότι το άμεσο κόστος εργασίας είναι υπερβολικά υψηλό χωρίς να λαμβάνουν οι εργαζόμενοι παρά μικρό μέρος αυτού. Και να στοχοποιήσει την ανατροπή της μέσης ποσόστωσης αυτής κατ’ αρχήν σε 60% στο χέρι του εργαζόμενου έναντι 40% στο κράτος. Χωρίς να μειώσει αυτά τα λίγα που σήμερα παίρνει ο εργαζόμενος ήτοι μειώνοντας στο μισό το ποσό του σημερινού κόστους εργασίας που κατευθύνεται σε κράτος και ταμεία...

Και, βέβαια, κάνοντας αυτό το κόστος εργασίας που κατευθύνεται σε κράτος και ταμεία (τους φόρους και τις εισφορές μας) ευθέως ανταποδοτικό προς τον πολίτη και τον εργαζόμενο, ώστε να γεννά ανάπτυξη και να μη γεμίζει απλά στομάχια (και τσέπες) υπαλλήλων άνευ αντικειμένου άλλου από την στήριξη και ψήφο των κομματικών και συνδικαλιστικών εσμών.

Μιλώντας δε για δημόσιο, να σταθούμε στα διάφορα bonus και επιδόματα που χορηγούνται πλέον άκριτα σε όλους (ενώ σχεδιάστηκαν για να ανταμείβουν τους παραγωγικούς) και να τα επαναφέρουμε στην αρχική τους «λογική» καθιστώντας τα παράλληλα, άμεσα, μέρος φορολογούμενο και εισφορολογούμενο των αποδοχών.

Αν κάτι μπορεί να είναι μη άμεσα φορολογούμενο ή εισφορολογούμενο, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο, αυτό μπορεί να είναι παροχές προς εργαζόμενους συνδεδεμένες με τη φύση της δραστηριότητας τους, πχ όταν έχουμε έναν δημόσιο υπάλληλο που περνά «στο δρόμο» σημαντικό μέρος του εργασιακού βίου του να του χορηγούμε κινητό και αυτοκίνητο. Αυτό όμως ανήκει στα έμμεσα κόστη.

Και ελέγχεται εκεί, καθώς για να μπορέσει να είναι ανταγωνιστική μια επιχείρηση κοιτά ώστε το έμμεσο κόστος να είναι πάντα εξορθολογισμένο, κάτι που επίσης δεν γίνεται στο δημόσιο καθώς δεν υπάρχει ούτε προγραμματισμός ούτε ανάθεση υπευθυνότητας με στόχους και ανταμοιβή για την επίτευξη του (δείτε την πρόσφατη εγκύκλιο Ραγκούση για τα κινητά των υπουργείων και θυμηθείτε και κάτι κορώνες περί των «κακών» προκατόχων...).