17.10.10

Αντί αλληλοσεβασμού, θρασύτητα και φασίζουσα νοοτροπία (αυθεντικά, σοσιαλιστικά παράγωγα...)



Μια σοβαρή κοινωνία ενισχύει έμπρακτα τη συνεννόηση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και διαμορφώνει νομικά πλαίσια που, δια της παιδείας και της μόρφωσης, προστατεύουν τον αλληλοσεβασμό και την ομαλή συμβίωση τους επ’ ωφελείαν του συνόλου και όχι των μερών της. Αλλιώς μετατρέπεται σε σοβιετική, κομμουνιστική, σοσιαλιστική κοινωνία (διαλέξτε όποιο χαρακτηρισμό θέλετε, το ίδιο άθλιο αποτέλεσμα έχουν και οι τρεις), όπου ο αλληλοσεβασμός αντικαθίσταται με απαγορεύσεις και η συνεννόηση με θράσος και αντικοινωνικές αυθαιρεσίες όπου το ίδιον συμφέρον είναι το πρωτεύον.

Όπως στην ελληνική κοινωνία, που σοσιαλιστική/κομμουνιστική/σοβιετική τη λες αλλά σοβαρή δεν τη λες, όπου η ανάγκη συνεννόησης και αλληλοσεβασμού μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών αντικαταστάθηκε με ένα νόμο καθολικής απαγόρευσης (ακόμα και του στοιχειώδους ελευθερίας δικαιώματος να ορίσω ότι επιθυμώ το κατάστημα μου να δέχεται μόνον καπνιστές..!!) και επακόλουθα ο αλληλοσεβασμός αντικαθίσταται από κοινωνική θρασύτητα όπως αυτή που εκφράζει η Ομοσπονδία Εστιατόρων και Συναφών Επαγγελμάτων καλώντας ευθέως τα μέλη της να παραβούν τον νόμο «...θα βάλουμε τα τασάκια σε όλα τα τραπέζια. Ξέρουμε ότι μπορούν να μας κλείσουν... και περιμένουμε να έρθουν να τους δώσουμε τα κλειδιά».



Σπουδαία «δημοκρατική» νοοτροπία... Η οποία θεωρεί το οικονομικό πρόβλημα και την ανάγκη επιβίωσης άλλοθι για την παράβαση του νόμου... Μονομερώς όμως... Γιατί αν κάποιος φτωχός συμπολίτης μας μπει παραβατικά σε κάποιο από τα μαγαζιά των κυρίων και παραβατικά πάρει χρήματα, τρόφιμα ή ποτά αναγκαία για την επιβίωση του, αυτός τότε είναι κλέφτης... Βλέπετε αυτός, που όντως θα είναι επίσης παρανομών, παρανομεί κατά μόνας ή έστω εν συμμορία, όχι όμως εν Ομοσπονδία...

Παρεμπιπτόντως, θεωρώ τον νόμο εξόχως αντιδημοκρατικό, λιγότερο στην version Αβραμόπουλου, απόλυτα στην version Ξενογιαννακοπούλου. Ένα κράτος δεν πρέπει να παρεμβαίνει στη λειτουργία της αγοράς διαμορφώνοντας την, πρέπει να ορίζει κανόνες και να ελέγχει την τήρηση τους, αφήνοντας ελεύθερη την επιχειρηματικότητα.



Γιατί κανόνες ρεαλιστικοί και ελεύθεροι μπορούν παντού να οριστούν. Όπως π.χ. να καθιερώνεται ότι ένα εστιατόριο μπορεί να είναι καπνιστών ή μη, όχι όμως μεικτό. Ή να καθορίζεται η απαγόρευση καπνίσματος στην κουζίνα και τον χώρο φαγητού, επιτρέποντας τον όμως σε χώρο υποδοχής ή σε μπαρ- καπνιστήριο που μπορεί (και όχι υποχρεούται...!!) να διαθέτει το εστιατόριο. Έτσι, όποιος επαγγελματίας θέλει να έχει πρόσβαση σε μεγαλύτερη ομάδα κοινού πρέπει να κάνει μεγαλύτερη επένδυση, κάτι που μου φαίνεται ως ιδέα εξόχως φιλελεύθερο και δημιουργικό...

Όταν όμως ο κ. Αβραμόπουλος και η φιλοσοφία του «στρογγυλέματος» προς αποφυγήν του πολιτικού κόστους που εξέφραζε, αντικαθίστανται από την κα Ξενογιαννακοπούλου και την παντελή ανικανότητα της να διανοηθεί ακόμα και τα αυτονόητα σε μια κοινωνία, τότε έχουμε τα αυθεντικά σοσιαλιστικά παράγωγα που περιέγραψα παραπάνω.

Υπήρξα καπνιστής από φοιτητής, συνειδητά. Κατά περιόδους δε, σκληρός καπνιστής. Αποφάσισα πρώτη φορά και έκοψα το κάπνισμα περίπου μια δεκαετία αφότου το είχα αρχίσει. Δύο χρόνια αργότερα, μη πειθαρχώντας τον εαυτό μου, το ξανάρχισα. Εδώ και πέντε χρόνια αποφάσισα και το απέβαλα από τις συνήθειες μου.

Δεν ενοχλούμαι όταν κάποιος καπνίζει, ακόμα και σε κάποιο κλειστό χώρο αρκεί να είναι διακριτικός και να σέβεται το ότι δεν καπνίζω, ήτοι να μην το ξεφτιλίζει...

Επίσης, δεν θα ενοχληθώ αν αύριο το αγαπημένο μου εστιατόριο δηλώσει ότι είναι χώρος καπνιστών, αρκεί -αν και όταν πάω- να τύχω σεβασμού από τον επιχειρηματία για το γεγονός ότι δεν καπνίζω (π.χ. να μη με βάλει σε τραπέζι ανάμεσα στους καπνιστές...) και -βέβαια- να έχω το δημοκρατικό δικαίωμα να επιλέξω αν θα πάω εκεί ή θα πάω στο δίπλα που δηλώνει μη καπνιστών.

 

Γιατί, αν υπάρξει ελευθερία επιλογών, η αγορά θα λειτουργήσει κανονικά. Και θα καταγραφεί αν η τσιγαροαπαγόρευση είναι λόγος επιχειρηματικής αποτυχίας υπέρτερος του κορεσμού της αγοράς, της μείωσης του διαθέσιμου εισοδήματος δια της υπερβολικής φορολόγησης (άλλη σοσιαλιστική εφεύρεση...) αλλά και της κακής ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών που παρέχουν στο κοινό τους πλείστοι όσοι των Ομόσπονδων Εστιατόρων και λοιπών «συγγενών» που φασιστικότατα (και ατιμωρητί) δηλώνουν ότι θα παρανομήσουν και έχουν την κοινωνία ...γραμμένη στο μαλακό τους υπογάστριο.

Αντί υστερογράφου: παρενθέτω παραπάνω τη φράση «και ατιμωρητί» διότι, θεωρητικά, σε μια σοβαρή κοινωνία, η δημόσια πρόσκληση σε παρανομία θα επέσυρε την παρέμβαση των δικαστικών αρχών και την παραδειγματική τιμωρία. Μια τέτοια σοβαρή κοινωνία όμως θα είχε λύσει το θέμα του πως θα απογραφούν μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος, χωρίς να τρωθεί η ανεξαρτησία τους, οι αδιαλείπτως μισθοδοτούμενοι από το κρατικό ταμείο δικαστικοί της λειτουργοί, ώστε να μην απασχολεί τη σκέψη τους με τέτοια ποταπά καθήκοντα... Ή μήπως δεν απασχολεί τη σκέψη τους και η σκέψη τους αυτοαπασχολείται με τα ανώδυνα για να μην έχει χρόνο να καταπιαστεί με τα επώδυνα;;

Κατά τα λοιπά, επί του θέματος με εκπροσωπούν και όσα έχω γράψει σε παλιότερες δημοσιεύσεις μου με τίτλο «01.07.2009: Καλό μήνα (...κι ας μη βγει καπνός!)», με τίτλο «««Παφ και τάληρο»: μοναδική επιχειρηματική ευκαιρία...»» και με τίτλο «Είναι, πρωτίστως, θέμα σεβασμού...» .