4.9.10

Είναι, πρωτίστως, θέμα σεβασμού...



Ως τα 18 μου είχα καπνίσει ένα -ή καλύτερα μισό- μοναχά τσιγάρο... μάρκα «22 αντινικότ», κλεφτό από τον πατέρα μου, κλεφτά από τον πατέρα μου, από τη γειτονιά ολόκληρη, σκυφτός πίσω από μια φουντωμένη γλάστρα στη βεράντα... Αηδίασα, το πέταξα...

Φοιτητής ξανακάπνισα... Επιλογή μου... Ούτε μου πρόσφερε κανείς, ούτε με πίεσε... Απλώς αποφάσισα ότι ήθελα να δοκιμάσω αυτό που δοκίμαζαν διάφοροι φίλοι...

Όταν σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι θέλω να το κόψω δυσκολεύτηκα... Έξις δευτέρα φύσις... Παρ' όλα αυτά το έκοψα και αργότερα το ξαναάρχισα και κάποια χρόνια μετά το ξαναέκοψα... Ως το 2005, στις 5 Μαΐου, εκείνο το πρωί αποφάσισα ότι δεν θα ξανακαπνίσω και δεν ξανακάπνισα...

Τι σας ενδιαφέρει η ιστορική αναδρομή θα μου πείτε, σας ενδιαφέρει λέω εγώ για να δείτε ότι έχω περάσει και από τις δύο όχθες του ποταμού, ότι έχω υπάρξει και καπνιστής και μη καπνιστής στην ως σήμερα ζωή μου...

Ένα πράγμα δεν έχω υπάρξει, δεν έχω υπάρξει ασεβής προς τους γύρω μου (τουλάχιστον όχι ηθελημένα...), ειδικά προς αυτούς που δεν μοιράζοντας μαζί μου το πάθος (και την απόλαυση...) του καπνίσματος.

Όχι, δεν έχω καπνίσει ποτέ (ακόμα και σε εξωτερικό χώρο) αδιαφορώντας παντελώς για αυτόν που κάθεται στο δίπλα τραπέζι (ασχέτως του αν είναι ή όχι καπνιστής...).

Ήμουν ο πρώτος που είχα ενοχληθεί και αλλάξει θέση όταν ο αέρας έφερνε τον καπνό μου «πεσκέσι» στους γύρω, όπως επίσης, τη μεγάλη μου αγάπη για τον μυρωδάτο καπνό, αποφάσισα ότι μπορεί οι πολλοί άλλοι να μην την μοιράζονται, έτσι δεν κάπνιζα τσιμπούκι ή πούρο δημοσίως και αδιαφορών (όπως πλειάδα νεόπλουτων γελοίων συμπατριωτών...).

Από τότε που κατάλαβα ότι το κάπνισμα μπορεί και να ενοχλεί τους άλλους, ήταν για μένα θέμα σεβασμού, έξις έτσι κι αλλιώς είχε πάψει να είναι από εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα του 1990 που βρέθηκα να γυρνάω «χαρμάνης» στη χιονισμένη Βιέννη ψάχνοντας για σπίρτα ή αναπτήρα για να βρω και να μοιραστώ ένα τσιγάρο στη νησίδα ενός κεντρικού δρόμου, κάτω από το φανάρι, από έναν Τούρκο που πουλούσε εφημερίδες....

Ο σεβασμός αυτός, που δεν προτίθενται προφανώς να δείξουν διάφορα υποκατάστατα ανθρώπων όπως αυτά που με περισσή ιταμότητα έσπευδαν τις προάλλες να μας ενημερώσουν από τηλεοράσεων, ραδιοφώνων και κοινωνικών δικτύων πως «ε, όχι να μας κόψουν και το τσιγάρο, οι μπείξοι-δείξοι, εμείς θα καπνίζουμε όπου θέλουμε...», ο σεβασμός αυτός λοιπόν θα με υποχρεώσει πλέον να χρησιμοποιώ συχνά πυκνά τον τηλεφωνικό αριθμό 1142 και να καταγγέλλω κάθε φορά που κάποιος αχμάκης ανάψει τσιγάρο εκεί όπου απαγορεύεται και ο υπεύθυνος επιχειρηματίας δεν τον επαναφέρει στην τάξη...

Λυπάμαι αν κάποιοι χάσουν τη βολή τους, λυπάμαι αν κάποιοι έχουν και οικονομική ζημία, δε με ενδιαφέρει διόλου αν το πρόστιμο τους στερήσει άλλους, ζωτικούς, πόρους επιβίωσης (πχ. φαγητό...), θα τύχουν του σεβασμού μου μόνο όσοι με σεβαστούν. Ήτοι όχι μόνο όσοι κάνουν το αυτονόητο, δηλαδή τηρήσουν το νόμο που ορίζει τον ελάχιστο σεβασμό των καπνιστών προς τους μη καπνιστές σε κλειστό δημόσιο χώρο, αλλά και αυτοί που θα σκεφτούν ότι δεν καπνίζω και ίσως να ενοχλούμαι από τον καπνό τους, ακόμα και σε ανοικτό χώρο, προσαρμόζοντας την όλη συμπεριφορά τους αναλόγως...

Οι λοιποί...;; 1142 με την πρώτη...!! Θα με συγχωρήσετε αλλά ότι άλλο για αυτούς μου είναι αδιάφορο...!!