10.9.10

Εξουσιάζων εαυτόν μηδέποτε εξουσιαζόμενος...!!



«Εγώ πάντως, που θεώρησα προσβολή την εύλογη πρόταση γονέων και συγγενών να δουλέψω στη ΔΕΗ για την οποία είχα τρελά μόρια, τραβάω τα μαλλιά μου συναγελαζόμενος (κυριολεκτικά, αφού είμαι με τα σκυλιά μου) κάθε πρωί στο Λυκαβηττό 2 σαραντάχρονους συνταξιούχους ΟΑ και την 70χρονη μητέρα της μιας που παίρνει ακόμη τη σύνταξη του πατέρα της (!!!) ως ανύπαντρη κόρη ναυάρχου!! Επίσης είδα πρώην συμμαθητή (σίγουρα όχι τον ευφυέστερο της τάξης) που έχει το σώμα που είχαμε στα 18 (και το μυαλό των 12...), όντας Μονιμάς και τώρα συνταξιούχος!!»

Έτσι σχολίασε χθες ένας 42άχρονος συνομιλητής σε ανάρτηση στο facebook όπου μεταφέρονταν στοιχεία από δημοσίευμα της Καθημερινής σύμφωνα με το οποίο «το 30% των νέων θέλουν να εργαστούν στο δημόσιο τομέα και μόνο 1 στους 4 προτιμά τον ιδιωτικό». Για να προσθέσει αργότερα:
«Πέραν των προαναφερόμενων, η σύζυγος κολλητού μου, δικηγόρος, πήρε σύνταξη από ΔΣΑ στα 40κάτι και είναι παράλληλα Νομικός Σύμβουλος σε φορέα του Υγείας με "πέρασμα" καθ' εκάστην. Σούμα γύρω στα 2.500 το μήνα και κάάάάάάθεται!!!»

Είναι δυστυχώς η πραγματικότητα... Και είναι και ωραιοποιημένη... Γιατί το άσχημο δεν είναι να θέλεις κάτι, να θέλουν ένας στους τρεις να μπει στο δημόσιο, το άσχημο είναι ότι η προσδοκία αυτή εκτρέφεται και συντηρείται ανταλλακτικά από τους πολιτικούς που οι νέοι αυτοί και οι οικογένειες τους επιλέγουν, έτσι ένας στους τρεις (ίσως και κάτι παραπάνω) προσλαμβάνεται τελικά στο δημόσιο κατόπιν πολιτικής μεσολάβησης, με κάποια μορφή σύμβασης...

Μάλλον, σωστότερα, το όλο θέμα της ικανοποίησης της προτίμησης του δημοσίου αποτελεί κομβική παράμετρο επιλογής υποψηφίου, υπέρτερη του ήθους, των γνώσεων, των απόψεων και της διαδρομής στα ιδιωτικά και δημόσια πράγματα...

«Αυτά τα standard έμαθαν, αυτά τα standard θέλουν...», όπως σχολίασε άλλη συνομιλήτρια, μην παραλείποντας να μας θυμίσει ότι τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το σοβαρό από το γελοίο, οι πολιτικοί μας (στην πλειοψηφία τους) την παραβίασαν «προσωρινομόνιμα» εδώ και μερικές δεκαετίες. Αστειευόμενοι στην πράξη, έως γελοιότητας πλέον, με εξόχως σοβαρά θέματα όπως το μέλλον της χώρας. Και καθιστώντας έτσι το παράδειγμα προς αποφυγή παλαιότερων δεκαετιών, υπόδειγμα προς μίμηση...

Ενός λαού που αν και «ήλθε στην εξουσία» με τιμές και δόξες προ τριακονταετίας εξακολουθεί να ζητάει τα ρέστα του εξουσιαζομένου από τον εξουσιάζοντα εαυτό του, από το κράτος που είναι πάντα αυτός για τα δικαιώματα και τις παροχές αλλά ταυτόχρονα οι άλλοι για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις, εξουσιάζων εαυτόν και αλλήλους μηδέποτε εξουσιαζόμενος...!!