1.9.10

Ο τρυγητής κι οι σκέψεις του...



Με μαζεμένα τα πανιά, σκυμμένα τα κεφάλια και ένα σιωπηλό γουργούρισμα μελαγχολίας να γεμίζει το χώρο, αρχίσαμε σιγά σιγά να γυρίζουμε από τις διακοπές μας στην πεζή καθημερινότητα μας, να αγωνιούμε για δουλειά, για υποχρεώσεις... Κλεισμένοι στον εαυτό μας να σκεφτόμαστε ένα αύριο που θα το θέλαμε φωτεινό αλλά που το φως του για να ρθει πρέπει πρώτα να ανταμώσει το σκοτάδι...

Κι έτσι απλά, ένα πρωί, ο άνεμος που φυσούσε στην πόλη έφερε τον Σεπτέμβρη, τον ένατο, τον τρυγητή... Ο τρύγος, αυτό είναι κάτι που πάντα ξεχώριζε αυτόν τον μήνα... Μετά τη ραστώνη του θέρους, η ευωχία του τρύγου, η ευθυμία του φθινοπώρου, τα αρώματα του αμπελιού, η μέθη του καρπού του... Η προετοιμασία για τον χειμώνα...

Στον τρύγο (ή καμπανολόημα όπως μελωδικά αποκαλείται σε διάφορα μέρη), παραδοσιακή αγροτική ασχολία των μεσογειακών πληθυσμών, ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ομαδικότητα, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια.

Διόλου παράξενο, μιας και ο τρύγος είναι μια εποχιακή εργασία που, όπως και ο θερισμός, απαιτεί δια μιας πολλά χέρια, διαδικασία συμμετοχική που στα περισσότερα αμπέλι εξελίσσεται σε χαρά, σε πανηγύρι για το χωριό ολάκερο, όπου ο κάθε νοικοκύρης πρέπει να εξασφαλίσει και να συντονίσει και εργάτες και κουβαλητάδες και καλάθια και αχθοφόρα ζώα και να ετοιμάσει τα εργαλεία και να φροντίσει για φαΐ και πιοτί και να καθαρίσει το πατητήρι κ.α. και αυτό δεν μπορεί να γίνει αν ο ένας δεν δουλέψει για τον άλλο, δεν βοηθήσει τον άλλο...

Για να τρυγήσουν και να πατήσουν πριν τα πρωτοβρόχια. Ώστε να μπορέσουν να δοκιμάσουν «το νιό κρασί» σαράντα μέρες μετά, με τα πρώτα κρύα...

Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό κοινωνικό χαρακτηριστικό του Σεπτέμβρη, μήνα που σηματοδοτεί το τέλος της χαλάρωσης και ευωχίας του καλοκαιριού, μήνα που αρχίζουν «να φθίνουν αι οπώραι», τα φρούτα, που πα' να πει πως χωρίς ομαδικότητα, χωρίς συνεργασία, χωρίς αλληλοβοήθεια, θα βρεθούμε απροετοίμαστοι στην πίεση και τη δυσκολία του χειμώνα...

Καλό μήνα λοιπόν... Κι ας αναζητήσουμε αυτή την ομαδικότητα του τρύγου, ας επιδιώξουμε τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια των τρυγητών, ας δείξουμε ενδιαφέρον για τους δίπλα μας, άνθρωποι προς ανθρώπους... Για να χτίσουμε ισχυρές «κοινότητες» που θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον κρύο χειμώνα και να αντικρίσουν με χαμόγελο την άνοιξη...!!