12.8.10

Η Αίγινα, το «μπακαλακιζειν δια του SMS» και η ηλεκτροδότηση την εποχή του σοσιαλισμού...



Στη ΔΕΗ έχω εργαστεί ως έκτακτος διοικητικός υπάλληλος ένα ολόκληρο εξάμηνο (ναι, άντεξα...), παλιά, το 1987, μεταξύ φοίτησης, στρατού και επαγγελματικής απασχόλησης. Η λογική των γονιών μου απλή, «να δουλεύει το παιδί για να μην αλητεύει μέχρι να τελειώσει το πανεπιστήμιο και μετά βλέπουμε»...

Τότε την ΔΕΗ τη γνωρίζαμε από τους τεχνικούς που σκαρφάλωναν στις κολώνες (και τους πλεονάζοντες βοηθούς/επιστάτες που κοιτούσαν με θαυμασμό από κάτω...), από τα πορτοκαλί αυτοκίνητα με τον φάρο που μετέφεραν τα (πολυμελή είναι η αλήθεια...) συνεργεία ηλεκτροδότησης, από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των υδροηλεκτρικών φραγμάτων, των ορυχείων και των εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής που διδασκόμαστε στα σχολεία ως καινοτομίες και επενδύσεις ανάπτυξης και προόδου...

Τα χρόνια εκείνα η αναλογία ήταν προφανής για μια εταιρεία παραγωγής και τεχνικού αντικειμένου: τέσσερις (περίπου) τεχνικοί προς έναν διοικητικό. Οι άδειες και τα όποια κενά καλύπτονταν από έκτακτους εξαμηνίτες (καλή ώρα...), ασφαλής δρόμος όπως έμαθα εκ των υστέρων για την προεκλογική μονιμοποίηση...

Μερικά χρόνια μετά, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, έμαθα και κάποια επιπλέον στοιχεία, ότι η ΔΕΗ ήταν μια μεγάλη εταιρεία που εργοδοτούσε περίπου 35,000 υπαλλήλους με αναλογία τρεις τεχνικούς προς έναν διοικητικό. Γνωρίζοντας από τη σύντομη διαδρομή μου ότι πολλοί τεχνικοί «αποσύρονταν» λόγω ηλικίας από το τεχνικό έργο και αναλάμβαναν καθήκοντα γραφείου (και έχοντας γνωρίσει κάποιους από αυτούς), καταλαβαίνοντας δε ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας και η ολοκλήρωση κατασκευής τεχνικών έργων μπορούσε να μειώσει ελαφρά την ανάγκη τεχνικού προσωπικού, δεν έδωσα σημασία στην μικρή αυτή «ανατροπή»...

Τα χρόνια πέρασαν, η ΔΕΗ μπήκε στο Χρηματιστήριο (διατηρώντας όμως τον χαρακτήρα της ΔΕΚΟ για να μην θιγούν τα σοσιαλιστικώς κτηθέντα υπερπρονόμια συνδικαλιστών και υπαλλήλων), γίναμε μάρτυρες της προπετούς αυθάδειας των «εργατοπατέρων» της οι οποίοι έμπλεοι συνδικαλιστικής περηφάνιας ανεβοκατέβαζαν διακόπτες ανακοινώνοντας στους ανήμπορους να αντιδράσουν πολίτες ποιες περιοχές της σοσιαλιστικής μας τζαμαχιρίας θα στερούντο και για πόσες ώρες ενός μονοπωλιακά παρεχόμενου δημόσιου αγαθού, ζήσαμε στιγμές απείρου κάλλους με τεχνικούς να πρωτοστατούν στην αναρρίχηση επί κτιρίων για να τοποθετήσουν πανό «υπέρ προστασίας κεκτημένων» αμελώντας προφανώς ότι πληρώνονταν ώστε την ίδια ώρα να αναρριχώνται σε κολώνες μέσης και υψηλής τάσεως συντηρώντας προληπτικά το δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος και άλλα πολλά γλαφυρά που τα πληρώναμε αλλά δεν τα μαθαίναμε ποτέ...

Μικρές ανατροπές ή λίγο μεγαλύτερες, στην καθημερινότητα μας όμως που είχε μάθει να ζει, να κινείται να συντηρείται με ηλεκτρική ενέργεια... Μια μικρή λεπτομέρεια που κανείς μας δεν πρόσεξε (τυχαίο; δεν νομίζω...!!): δύο δεκαετίες σχεδόν μετά, η ΔΕΗ είχε μετατραπεί στην πράξη από τεχνική εταιρεία σε εταιρεία παροχής (λέμε τώρα...) υπηρεσιών. Σύμφωνα με στοιχεία του 2007, το προσωπικό της είχε μειωθεί στις 24,000 περίπου και η αναλογία τεχνικών / διοικητικών ήταν τώρα 1 προς 3.

Εδώ θα μου επιτρέψετε να κάνω μερικούς απλούς μαθηματικούς συλλογισμούς. Τα 35,000 άτομα του 1994, με αναλογία τρεις τεχνικοί προς έναν διοικητικό, μας δίνουν περίπου 26,000 τεχνικούς και 9,000 περίπου διοικητικούς. Τα 24,000 άτομα του 2007, με αναλογία ένας τεχνικός προς τρεις διοικητικούς, μας δίνουν περίπου 6,000 τεχνικούς και 18,000 περίπου διοκητικούς. Δηλαδή;; Δηλαδή, οι μεν τεχνικοί μειώθηκαν κατά 20,000 άτομα (!!!), ήτοι υποτετραπλασιάστηκαν (και μέρος του τεχνικού τους έργου ανέλαβαν οι πάσης φύσης «γαντζούλες» υπεργολάβοι...), ενώ την ίδια ώρα οι διοικητικοί υπάλληλοι διπλασιάζονταν (προφανώς για να «διοικούν» τις συμβάσεις με τους «γαντζούλες» υπεργολάβους!!). Μέσα σε μιαμιση -μόλις- δεκαετία... Βλέπεις, όταν μια θέση δεν απαιτεί ιδιαίτερα προσόντα, τότε ο «πονηρός» πολιτευτής εμφυλλοχωρεί ρουσφετηδόν...

Φυσιολογικό λοιπόν που η Αίγινα είναι μια βδομάδα χωρίς ρεύμα, μεσούσης της τουριστικής περιόδου, περιόδου αυξημένης ζήτησης η οποία (όπως και τα προβλήματα) ήταν από πέρυσι (!!!) εις γνώσιν της εταιρείας...

Φυσιολογικό γιατί δεν μπορείς να περιμένεις από την κυριούλα που «πληκτρολογεί» με το στυλό για να μην χαλάσει το μανικιούρ (κι έχει μπόλικες από δαύτες η ΔΕΗ, πιστέψτε με...), να σκεφτεί, να προγραμματίσει, να επενδύσει, αυτά τα περιμένεις από τους όλο και λιγότερους απομένοντες τεχνικούς, οι οποίοι έχουν πλέον γίνει λάστιχο για να προλάβουν... Θύματα μιας ισοπεδωτικής λογικής που θεωρεί τον πλεονάζοντα διοικητικό υπάλληλο ίσο κι όμοιο με τον εν ελλείψει υπάλληλο συντήρησης δικτύων υψηλής τάσης...

Εννοείται ότι σε μια τέτοια εταιρεία, δεν μπορούμε να μιλάμε για εφαρμογή τεχνολογικών καινοτομιών, για τεχνολογική ανάπτυξη, για βελτιστοποίηση κόστους, για υλοποίηση επενδύσεων σε νέες, αποδοτικές και περιβαλλοντικά φιλικές μονάδες παραγωγής και άλλα συναφή...

Μπορούμε όμως να ...μπακαλακίζουμε ακόπως και ασκόπως κραυγάζοντας «όχι δεν πουλάμε» όπως πρόσφατα ο φασιστάκος αυτός που όχι μόνο αυτοαποκαλείται «εκπρόσωπος των εργαζομένων» δια της ιδιότητας του να προεδρεύει σε μια ομοσπονδία φερέφωνο και σφραγίδα του πράσινου κομματισμού, αλλά φροντίζει και να τονίσει στους μέσω SMS παραλήπτες των μεγαλοστομιών του ότι εκφράζει μεν «το σύνολο των εργαζομένων» αλλά «πρωτίστως των συντρόφων» του...

Η κάστα των εκλεκτών να διασωθεί, η κλίκα των υποστηρικτών να μην διαταραχθεί, η μαφία του ελληνικού ηλεκτρικού ρεύματος να είναι καλά, όσο για τους άλλους, τους πολλούς, κάτι θα βρει να κάνει ο μέγας Βούδας του Σοσιαλισμού...

Ίσως έτσι εξηγείται που για την Αίγινα και την πλήρη αδυναμία της επιχείρησης από την οποία εργοδοτείται (χωρίς και να εργάζεται, αλλά τι τα θες τι τα γυρεύεις...) να είναι συνεπής στις συμβατικές της δεσμεύσεις προς τους εκεί πελάτες της, ο προαναφερόμενος κυριούλης δεν βρήκε να πει ούτε κουβέντα. Απόλυτα φυσιολογικό, είναι θέμα «χαμηλής πολιτικής», άπτεται απλώς του μέσου καταναλωτή, ούτε καν του μέσου «συντρόφου», άσε που δεν έχει τη λαμπρότητα της υπέρτατης προσπάθειας του να αποτρέψεις «στον κάθε αεριτζή να θησαυρίζει σε βάρος της επιχείρησης του ελληνικού λαού».

Είναι και το ότι το νησί (και η λοιπή «σε ομηρία» Ελλάδα) ρευματοδοτείται αποκλειστικά (=μονοπωλιακά) από την «επιχείρηση του ελληνικού λαού», ας μην ανοίξουμε πληγές να μιλάνε οι ...δεξιοί για απελευθέρωση της αγοράς, καθιέρωση συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού και παροχή εναλλακτικών ευκαιριών στον πολίτη... «Καθαρές κουβέντες. Σε όλα υπάρχουν όρια»... Συννενοηθήκαμε;;

Μάρτυς μου Άγιε Νεκτάριε, εγώ πάντως τα είπα και ξένοιασα...