23.8.10

Περιμένοντας τον (Γ)κοντό [ανασχηματισμό]...



Αποκάηκε η Κάρυστος (οι άνεμοι όμως ξεπερνούσαν τα έντεκα μποφόρ είπε η ΕΡΤ, άρα ουδείς πταίει, μιλάμε για θεομηνία...), κάηκε το φοινικόδασος στην Πρέβελη (σώθηκαν όμως ελάχιστα δέντρα είπε η ΕΡΤ, άρα ουδείς πταίει διότι η καταστροφή δεν είναι ολοκληρωτική...), απέδρασαν 8 από το Αστυνομικό τμήμα (να τις πταίει, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα δύο αστυνομικοί είπε η ΕΡΤ, βλέπεις όφειλαν να εξηγήσουν στους κρατούμενους ότι μετά την ανάκριση ο σωτήριος νόμος Καστανίδη θα υποχρέωνε να τους αφήσουν ελεύθερους...)

«Ο Χρυσοχοΐδης σε αντίστοιχες καταστάσεις κραύγαζε για παραιτήσεις. Ο ίδιος θα κάτσει και άλλο εκεί;» σχολιάζει φίλος.

Ο Χρυσοχοΐδης;; Ποιός Χρυσοχοΐδης;; Μα... είναι ακόμα εκεί;; Έχω μήνες να τον ακούσω... Εκτός αν δικαιολογείται ως νιόπαντρος να περνά τον χρόνο του τραγουδώντας Πανούση [«τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά, ΚΨΜ, αγγαρεία...») και περιμένοντας τον (Γ)κοντό [ανασχηματισμό]... [κοντός λόγω που είπε ο Πεταλωτής ότι δε θα ξεπεταλώσουν όλα τα άλογα αλλά μόνο όσα κάνουν εθελουσία έξοδο κατά περιφέρεια μερια και κάτι Αστραχάν...]

Στον οποίο ανασχηματισμό έχει αποφασίσει να αναλάβει νέα, ουσιαστικά και σοβαρά καθήκοντα [αρσενικός Βούδας στη θέση θηλυκού] που θα σώσουν επιτέλους τη χώρα... Για την ακρίβεια, την ανάπτυξη, την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα της... [Εντάξει, εντάξει, μαζί και η ναυτιλία, ο Μιχάλης έχει αποδείξει ότι -οσάκις χρειάζεται- είναι σε θέση να τα κάνει θάλασσα, το κατέχει το σπόρ, η σημερινή κάτοχος του θώκου -ο θηλυκός Βούδας της παραγράφου- ούτε αυτό δεν ημπορεί να κάνει σωστά...]

Τόση σιγουριά;; Μάλλον πρέπει να έχει πάρει το «χρίσμα» από την μαμά και ο Γιωργάκης κάνει πάντα ότι πει η μαμά...
* «Περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot)» είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου (1948) του Σάμιουελ Μπέκετ, στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ. Η απουσία αυτή του Γκοντό έχει αποτελέσει το θέμα για πάμπολλες ερμηνείες του έργου από την πρώτη του θεατρική παρουσίαση. Στην αγγλική του μετάφραση από τον ίδιο το Μπέκετ, το έργο έχει υπότιτλο "τραγικωμωδία σε δυο πράξεις". Το έργο αποτελεί έκφραση του «Θεάτρου του παραλόγου». [πηγή]