22.8.10

Τελικά είναι θέμα συνείδησης...



Απόψε στο χωριό έχει πανηγύρι, «πολιτιστική βραδιά» αν πιστέψουμε τις τοπικές αρχές. Τουτέστιν, μια εξέδρα στην κεντρική πλατεία, μία αοιδός παλαιάς κοπής και ολίγον ξεπέσασα, ένα δεύτερο όνομα σχετιζόμενο με την ευρύτερη περιοχή για να υπάρχουν και τα σχετικά κονέ, και γύρω γύρω τσίκνα, μπύρα κ.λπ.

Στη φωτογραφία βλέπετε κάτι από τα «κ.λπ.» του «γύρω γύρω». Αριστερά, ωσεί παρών, ο νόμος, δια του αστυνομικού οργάνου που «εφαρμόζει μέτρα τάξεως» ή κάτι αντίστοιχο (δεν μπορώ να γνωρίζω την ακριβή ορολογία που επέλεξαν οι προϊστάμενοι του για να δικαιολογήσουν την εδώ παρουσία του...). Δεξιά, ο αναγκαίος μικροπωλητής, ασιατικής καταγωγής, και η πραμάτεια του.

Έφτασε μιάμιση ώρα πριν αρχίσει η «πολιτιστική βραδιά», οδηγώντας ένα ταλαιπωρημένο και έμφορτο αυτοκίνητο με ελληνικές πινακίδες. Άραξε καταμεσής στη διασταύρωση, έκανε επόπτευση του χώρου, χαμογέλασε σε δυο τρεις ντόπιους που έπιναν καφεδάκι σε παρακείμενο καφενείο. Ένας, τον ρώτησε: «άδεια έχεις...;;». Δεν απάντησε, οδήγησε παραπέρα, πάρκαρε στο στενό, βγήκε, έστησε τον πάγκο του, ανάμεσα στα «μέτρα τάξεως» και υπαίθρια ψησταριά πωλούσα σουβλάκια... Επίσης χωρίς άδεια...

Και χωρίς απόδειξη... Αμφότεροι, μαζί και η υπαίθρια καντίνα (αμάξι ολόκληρο!!) που πουλάει ποτά και άλλα σχετικά... Και όλοι, έμποροι και πελάτες, χωρίς συνείδηση... Φορολογική συνείδηση... Το χειρότερο; Και χωρίς έλεγχο από αυτούς που είναι εντεταλμένοι να εφαρμόσουν τον νόμο...!! Και με πλήρη συνενοχή των λοιπών παρισταμένων...!! Τόση συνενοχή που όταν τόλμησα να αναφωνήσω «αλήθεια, αυτοί που πουλάνε εκεί πέρα έχουν άδεια, κόβουν αποδείξεις;;», έσπευσαν κάποιοι να με συνετίσουν λέγοντας μου ότι στον τόπο είμαι ξένος και αυτοί που ζουν εκεί ξέρουν πολύ καλύτερα το τι πρέπει να γίνεται και πως...

Έχω βρεθεί σε διάφορες αντίστοιχες εκδηλώσεις, τοπικά πανηγύρια, στην Αγγλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ιταλία. Όλοι οι πάγκοι, ανεξαρτήτως δραστηριότητας, ήταν νόμιμοι, εφοδιασμένοι με την ταμειακή μηχανή, εξέδιδαν κανονικές αποδείξεις... Για τους ανθρώπους αυτούς ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό... Και απόψε ντράπηκα γιατί διαπίστωσα ότι η απατεωνιά, τόσο η μικρή όσο και η μεγάλη είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του νεοέλληνα... Για αυτόν είναι αυτό το κάτι απόλυτα φυσιολογικό...

Αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην όποια μεταρρύθμιση: το τι θεωρεί κανείς απόλυτα φυσιολογικό!! Τα μεγάλα ψάρια θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό να μιζάρουν με εκατομμύρια τις δουλειές που βάζουν το κράτος να τους αναθέσει, είναι αυτή η φυσιολογική απατεωνιά τους, τα μικρά ψάρια αρκούνται στα κέρδη μιας βραδιάς στο περιθώριο ενός πανηγυριού... Και οι λίγοι «διαφωνούντες» ενημερώνονται «αρμοδίως» από τους «γνωστικούς» ότι στον τόπο αυτό είναι ξένοι...

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα για την πολιτική και τους πολιτικούς: να αλλάξουν παγιωμένες νοοτροπίες αιώνων, να διαμορφώσουν νέες συνειδήσεις στην θέση των διεφθαρμένων από τα πάσης φύσεως μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που διατράνωσαν με την ανοχή τους λαϊκιστές πολιτικοί (προεξάρχοντος ενός αλήστου μνήμης πρωθυπουργού) τις τελευταίες τρεις δεκαετίες (της Αλλαγής, του Εκσυγχρονισμού και του Ολυμπιακού «Μεγαλείου»), να αποδειχθούν ηγέτες που θα δώσουν όραμα και θα οδηγήσουν τον λαό με το παράδειγμα τους σε μια νέα πραγματικότητα τελείως διαφορετική από τη σημερινή.

Ο Γιωργάκης, μέχρι στιγμής, δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να το πετύχει, να γίνει αντί Γιωργάκης Γιώργος Α. Παπανδρέου, τόσο αυτός όσο και η επιτελική του ομάδα πιότερο φαντάζουν ως οι ύπατοι αρμοστές μιας, ξένης προς την Ελλάδα, παγκόσμιας διοίκησης. Όσο για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και τους λοιπούς πολιτικούς αρχηγούς, παρ' όλο που οι περισσότεροι προς το παρόν ηγούνται «σχημάτων ευκαιρίας», αυτοί θα κριθούν όχι από τα τεχνικά μέτρα που θα προτείνουν -οι τεχνοκράτες ούτως ή άλλως δεν υπακούν στο χρώμα αλλά στο χρήμα της πολιτικής- αλλά από το πόσο και πότε θα μπορέσουν να βγουν μπροστά και να συσπειρώσουν τον λαό γύρω από ένα όραμα απτό, ρεαλιστικό, μετρήσιμο και εφαρμόσιμο...