28.7.10

Ώδινεν όρος...



ώδινεν όρος και έτεκε μυν = κοιλοπόνησε το βουνό και γέννησε ποντίκι, η φράση λέγεται για εντυπωσιακές προσπάθειες που καταλήγουν σε ασήμαντο αποτέλεσμα.

Αν και εν προκειμένω, το σωστότερο θα ήταν να πούμε «ώδινεν Πόρος και έτεκε σπονδήν...», σπονδήν εις τον σοσιαλισμόν και την ευζωΐαν. Διότι, δυο βδομάδες μετά το περιβόητο συμπόσιο της καλοκαιρινής σοσιαλιστικής ραστώνης, οι μόνοι που έχουμε δει να ευημερούν είναι οι σοσιαλιστές αντιπολιτευόμενοι αντιεξουσιαστές κυβερνήτες μας.

Είναι και οι μόνοι που θα κάνουν εξάλλου διακοπές χωρίς έγνοιες, κυβερνούν κατ' όνομα χωρίς να αποφασίζουν κατ' ουσία, διαπιστώνουν τα προβλήματα χωρίς να προβληματίζονται για τις λύσεις, και ως σύγχρονες Εκάβες κλαίνε, χτυπιούνται, οργίζονται για να αποδείξουν ότι όλα αυτά τα τραβάνε -πρώτα αυτοί που σχίζεται η καρδιά τους και μετά εμείς που τι να καταλάβουμε από τις βαθύτερες έννοιες του σοσιαλισμού- γιατί οι κακοί δεξιοί προηγούμενοι σε τέσσερα χρόνια πέτυχαν και «ξεθεμέλιωσαν» τις «κοινωνικές επιτυχίες» και τον «εκσυγχρονισμό» εικοσιπέντε χρόνων «Σιδερένιας» ισοπέδωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας, κάθε ηθικού και κοινωνικού φραγμού και «Κινέζικης» και της ισοπέδωσης δια της με κάθε μέσο «απαλλοτρίωσης» (Χρηματιστήριο, μονοπώλια, ΔΕΚΟ...) του εισοδήματος του μέσου Έλληνα...

Εμείς;; Εμείς τι έγνοιες έχουμε;; Ε, πως...

Από τη μία να βρούμε τα λεφτά που ο «μεγάλος ταξιδευτής» αρχηγός έχει φαγωθεί ότι υπάρχουν και ο «μικρός σφουγγοκωλάριος» ταμίας του έχει βάλει στοίχημα να μας τα πάρει μέχρι σέντσι...

Και μετά να βρούμε τη βενζίνη να πάμε και μετά το καράβι που συμφέρει... (τελικά με σύστημα ντραμπούι ή μήπως με κανό έρχεται φθηνότερα...;;)

Και μετά να βρούμε φαγητό που να τρώγεται χωρίς να μας βάζουνε χέρι (και στο χέρι)...

Και μετά...

Ε, μετά, κάτι άλλο θα βρεθεί να μας ταλαιπωρήσει, κάποιος αντιεξουσιαστής κυβερνητικός θα διαπιστώσει κάτι που δεν του αρέσει, κάποια συντεχνία θα πιστέψει ότι η διαπίστωση αυτή θα της δώσει κι άλλα προνόμια (Κραιπάλης ξεκίνημα, νέοι σιαγώνες...), κάποιος δεύτερος κυβερνητικός που θα πρέπει να αποφασίσει θα θυμηθεί αντ' αυτού την τρόικα και το μνημόνιο (ασφαλής διέξοδος δια πάσαν κρατικιστικήν νόσον και πάσαν σοσιαλιστικήν μαλακίαν...), κάποιος τρίτος θα εννοήσει και θα υποσχεθεί αυτά που η συντεχνία θέλει να ακούσει (τα ψηφαλάκια βλέπεις...), κάπου εκεί θα μας πάρουν πρέφα οι εταίροι και οι δανειστές και θα μας υποδείξουν το σωστό, και από κει και πέρα θα ξαναρχίσουμε... Να αγωνιούμε... Χωρίς διακοπές... Για να μη χάνουμε το ρυθμό... Ακόμα και στις διακοπές...