3.7.10

Εθνικά ανάξιοι...



Μπορώ να κατανοήσω τη δυσκολία των περιστάσεων. Μπορώ να κατανοήσω την πίεση, την αντίδραση στην αλλαγή, ειδικά στην επώδυνη αλλαγή που θίγει κακώς κεκτημένα δεκαετιών και αποκαθιστά κοινωνική δικαιοσύνη. Μπορώ ακόμα και να κατανοήσω την ανάγκη προστασίας του κεκτημένου των ψηφαλακίων, ώστε να μην απειληθεί η επανεκλογή του λαοπρόβλητου στελέχους που υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων πρώτη φορά στη ζωή του να κάνει το σωστό.

Εκείνο που δεν αντιλαμβάνομαι και δεν μπορώ να εννοήσω και να κατανοήσω είναι την περιρρέουσα κουτοπονηριά, τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα, τον ραγιαδισμό.

Παράδειγμα ο κ. Λοβέρδος... Το παλεύει, αγωνίζεται, σκίζεται, ιδρώνει, αρκεί η αλλαγή να είναι εκτός μνημονίου, γιατί τότε μπορεί εκ του ασφαλούς να κερδίσει... Και κερδίζει... Έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι είναι δικό του πριν ξεκινήσει, το έχει στήσει σωστά, να μην έχει αντίπαλο στο γήπεδο, μόνο στα χαρτιά και καλού κακού να έχει και τον διαιτητή δικό του...

Όταν όμως «παίζει Ευρώπη», εκεί που τα πράγματα είναι σοβαρά, που υπάρχει αντίπαλος προπονημένος, που ο διαιτητής δεν είναι δοτός, εκεί αρχίζουμε το «τσούκου-τσούκου μπολ», κλαίμε και διαμαρτυρόμαστε στα καλά καθούμενα (δίκην Καραγκούνη...) και -με την πρώτη ευκαιρία- ρίχνουμε και μία βουτιά στην περιοχή μπας και ξεγελαστεί κανείς και σφυρίξει το πέναλτι.

Κι όταν δεν το σφυρίζει ο -σοβαρός- διαιτητής γιατί είναι εκτός κανονισμού και μας βγάζει και κίτρινη, τσαντιζόμαστε, γκρινιάζουμε, κλαίμε, παρακαλάμε, φωνάζουμε και πάλι κι ύστερα ζητάμε και συγγνώμη από τον κόσμο, που δεν φταίμε εμείς που πήγαμε να ξεγελάσουμε και πήραμε κίτρινη, αλλά να ο διαιτητής θα μπορούσε να ήταν πιο ελαστικός στην εφαρμογή του κανονισμού, ...για το καλό του αθλήματος !!!

Ξαναδιαβάστε τώρα την παραπάνω παράγραφο, αντικαθιστώντας τις ποδοσφαιρικές ορολογίες με την σχετική ειδησεογραφία της προχθεσινής εκτός μνημονίου απόπειρας αύξησης των επιδομάτων των συντάξεων...

Φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα, εκφράσεις αναξιοπιστίας και κακομοιριάς, συμπεριφορές υποτέλειας ανθρώπων μικρών και λίγων... Ανθρωπακίων, εθνικά ανάξιων, χωρίς ανάστημα και περηφάνια...



Οι οποίοι φυσικά και δε θα την γλυτώσουν και θα καταποντιστούν εκλογικά (όταν ο «υπέρτατος άρχων» Όλι αποφασίσει ότι μπορούμε να κάνουμε εκλογές...) όχι γιατί εξαπάτησαν προεκλογικά αλλά γιατί μετεκλογικά δεν είχαν το ανάστημα και την περηφάνια να το παραδεχθούν και να πουν χωρίς φιοριτούρες και τεχνάσματα τη σκληρή αλήθεια...

Γιατί εκεί που δεν μπορούν να σπάσουν αυγά σε αυτή την κυβέρνηση κάνουν την κότα... Εξαντλώντας π.χ. την ευαισθησία τους στις περί συνταγματικότητας επισημάνσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου ώστε να διατηρήσουν τα συνταξιοδοτικά προνόμια των βουλευτών στις δύο θητείες και των υπαλλήλων της Βουλής στα 28,5 χρόνια και αποφεύγοντας να εκτεθούν υποστηρίζοντας τις περί της ίδιας συνταγματικότητας επισημάνσεις του -αντιλαϊκού έτσι κι αλλιώς- ΔΝΤ περί μη ενοποίησης ταμείων, περί μη επαναφοράς του ΛΑΦΚΑ κ.λπ...

Και γιατί ο Έλληνας, όσο πιεσμένος και φοβισμένος και να είναι, περιμένει στα δύσκολα τους ηγέτες του να είναι περήφανοι, να ορθώνουν το ανάστημα τους, να βγαίνουν μπροστά, να θυσιάζονται στο όνομα του.

Να μη του θυμίζουν ότι κάποτε τον «κυβερνούσαν» κοτζαμπάσηδες προεστοί που απλώς μετάφεραν τις εντολές του οθωμανού πασά κατακτητή στο λαό και τους φόρους του λαού στην υψηλή πύλη.

Να μην του φέρνουν στο νου ότι αργότερα ένας αντιστράτηγος Τσολάκογλου, σύγχρονος «Εφιάλτης», αφού συνθηκολόγησε και παρέδωσε τη χώρα στον ξένο κατακτητή, παρέμεινε δωτός πρωθυπουργός της, υπέγραψε όχι ένα αλλά τρία μνημόνια συνθηκολόγησης ώστε να ικανοποιηθούν όλοι οι κατακτητές, διέλυσε με τη βοήθεια των κατακτητών εντολέων του τελείως την οικονομία υποχρεώνοντας τους πολίτες σε πλήρη ανέχεια, για να δικαστεί και καταδικαστεί μετά την απελευθέρωση για εθνική αναξιότητα.

Να μην του δημιουργούν οικτρές παραπομπές με το σήμερα που ζει...