4.7.10

Όταν η εξουσία χαλαρώνει...



Με το Μουντιάλ δεν ασχολήθηκα... Συνειδητά... Περιμένω να τελειώσει η διαγωνιστική διαδικασία (την οποία τιμώ ως ποδοσφαιρόφιλος) για να γράψω για το όλο θέμα των μεγάλων διεθνών γεγονότων (Μουντιάλ, Ολυμπιάδες) που από γιορτή του αθλητισμού έχουν εξελιχθεί σε διεθνή φεστιβάλ προώθησης πωλήσεων μιας κλειστής κάστας πολυεθνικών εταιρειών, όχι μόνον αθλητικών...

Σήμερα δεν παραβαίνω τον κανόνα, καθώς το όλο θέμα είναι παρα-αθλητικό... Η φωτογραφία είναι από το Αργεντική - Γερμανία 0-4 και το μοναδικό θέαμα (όλα τα λεφτά!!!) που πρόσφερε στην κερκίδα η «χαρωπά τα δυό μου χέρια να χτυπώ» Άγκελα Μέρκελ...

«Να χαλαρώσει και εκείνη μωρέ λίγο... μην ξεχνάμε το ρόλο εκτόνωσης που έχει το ποδόσφαιρο...!!! Και για όσους έχουν γεννηθεί σοβαροί, ας περάσουν και εκείνοι λίγο από τα γήπεδα... θα τους κάνει καλό», σχολίασε η Τζίνα.

Να συμφωνήσω, αλλά εδώ το θέαμα είναι τελείως αταίριαστο... Πειράζει που το όλο θέαμα μου θύμισε κάποιον άλλο Γερμανό ηγέτη, πριν από εβδομήντα τόσα χρόνια, που -αταίριαστα- πανηγύριζε κι αυτός τις επιτυχίες της υπερέχουσας φυλής του επί των αλλοφύλων;;

Και πειράζει που η κυρία προσπαθεί εν ολίγοις να μας πείσει «δια το αυτόν» σήμερα, προβάλλοντας μας τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα των πολιτών της, το ότι εργάζονται αγόγγυστα και περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, δεν απεργούν, δεν διαμαρτύρονται, αμείβονται με τα αναγκαία και συνταξιοδοτούνται με τα απολύτως απαραίτητα...

Και επιβάλλοντας μας το ότι επειδή οι πολίτες της παράγουν, το να χρηματοδοτούν και τους ταλαιπωρούμενους από Μαυρογιαλούρους πολιτικούς λαούς πρέπει να εξαργυρώνεται με υποτέλεια και με παραχώρηση από τους υποτελείς του δικαιώματος δια της ιδίας να ρυθμίζουν οι χρηματοδότες εργαζόμενοι «απολύτως» και «αυτοβούλως» τα της ύπαρξης των υποτελών...

Όπως τότε...