28.7.10

Παρά θιν' αλός...



παρά θιν' αλός = στη θάλασσα, στην παραλία...

Εκεί, σε ένα τραπεζάκι, μόνος, σκεπτικός, κατηφής...
Ο συμπαθής ταβερνιάρης πλησιάζει να πάρει παραγγελία...
Ένα κινητό χτυπάει κι αυτός το απαντά και το δίνει στον ταβερνιάρη να μιλήσει...
«...είπατε μια μερίδα γαύρο, μια ταραμοσαλάτα, μια χταποδάκι, μια βλήτα και μία μπύρα... έγινε κε Αντώναρε...»
Λίγες «σταγόνες» ησυχίας μεσολαβούν, ακούγεται μόνο το κύμα που σκάει στα βότσαλα, το φτερούγισμα των γλάρων και οι ανάσες...
«...και με το συμπάθειο... πότε θα λύσει τη σιωπή του;;...» ακούγεται ο συμπαθής ταβερνιάρης να ρωτά...
Η συνέχεια σε κάποια παραγγελία προσεχώς...
Σχόλιο ΑΤΟΜικό και ακροτελεύτιο: το πρόβλημα δεν είναι πότε θα λύσει τη σιωπή του όσο το αν θα έχει ολοκληρωθεί ως τότε η αποδόμηση της βαρωνίας και του πρασινοφρουρισμού, των δύο μαστιγών που καταδυνάστευσαν τον ελληνικό λαό επί δεκαετίες και ακόμα τον καταδυναστεύουν στο οδυνηρό ξεψύχισμα τους... γιατί αν έχει ολοκληρωθεί τότε τα λόγια που θα αντικαταστήσουν τη σιωπή θα έχουν νόημα...