6.6.10

Pax Turca...



Έγραφα τις προάλλες κάποιες πρώτες σκέψεις για τα γεγονότα στο θαλάσσιο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, στα ανοιχτά του Ισραήλ. Τις ημέρες που μεσολάβησαν διάβασα πολλά για το θέμα, δυστυχώς με εξώφθαλμα προβεβλημένη την μία άποψη, χωρίς διάθεση διαλόγου, εξ αιτίας και της υπερσυντηρητικής τακτικής της Ισραηλινής πλευράς που προκάλεσε ανακλαστικές, λανθασμένες και υπερβολικές ενέργειες αμυντικού χαρακτήρα (αλήθεια, κανείς από την ηγεσία τους δεν έχει ακούσει ότι η μικρότερη δύναμη αμυνόμενη ηττάται, ότι αν χτυπήσεις τη γροθιά σου στο μαχαίρι θα ματώσει η γροθιά σου πολύ πριν στομώσει το μαχαίρι;;).

Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, αυτή του Ισραήλ, που πρέπει πρώτα να ακούγεται και μετά να καταδικάζεται αν υπάρχουν επιχειρήματα που να οδηγούν εκεί. Άποψη που πολύ λίγο ακούστηκε, άποψη που καταδικάστηκε a priori, θύμα μιας καλά οργανωμένης επικοινωνιακής προπαγάνδας που ο τούρκικος παράγοντας είχε προετοιμάσει (ίσως και αφανώς χρηματοδοτήσει...) ως στοιχείο στρατηγικής αποδυνάμωσης του αντιπάλου. Δεν δίνω δίκαιο στο κράτος του Ισραήλ για την αντίδραση του, είδε τη φωτιά να πλησιάζει στην καλά οργανωμένη παγίδα που του είχαν στήσει οι Τούρκοι και επέλεξε να ρίξει βενζίνη στη φωτιά και να μην απομακρυνθεί... Αποτέλεσμα: τσουρουφλίστηκε!! Για τα καλά...

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το όλο σκηνικό ήταν μια καλά οργανωμένη (κρατικά οργανωμένη;;) επιχείρηση διεκδίκησης δικαιωμάτων πρωτοκαθεδρίας και συμφερόντων σε ενεργειακά κοιτάσματα σε μια «νέα» περιοχή, που εντάχθηκε στο γεωπολιτικό παιχνίδι συμφερόντων που η Τουρκία αναπτύσσει πλέον σε διεθνές επίπεδο προ πολλών δεκαετιών και πλέον επανέρχεται ενεργά στο προσκήνιο. Μια σύγκρουση συμφερόντων αιχμής, η επιδίωξη ανεξαρτήτως κόστους επικράτησης της γείτονος Τουρκίας, μια επιθετική πράξη στην οποία επιχειρήθηκε (και επετεύχθη) να δωθεί κοινωνική, ανθρωπιστική διάσταση με πρόσφορους σύμμαχους τους συνήθεις (αδαείς;;) «ακτιβιστές»...

Πιστεύω που ενισχύθηκε διαβάζοντας στο web site «The Insider» μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση με τίτλος «Pax Turca», από όπου δανείστηκα και τον τίτλο του δημοσιεύματος μου, και την οποία σας προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε κι εσείς. Όχι με πρόθεση άκριτης απορρόφησης και αναπαραγωγής επιχειρημάτων και ιδεολογημάτων τρίτων αλλά με κριτική διάθεση αναζήτησης και διαμόρφωσης της δικής σας άποψης, διαδικασία την οποία πάνω από όλα «πυροδοτούν» απλές πληροφορίες και γεγονότα...

Απλές πληροφορίες και γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν επισημανθεί και μεταδωθεί αν το όλο σκηνικό παρακολουθούσαν και κάλυπταν απλοί δημοσιογράφοι ρεπόρτερ και όχι επιλεγμένοι σχολιαστές θιασώτες της μίας άποψης (ο επικοινωνιακός μηχανισμός που έγραφα παραπάνω)...

Γιατί δεν μπορούμε να παραβλέψουμε π.χ. το γεγονός ότι η αψυχολόγητη επίδειξη ισχύος του ναυτικού του Ισραηλ, στα τέσσερα από τα πέντε πλοία της νηοπομπής δεν συνάντησε αντίσταση, εύλογο καθώς στα πλοία αυτά επέβαιναν «ακτιβιστές» άλλων εθνοτήτων (οι «σύμμαχοι» που λέγαμε παραπάνω) ενώ στο Mavi Marmara (την τούρκικη ναυαρχίδα των ακτιβιστών), οι εισβολείς Ισραηλινοί υποχρεώθηκαν να συμπλακούν με Τούρκους «ακτιβιστές» (φανατικούς;;), οπλισμένους με μαχαίρια, τσεκούρια, μεταλλικές ράβδους και άλλα εργαλεία ειρηνικής «επιβολής»...

Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε το πρωτόγνωρο γεγονός ότι η όλη πρωτοβουλία ήταν υπό την αιγίδα της Τουρκικής κυβέρνησης, δια του υπουργού εξωτερικών Νταβούτογλου, και ότι στο όλο πλαίσιο της αιγίδας επιχειρήθηκε και η επίτευξη ενός άλλου παράλληλου στόχου, της «άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων» δια της χρήσης του κατεχόμενου λιμένα της Αμμοχώστου (σχόλιο: οξύμωρο;; επιδιώκουν να αποκαταστήσουν το Διεθνές Δίκαιο στην Γάζα, αυτοί που το έχουν παραβιάσει τόσο βάναυσα στην Κύπρο εδώ και δεκαετίες...).

Και δεν πρέπει ούτε άκριτα να πιστέψουμε, ούτε όμως να κλείσουμε τα μάτια σε αναφορές που εμπλέκουν στη δραστηριότητα της διοργανώτριας μη κυβερνητικής ανθρωπιστικής οργάνωσης INSANI YARDIM VAKFI (Ίδρυμα ανθρωπιστικής βοήθειας), κορυφαία στελέχη της ακραίας ισλαμικής φονταμενταλιστικής οργάνωσης Ι.Η.Η., η οποία αναφέρεται σε διεθνείς επιστημονικές μελέτες ως «όργανο άσκησης πολιτικής» των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών.

Σε κάθε περίπτωση, πέραν του σαφούς ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος που πρέπει να δείξουμε στους ανθρώπους της Γάζας (οι οποίοι όμως όταν έκαναν την επιλογή της Χαμάς γνώριζαν ότι θα συγκεντρώσουν την μήνιν και τον σκεπτικισμό όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και της ευρύτερης διεθνούς κοινότητας που δεν συμφωνεί με τις ακραίες, πολλάκις φιλοτρομοκρατικές, απόψεις της παλαιστινιακής οργάνωσης) πιστεύω πως δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και να γινόμαστε όργανα εξυπηρέτησης συμφερόντων ξένων προς των ανθρωπισμό, όπως εν προκειμένω των συμφερόντων της Τουρκίας που έχει πολλάκις αποδείξει (έναντι Κυπρίων και Κούρδων στο πρόσφατο παρελθόν...) το ότι η έννοια «ανθρωπισμός» έχει νόημα μόνο όταν υπηρετεί και εξυπηρετεί την έννοια «συμφέρον της μητέρας Τουρκίας»...

Μια τελευταία παρατήρηση: ο μηχανισμός που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση αυτή είναι γνωστός από παλιά. Είναι η ίδια μεθόδευση που οι αυταρχικές ηγεσίες και οι μυστικές υπηρεσίες των Ανατολικών, τέως κομμουνιστικών, κρατών χρησιμοποιούσαν για να εξωραΐσουν την επιθετική διάθεση του πυρηνικού οπλοστασίου τους. Τότε, οι Σοβιετικοί πυρηνικοί πύραυλοι θα έραιναν τον κόσμο με ...ροδοπέταλα ενώ οι Δυτικοί αντίστοιχοι τους θα σκορπούσαν θάνατο, αυτό προσπαθούσαν να μας πείσουν τόσο οι κομμουνιστές συνοδοιπόροι όσο και διάφοροι γραφικοί ειρηνιστές, οι «ανθρωπιστές ακτιβιστές» της εποχής του ψυχρού πολέμου...

Λυπάμαι, αλλά όπως τότε δεν πήρα, έτσι και τώρα δεν θα πάρω χωρίς να το ψάξω... Γιατί είναι προφανές ότι εκτός από το μηχανισμό και ο στόχος, τότε και τώρα, μένει ίδιος: η γεωπολιτική κυριαρχία! Απλώς τώρα έχουν αλλάξει τα αφεντικά...

Διαβάστε το δημοσίευμα Pax Turca του Insider εδώ στην αρχική του μορφή ή, ως κείμενο μόνο, στο πρώτο σχόλιο της δημοσίευσης μου.