21.6.10

Μήπως να επιδοτούσαμε τις παραιτήσεις;;



Παρακολουθώ τη συζήτηση που έχει ξεσηκωθεί για τις απολύσεις, για τις αποζημιώσεις... Τελικά, δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι είναι πιο ενοχλητικό, η μιζέρια που αναδίνει ο «τραβάτε με κι ας κλαίω» υπουργός-βουβουζέλα ή η αναπαραγωγή και εξάπλωση της από την στρατευμένη δημοσιογραφία των «αρεστών» στο καθεστώς;; Μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μόνο στόχο μπορεί να έχει τη χειραγώγηση των πολιτών, ειδικά όσων δεν έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και τη μετατροπή τους σε κοπάδι από άβουλα πρόβατα, ποίμνιο πειθαρχημένο των τσομπαναραίων πολιτικών που τα ίδια εξέλεξαν...

Σκέφτομαι λοιπόν... Και αναρωτιέμαι...

Γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει πως δεν θα απολυθώ;; Μήπως για να πειθαρχήσω, να μη μιλάω και να γίνω «αποδοτικός by far..», εργάτης αντί εργοδότης, απλός παραγωγός πλούτου για τρίτους αντί δημιουργός αξίας και ανάπτυξης για όλους;; Δεν είναι προτιμότερο να με ενδιαφέρει πως θα βρω, πως θα βρίσκω πάντα δουλειά αξιοπρεπή και ανάλογη των προσόντων και των ικανοτήτων μου;; Γιατί να επιδοτώ την απόλυση μέσα από επιδόματα ανεργίας, κατάλοιπα ενός αποτυχημένου μοντέλου, και να μη διαθέτω τους πόρους μου επιδοτώντας την παραίτηση και την αλλαγή δουλειάς μέσα από επιδόματα επιχειρηματικής μόρφωσης;;

Μήπως το ζητούμενο σε μια δημοκρατική και φιλελεύθερη κοινωνία πρέπει να είναι η ελεύθερη επιλογή και η αύξηση της κινητικότητας στην υγιή εργασία, η ύπαρξη κανόνων ένθεν κακείθεν και ο αυστηρός έλεγχος τήρησης τους από το κράτος, η σύνδεση της παραγωγικότητας με την απόδοση σε όρους πραγματικής οικονομίας, η απελευθέρωση από την «ελάχιστη εγγυημένη» -σοσιαλκομμουνιστικού τύπου- αμοιβή, η ελευθερία πρόσβασης στην γνώση και την εργασία με κατάργηση φραγμών προστατευτισμού όπως οι πανελλαδικές εξετάσεις και τα κλειστά επαγγέλματα...;;

Μήπως ξεχνάμε ότι οι εταιρείες, όπου παράγεται πλούτος, απαρτίζονται από ανθρώπους εργαζόμενους, που παράγουν αυτόν τον πλούτο;; Και ότι για να έχει λόγο ύπαρξης η όποια εταιρεία, ιδιωτική ή δημόσια, πρέπει να παράγει κάτι, προϊόν ή υπηρεσία, που να το έχουν ανάγκη κάποιοι άλλοι άνθρωποι;; Μήπως αυτός δεν είναι ο βασικός κανόνας της οικονομίας, η «απλοϊκή» ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών με προσδιορισμό της αξίας εκάστου ανάλογα με τον καταβληθέντα κόπο, τις αναλωθείσες πρώτες ύλες, το πλήθος των ανθρώπων που το παρέχουν, το πλήθος των ανθρώπων που το αποκτούν...;;;

Μήπως τελικά ξεχνάμε ότι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι εργαζόμενοι δεν υπάρχει εταιρεία...;; Μήπως λοιπόν σε μια κοινωνία πραγματικά φιλελεύθερη, με αρχές, αξίες, παιδεία και κανόνες, χωρίς λαϊκιστές σοσιαλιστές, δέσμιους συμφερόντων, τελικά θα είναι οι διοικούντες μια εταιρεία ή οι επιχειρηματίες που την χρηματοδοτούν (κεφαλαιούχοι ή δανειστές) που θα έχουν να φοβηθούν από εργαζόμενους παραιτούμενους ως αντίδραση σε ένα προβληματικό εργασιακό περιβάλλον, αντί να είναι οι εργαζόμενοι που θα έχουν να φοβηθούν τους εργοδότες που απολύουν για να συντηρήσουν το προβληματικό αυτό περιβάλλον;;

Μήπως τελικά η καλύτερη προστασία για τους κοινωνικά αδύναμους είναι οι κοινωνικοί πόροι να διατίθενται ώστε να ενισχυθεί η δυνατότητα επιλογής και η παροχή ευκαιριών για να είναι δημιουργικοί, παραγωγικοί και αποδοτικοί, επί ίσοις όροις με τους κοινωνικά δυνατούς;; Μήπως σήμερα οι κοινωνικοί πόροι, όπως διατίθενται, ενισχύουν κατά κύριο λόγο όσους αρνούνται να εξελιχθούν και να βελτιωθούν μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, όσους επιδιώκουν η κοινωνία να σταματήσει να εξελίσσεται ώστε να ζουν εις βάρος της για όσο καιρό απαιτείται;;

Να το πω πιο απλοϊκά, για το λόγο αυτό διάλεξα και την εικονογράφηση που είδατε, προτιμώ να ασχολούμαι με το πως θα γεμίζει το πιάτο με κάθε λογής καλούδια, χωρίς περιορισμούς άλλους από τις ορέξεις μου (ήτοι από το κάθε πότε, πόσο και με τι επιθυμώ να το γεμίζω εργαζόμενος) από το να καίγομαι και να προσπαθώ να μην αδειάζει... Γιατί αυτό το τελευταίο δεν είναι δημιουργία, δεν είναι ανάπτυξη, είναι όριο, είναι περιορισμός, είναι υποβάθμιση, είναι συμβιβασμός... Και δεν μου ταιριάζει ως ελεύθερου ανθρώπου...!!

Σκέφτομαι λοιπόν... Ότι τελικά η παραίτηση είναι για κάθε εργαζόμενο άνθρωπο έκφραση ελευθερίας, σιγουριάς και εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του. Και αναρωτιέμαι... Αναρωτιέμαι τι από όλα αυτά είναι η μείωση προσωπικού μέσω απολύσεων για έναν εργοδότη... Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι... Είναι μάλλον έκφραση άμυνας και ανασφάλειας, δήλωση αποτυχίας του οράματος του και του σκοπού για τον οποίο επιχειρεί και παράλληλα μια απέλπιδα προσπάθεια να αντισταθεί στην αλλαγή, την εξέλιξη...

Αυτά σκέφτομαι, κι αν έχω κάπου λάθος, είμαι έτοιμος να ακούσω και να δεχθώ απόψεις και επιχειρήματα...