3.6.10

«Τι ώρα είναι, Άκη; Ο,τι ώρα πεις, πρόεδρε»

Έβλεπα κάτι παλιές φωτογραφίες νωρίτερα... Ξεχώρισα τρεις... Και σας τις δίνω να τις δείτε κι εσείς... Γιατί σε αυτές ανακάλυψα την κληρονομικότητα του κινήματος... Με συνδετικό κρίκο τον λαοφιλή «Τι ώρα είναι, Άκη; Ο,τι ώρα πεις, πρόεδρε».

Στην πρώτη, ο ένας, ο μοναδικός, ο σιδερένιος, ο Ανδρε...άκης, η Αλλαγή προσωποποιημένη... Και η ζεμπεκιά... Με χάρη και στυλ... Ο νέος, σοσιαλιστικός τρόπος διακυβέρνησης...



Μετά ακολούθησαν οι ζεμπεκιές του θεματοφύλακα του Παπανδρεϊσμού, του ωραίου λεβεντ...Άκη, (μόνος του ήταν τελικά όλοι οι άνθρωποι του προέδρου...), ζεμπεκιές που δημιουργούσαν ρίγη θαυμασμού στους παρευρισκόμενους («κοίτα ρε συ με τι λεβέντη κάνουμε τις δουλειές μας, περνάμε καλά τουλάχιστον, χαλάλι τα λεφτά...) και ρίγη συγκίνησης στους υποτακτικούς (το λαό ντε...).



Και όταν ο διάδοχος ένιωσε έτοιμος, ο Άκης έγινε ...Γιωργάκης και ανέλαβε το βάρος της συνέχισης της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης με λεβεντοζεμπεκιές που εξακολουθούν να δημιουργούν ρίγη θαυμασμού στους παρευρισκόμενους («κοίτα ρε συ με τι λεβέντη κάνουμε τις δουλειές μας, περνάμε καλά τουλάχιστον, χαλάλι τα λεφτά...) και ρίγη συγκίνησης στους υποτακτικούς (το λαό ντε...).



Περασμένα μεγαλεία και
διηγόντας τα να κλαις... Πάντως πρέπει να ομολογήσουμε ότι υπάρχει κληρονομικότητα στο κίνημα... Τουλάχιστον στη ζεμπεκιά...!!