13.6.10

Γύρω, γύρω όλοι...



Σήμερα ίσως ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησα αυτή την ομάδα... Την Πέμπτη θα προτιμήσω να εργαστώ λίγο παραπάνω, την άλλη Τρίτη θα προτιμήσω να βγω μια βόλτα... Γιατί τελικά, μετά από ένα χαμένο Σάββατο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι και γυμναστικές επιδείξεις σχολείου να παρακολουθούσα καλύτερο θέαμα θα έβλεπα από αυτό που μου προσέφερε η εθνική ομάδα...

Μια ομάδα -όπως έγραψα το απόγευμα και στο Facebook- που εξήγαγε και στη Νότιο Αφρική όλη την παθογένεια της χώρας: δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία απόσεισης ευθυνών στην άμυνα, κρατικοδίαιτη ανάπτυξη παιχνιδιού στο κέντρο, αποτελεσματικότητα Δ.Ε.Κ.Ο. (=πιο αργή κι απ' τον θάνατο) στην επίθεση... Την εικόνα συμπλήρωνε στον πάγκο ένας γέρων ηγέτης που απολάμβανε τον ήλιο του μεσημεριού περιμένοντας πότε θα έρθει η ώρα του να κάνει την επόμενη περισπούδαστη δήλωση...

Στο ημίχρονο είμαι σίγουρος ότι οι εκπρόσωποι των παικτών συζήτησαν με την ποδοσφαιρική ηγεσία της χώρας για το επίδομα συμμετοχής στον αγώνα και το επίδομα έγκαιρης παρουσίας στις φάσεις... Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, που δεν άλλαξε, σχηματίζω την εικόνα ότι δεν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα τους... Απλώς, προς το τέλος, έγινε ένας μικρός «ποδοσφαιρικός ανασχηματισμός», μπας και σωθούν τα προσχήματα... Που δεν σώθηκαν... Γιατί στον πάγκο, εκτός από τον Otto είχαμε σήμερα κι άλλο Γερμανό, τον Alzheimer...

Όπως αποδεικνύεται, τα έθιμα στην Ελλάδα είναι ισχυρά... Είθισται π.χ. τα Μουντιάλ να αποτελούν ευκαιρία συνταξιοδότησης για παπούληδες κόουτς και ημί-παπούληδες παίκτες... Ειδικά αυτούς που τον υπόλοιπο χρόνο γράφουν ένσημα βαρέα (εκ της βαρεμάρας) και ανθυγιεινά (εκ της αέναης καθιστικής ζωής στον πάγκο ή την εξέδρα)...

Δεν εξηγείται αλλιώς το φαινόμενο Χαριστέας ή το φαινόμενο Σεϊταρίδης... Οι οποίοι για το μόνο που ξεχωρίζουν εδώ και χρόνια είναι η σταθερότητα... Είναι σταθερά ανύπαρκτοι...!!! Και αυτοί και οι λοιποί «άσσοι» της παρέας... Όλοι εκλεκτοί εκφραστές της «και χάρη σας κάνω» συμπεριφοράς, του «πέσε-κλάψε-κλέψε-κέρδισε» παιχνιδιού, του «τσουκου τσούκου μπολ» ποδοσφαίρου, του «Μύκονος ερχόμαστε» αθλητισμού... Άσσοι, δηλαδή λίγο παραπάνω από το μηδέν...

Πραγματικά, ήταν τόση η απογοήτευση, ειδικά όταν είδα τις αλλαγές σωτηρίας με τον «πουθενά» Πατσά... (μπας και έβαλα λάθος τον τόνο...;;) και τον «βάλε ένα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο Καπετάνο», που ξέχασα τις βουβουζέλες που δεν σταμάτησαν να βουβουζίζουν ούτε πάνω στον εθνικό ύμνο της χώρας μου (κάτι που θεωρώ μέγιστη αγένεια...) και έφτασα στο σημείο να παρακαλάω να καταλάβει το ΠΑΜΕ τις εισόδους των αποδυτηρίων, ζητώντας να προσλαμβάνονται Έλληνες ίσαμε το 20% του προσωπικού στα στάδια που αγωνίζεται η Εθνική ομάδα, μπας και επαναληφθεί το παιχνίδι με κανονικούς παίχτες και βάλουμε κανένα γκολ...

Ή έστω με παίκτες Subbuteo... Διότι ακόμα και εκεί καλύτερα θα παίζαμε... Και δε θα γινόμασταν για μια ακόμα φορά περίγελος της διεθνούς κοινότητας...
σημείωση επί της βουβουζέλας και της χρήσης της:

Δέχομαι την εθιμική χρήση ενός οργάνου που παράγει έναν άχαρο και ενοχλητικό ήχο, είναι δηλωτικό ενός πολιτισμού που δεν έχει εξελιχθεί ακόμα ώστε να παράγει πράγματα με χάρη και ομορφιά. Εκείνο που δεν μπορώ να δεχθώ είναι η αγενής συμπεριφορά από ανθρώπινα όντα προς τη σημαία και τον εθνικό ύμνο μιας χώρας, φαινόμενο καθιερωμένο πλέον στο μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής...


Θα το πω λοιπόν κομψά (για να μην αρπαχτεί πάλι κανείς...): προτείνω άμεσα η τοπική κυβέρνηση και η διεθνής ομοσπονδία ποδοσφαίρου να μεριμνήσουν να διανέμεται στην κερκίδα των βουβουζελιστών «άρτος» πριν το «θέαμα» ώστε να κρατούν τα στόματα τους απασχολημένα με κάτι άλλο πλην της βουβουζέλας κατά την διάρκεια της ανάκρουσης των εθνικών ύμνων...