7.6.10

Και λεγόμαστε άνθρωποι...



Στη φωτογραφία βλέπετε την πλατεία Κοτζιά, μια από τις κεντρικότερες της Αθήνας... Γέμισε και σήμερα... Μόνο που πολλοί από τους τακτικούς της επισκέπτες δεν έφυγαν ποτέ... Τους βλέπετε εκεί... Δεν μπορούσαν να φύγουν... Ήταν νεκροί...

Κάποιος είχε φροντίσει να σκορπίσει δηλητήριο, κάποιος αποφάσισε να εκτελέσει με τον επίπονο αυτό τρόπο τα περιστέρια της πλατείας... Κάποιος, σήμερα, στέρησε ζωή, ζωές... Χωρίς λόγο και αιτία...

Μια θλιβερή εικόνα... Μια θλιβερή είδηση... Μου την έστειλαν πριν από λίγο καλώντας με να συμμετάσχω σε ομάδα του facebook με τίτλο «Να συλληφθεί αυτός που δηλητηρίασε τα περιστερια στην πλ. Κοτζιά 6/6/10».

Μπήκα να διαβάσω, είδα τις φωτογραφίες... «Και λεγόμαστε άνθρωποι...», το τραγούδι του Κώστα Χατζή ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό...
Και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και με αισθήματα
τι ειν' τα νόθα παιδιά μας μπρος τα τόσα προβλήματα
και λεγόμαστε άνθρωποι με μυαλό και καρδιά
και πετάμε στους δρόμους τα μικρά τα παιδιά

Εμείς στραβή τη φτιάξαμε αυτή την κοινωνία
εμείς με την καρδιά μας και το νου
γεμάτη απ' το σκοτάδι μας γεμάτη απ' αγωνία
του κάκου ψάχνει να βρει την πόρτα του ουρανού
κι αφού είμαι άνθρωπος κι εγώ τον κόσμο πως να αλλάξω
αφού κι εγώ γκρεμίζω τι θα φτιάξουμε



Δε θέλω να γράψω κάτι άλλο... Αφήνω να μιλήσει η εικόνα που διάλεξα... Είναι εξάλλου τόσο ισχυρή... Και τόσο περιεκτική... Περιέχει όλα τα στάδια του τέλους και την καταδικασμένη ζωή και το ψυχορράγημα και την απώλεια, το άψυχο κουφάρι...