1.6.10

Βία...



Πίστευα και πιστεύω ότι η επιμονή στην με οποιοδήποτε επιβολή της άποψης μας ως της μοναδικής ορθής γεννά μόνο αντίδραση και βία, στοιχεία που η συνύπαρξη τους και μόνη τα αναπαράγει με γεωμετρική πρόοδο.

Η βία αναπόφευκτα γεννά βία... έτσι γίνεται πάντα, όσο κι αν δεν μας αρέσει... ασκείς βία όταν κατά πρόσωπο μου δηλώνεις ότι δεν με υπολογίζεις και ότι θα γίνει το δικό σου... ασκείς βία όταν αξιοποιείς το στρατιωτικό σου πλεονέκτημα προσπαθώντας έργοις να με κάνεις να σε υπολογίσω και να γίνει το δικό σου... ασκείς βία όταν μου επιτίθεσαι με πέτρες, λοστούς, μαχαίρια, τσεκούρια για να γίνει το δικό σου... ασκείς βία όταν πυροβολείς εναντίον μου για να αμυνθείς αλλά κατά βάθος για να γίνει το δικό σου...

Όλα αυτά βία είναι... Το λέω γιατί από χθες το πρωί γίνομαι μάρτυς της προσπάθειας δαιμονοποίησης της μίας βίας και εξευγενισμού της άλλης, ακούω για διαβαθμίσεις της βίας... Σίγουρα υπάρχουν, αλλά σε κάθε περίπτωση βία είναι και η μία, βία και η άλλη...

Υπάρχει όμως και μια ειδοποιός διαφορά: ένα οργανωμένο δημοκρατικό κράτος πρέπει να απαντά στη βία που εκβιάζουν οργανωμένες μειοψηφίες ή μη δημοκρατικά κράτη και κρατικά μορφώματα διεκδικώντας το δικαίωμα του στην ειρήνη και προβάλλοντας αποτρεπτικά τη δυνατότητα βίαιης επιβολής που διαθέτει... Να κατευθύνει τις εξελίξεις και όχι να σύρεται από αυτές...

Πρώτες σκέψεις, όσο γίνεται ψύχραιμες, για τα όσα έγιναν χθες στη θαλάσσια περιοχή έξω από το Ισραήλ και την Λωρίδα της Γάζας. Γιατί προσπαθώ να ανήκω στη σιωπηρή πλειοψηφία εκείνη που πιστεύει ότι οι λαοί στην περιοχή αυτή πρέπει και μπορούν να ζήσουν ειρηνικά και αρμονικά...