25.5.10

Δια βίου...



Δια βίου... Έτσι λέμε στην λόγια γλώσσα, την σοσιαλίζουσα, των υψηλών και μεστών νοημάτων, αυτό που κρατάει μια ζωή...

Όπως η «Διά βίου Εκπαίδευση»... Ίδιον μιας χώρας όπου κρατάει μια ζωή να μάθεις τα βασικά, τα χρειώδη... Όπως η «Δια βίου Εργασία», βασικός πυλώνας του συστήματος... Που συνδυάζεται με την «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης»... Μην ανησυχείς, μια ζωή πληρωμής αρκεί για να απολαύσεις τα βασικά, τα χρειώδη... Στην άλλη ζωή...

Αλλά η χώρα αυτή σου προσφέρει «Δια βίου Προστασία του Πολίτη»... Αρκεί να είσαι πειθαρχημένος υπήκοος, ολιγαρκής πολίτης και να μη βρίσκεσαι στο λάθος μέρος λάθος ώρα... Και «Δια βίου Κοινωνική Αλληλεγγύη»... Ή τουλάχιστον έχει την πρόθεση... Απλά δεν την αφήνουν εκείνες οι κακές τρόϊκες που επιβουλεύονται την ευμάρεια μας...

Α, και «Δια βίου Υγεία»... Σου κοστίζει λίγο παραπάνω, όμως πως αλλιώς θα λειτουργήσει σωστά η «Δια βίου Εργασία», άρα και η «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης»... Τζάμπα να πάει η «Δια βίου Εκπαίδευση»;; Διότι μιας και δεν πεθαίνεις στην ώρα σου, τουλάχιστον να σε μορφώσουμε για να είσαι αποδοτικότερος... By far...

Είδες που όλα ξαναγυρίζουν εκεί, στην αρχή;; «Δια βίου Εκπαίδευση» στην «Δια βίου Εργασία» και «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης», στην «Δια βίου Πληρωμή» γενικώς... Όσο για τα ωφελήματα είναι και αυτά «Δια βίου», απλά έπονται αυτού του βίου που πληρώνεις, σε αυτό τον βίο πληρώνεις, στον επόμενο απολαμβάνεις...

Μην παραπονιέσαι, δες τις προηγούμενες γενιές πως το κανόνισαν και λειτουργεί: πλήρωναν έναν ολόκληρο «βίο» το κατιτίς τους και τώρα απολαμβάνουν πλούσια τα ελέη... Και μη μου πεις ότι από τότε ως τώρα έχουν αλλάξει πολλά, απλά στο παρελθόν οι άνθρωποι κοντόφθαλμα προσδιόριζαν τον «βίο» ως κάτι μικρό, πεπερασμένο, σαν τα σύνορα μας ένα πράγμα, κάπου μεσοστρατίς, στα 45-50 χρόνια ηλικίας τερμάτιζε... Ο βίος της πληρωμής...

Ενώ εμείς έχουμε ευρύτερους ορίζοντες, μπορούμε να συλλάβουμε ότι ο «βίος», ειδικά ο «βίος» που θα πληρώνουμε είναι κάτι ευρύτερο, ανοικτό, μη πεπερασμένο, σαν τα σύνορα της Τουρκίας στο Αιγαίο για παράδειγμα. Ο δικός μας βίος της πληρωμής επαναπροσδιορίζεται πλέον στα πραγματικά του όρια... Με κυλιόμενο το πέρας... Διαρκώς... Δια βίου... Προς τα πέρα... Κι ακόμα παραπέρα... Να τείνει στο άπειρο... Εκείνο που δεν άλλαξε είναι ότι θα πληρώνουμε το κατιτίς μας (λίγο αυξημένο είναι η αλήθεια...) για να απολαμβάνουν οι παλιότεροι πλούσια τα ελέη...

Αυτό όμως είναι Κοινωνική Αλληλεγγύη... Και Πρόοδος... Και Ανάπτυξη... Πράσινη ανάπτυξη... Αλήθεια, αυτό το χρώμα δεν έχουν και τα μούσκλια, αυτά τα παράσιτα που μαζεύονται πάνω στους αιωνόβιους κορμούς των δέντρων εκείνων που δεν λένε να πεθάνουν και -μιας και είναι απέθαντα- όλο και τα υποχρεώνουμε να παράγουν;;