3.5.10

Αργομισθίες...



Η κυρία αρχιτέκτων... Διορίστηκε πριν δέκα χρόνια περίπου επί υπουργικής θητείας κορυφαίου πολιτικού, και τότε και τώρα υπουργού... Σε μια νεοσύστατη υπηρεσία, σε ένα γραφείο κάπου στην Πλάκα... Όχι πως είχε ανάγκη, περιουσία υπάρχει, ο σύζυγος έχει μια χαρά εισόδημα, απλά βρέθηκε το κονέ με το γραφείο του υπουργού και είπαν να μην το αφήσουν έτσι...

Μισθός περίπου 1700 ευρώ το μήνα, χώρια τα έξτρα... Αντικείμενο εργασίας: ΟΥΔΕΝ !!... Απλά πήγαινε στο γραφείο το πρωί και έφευγε το μεσημέρι... Από κάποια στιγμή και έπειτα, ούτε καν πήγαινε... Μέχρι και ταξίδι στην Αμερική έκανε για συνέδριο και έκθεση εν ώρα υπηρεσίας... Έτσι κι αλλιώς όλα ήταν κανονισμένα, αν ποτέ εμφανιζόταν κάποιος για έλεγχο θα την κάλυπταν οι άλλες, είχε κι έναν φίλο σε νοσοκομείο, τα είχε όλα προβλέψει...

Τα λεφτά, μισθοί σχεδόν μιας δεκαετίας, έχουν πάει για ιερό σκοπό: αγόρασε ένα όμορφο διαμερισματάκι στο Λονδίνο για να μένουν τα παιδιά της στις σπουδές τους, ξέρετε πόσο ακριβά είναι τα νοίκια εκεί...;;;

Δεν έμαθα αν η κυρία και οι συνάδελφοι της παραπονέθηκαν για τις περικοπές στις αποδοχές, τα επιδόματα και τα δώρα, πιστεύω ότι το έκαναν, όπως πιστεύω ότι μεθαύριο θα απεργήσουν διεκδικώντας (αυτοί) το δικαίωμα τους στην αργομισθία...

Το παραπάνω είναι ένα πραγματικό περιστατικό που έμαθα χθες... Δεν εύχομαι να απολυθεί η κυρία, εύχομαι κάποια στιγμή να τους ανακαλύψει ως δημοσίους υπαλλήλους κάποιος γενικός γραμματέας και να τους υποχρεώσει να δουλέψουν (κάποτε...) και να παράγουν (επιτέλους...) κάτι για να δικαιολογήσουν τις αποδοχές τους...

Α, και να μας πει αυτός ο γενικός γραμματέας ποιοι ήταν τόσα χρόνια οι ασκούντες την (μη-)διοίκηση και την (μη-)επίβλεψη αυτού του φορέα ώστε να διεκδικήσουμε αποζημίωση ως φορολογούμενοι για τις ως σήμερα παραλείψεις τους...

Αυτή που διαβάσατε είναι απλά μία από τις πολλές παρόμοιες ιστορίες που υπάρχουν και μπορεί να διηγηθεί ο καθένας μας, γι' αυτό και απέφυγα να την «χρωματίσω» ή να αναφέρω ονόματα και ιδιότητες...

Στο «έγκλημα» αυτό ο πολιτικός είναι υπεύθυνος για την έναρξη του, οι διοικητικοί αλλά και η κυρία όμως είναι συνεργοί στην διατήρηση και συγκάλυψη του. Εκτός αν δεν αναζητούμε δικαιοσύνη αλλά απλώς αποδιοπομπαίους τράγους...

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που σήμερα απαιτείται δεν είναι ο εσωτερικός διχασμός και η αναζήτηση ενόχων, είναι να σκύψουμε το κεφάλι, να διορθώσουμε οικειοθελώς τις αδικίες τόσων χρόνων και να αρχίσουμε να δουλεύουμε και να παράγουμε, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε την -δεσμευμένη σήμερα- ελευθερία μας...

Ελευθερία που τελικά δεν μας την στέρησαν οι «κακοί» πολιτικοί και κυβερνήτες καθώς αυτοί απλώς επικύρωσαν με την αδράνεια και την αβελτηρία τους τις δικές μας επιλογές (στις οποίες έτσι κι αλλιώς περιλαμβάνεται και η εκλογή τους...) και την δική μας ροπή προς τον λαϊκισμό και το εύκολο, αβίαστο, χρήμα...