11.5.10

Ο πόνος, ο έρπης και οι αναστεναγμοί



Η σοσιαλιστική εκδοχή του «Καλημέρα Θλίψη» έκανε την πρώτη της δειλή πρεμιέρα στα έδρανα της Βουλής. Θα θυμάστε τον Χρήστο Παπουτσή σ’ εκείνο το ευαγγελικό ξέσπασμα, να αναρωτιέται μήπως χάσει την ψυχή του μες στο ποτάμι των νέων μέτρων. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο με το βλέμμα του Ρασκόλνικοφ μετά που σκότωσε τη γριά, να εξομολογείται πως «είμαστε θλιμμένοι, είμαστε πραγματικά συντετριμμένοι με τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε»;

Το έπος του τεθλιμμένου σοσιαλιστή είχε μόλις ξεκινήσει – αλλά την τελευταία εβδομάδα, κορυφώθηκε. Η πάλη του Γ. Παπανδρέου με τον επιχείλιο έρπητα, για την οποία οι συνεργάτες του δήλωναν στις εφημερίδες πως «πρέπει να πονούσε, μα δεν το έδειξε»(!), ήταν απλώς το τελευταίο επεισόδιο. Πριν από αυτό, τα blogs του Διαδικτύου πλημμύρισαν με φωτογραφίες της Αννας Διαμαντοπούλου και της Λούκας Κατσέλη από το υπουργικό συμβούλιο στις οποίες οι δυο τους ποζάρουν σε κατάσταση «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» για να κερδίσουν με το σπαθί τους την αλμοδοβαρική λεζάντα «άλουστες κι αχτένιστες οι υπουργοί».

«Η καλή εκδοχή είναι να πρόκειται για επικοινωνιακή τακτική», λέει ο επικοινωνιολόγος Γ. Σεφερτζής. «Να αποφάσισαν, δηλαδή, οι υπουργοί πως πρέπει να αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματα της ελληνικής κοινωνίας». Οχι πως πρόκειται αναγκαστικά για επιτυχημένη επιλογή. Γιατί όπως παρατηρεί ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας επικοινωνίας Civitas, Γ. Φλέσσας, «όταν τα μέτρα έχουν ήδη ληφθεί και ξέρεις πως ήταν αναπόφευκτα, το να συμπάσχεις με τον λαό στα κανάλια επικοινωνιακά δεν έχει νόημα. Αυτός που σε βλέπει δεν χρειάζεται κάποιον να στενοχωρηθεί μαζί του. Χρειάζεται έναν ηγέτη που να έχει πολιτικές θέσεις και λύσεις στο πρόβλημα».

Παρά ταύτα, το σοσιαλιστικό μπλοκ επιμένει στην προοπτική του… άφατου πόνου. Οπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, που μοιάζει όλο και πιο βασανισμένος. Δεν είναι μόνον η κούρα αδυνατίσματος την οποία υπέστη κατά την περιφορά του από νοσοκομείο σε νοσοκομείο εκείνο το βράδυ που έπαθε κλακάζ ο τομογράφος. Είναι και η όψιμη επιλογή του υπουργού να αποφεύγει πούδρες, μακιγιάζ και άλλα καλλωπιστικά όταν βγαίνει στο γυαλί, με αποτέλεσμα η φιγούρα του να μοιάζει εξαιρετικά με τη βιβλική μορφή του οσίου Ονούφριου. Γιατί ο όσιος Ονούφριος προσδιορίζεται ως «Παρηγορητής» και ο Α. Λοβέρδος ξέρει να υποστηρίζει τον ρόλο με τις ανάλογες, σπαραξικάρδιες δηλώσεις. «Δεν έχω το κουράγιο να ασχολούμαι με την προηγούμενη κυβέρνηση», λέει με πίκρα στο δελτίο των 20.00. «Είμαι τόσο στενοχωρημένος...».

Και μπορεί να ισχύει αυτό που επισημαίνει ο κ. Σεφερτζής, πως δηλαδή «με τα μέτρα που υφιστάμεθα, δεν μπορεί να βγαίνει ο υπουργός στην τηλεόραση χαμογελαστός σαν να μη συμβαίνει τίποτα», αλλά υπάρχει και το «λεπτό όριο»: «Δεν ζητάει κανείς ο υπουργός να υποκρίνεται τον χαρούμενο, αλλά όχι να βγαίνει και συντετριμμένος. Ο πολίτης τον χρειάζεται να είναι μαχητικός, σίγουρος πως δεν θα πτωχεύσει η χώρα. Ξέρετε εσείς κανένα να πνίγεται και να προσπαθεί να κρατηθεί από τον διπλανό του που πνίγεται;».

Προ μηνός, παρακολουθήσαμε και το ιλαροτραγικότερο των επεισοδίων, όταν σε μια απογευματινή εφημερίδα κύλησε τόσο δάκρυ πρωθυπουργικό, που κόντεψε ν’ απλώσει το μελάνι! Το ρεπορτάζ έγραφε πως ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, ο Σ. Ξυνίδης, σε μία συγκέντρωση συνδικαλιστών, εκφώνησε ένα λογύδριο που έβαλε το ακροατήριο σε υποψίες πως ο σεναριογράφος της Μάρθας Βούρτση ξεκίνησε νέα καριέρα στο ΠΑΣΟΚ ως λογογράφος. Κατά την εφημερίδα, ο γραμματέας εξομολογήθηκε στο έκπληκτο κοινό πως τα βράδια «ο πρωθυπουργός δεν κοιμάται» από τη στενοχώρια του. Χωμένος στο μαξιλάρι του, κυνηγημένος από τα spreads που σκαρφαλώνουν στον Γολγοθά του να τον φτάσουν, «ο Γ. Παπανδρέου τις νύχτες κλαίει»! Τι κι αν οι συνδικαλιστές που ήταν στη συγκέντρωση άρχισαν έξαλλοι να στέλνουν επιστολές στις εφημερίδες λέγοντας πως «ποτέ δεν τα είπε αυτά ο Σ. Ξυνίδης»; Η ιστορία του κλαίοντος πρωθυπουργού ήταν ήδη κοινό κτήμα του λαϊκού υποσυνειδήτου. Και συνδυάστηκε γλυκά με το πρόσφατο καρέ του Γ. Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο, με τον έρπητα στο χείλος και τις ρυτίδες στο μέτωπο...

* άρθρο της Μαριλής Mαργωμένου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 09.05.2010

TO ATOMO σχολιάζει: Μη μου τον χώνετε βαθιά ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....τον άντρα μου στο μνήμα. Και κλάμα η κυρία ρε παιδάκι μου...