5.5.10

Η «παρ'ολίγον ηγεσία» Παπανδρέου και η ευκαιρία της Ελλάδας...



Ουδείς διαφωνεί ότι η οικονομία μας είναι σε κρίση...
Ουδείς διαφωνεί ότι απαιτούνται μέτρα που θα περιορίζουν την σπατάλη...
Ουδείς διαφωνεί ότι τα μέτρα αυτά θα είναι επώδυνα για μερίδα του λαού...
Ουδείς διαφωνεί ότι πρέπει να παράγουμε περισσότερα και να καταναλώνουμε λιγότερα...

Σε κάθε περίπτωση όμως στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα !! Ούτε μονόδρομοι !! Και δεν πρέπει να υπάρχουν. Αρκεί να υπάρχουν ηγεσίες με συναίσθηση της ευθύνης τους...

Ευθύνη που δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι άλλη από το να βοηθήσουν τον λαό τους να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος, να επεξεργαστεί, να προτείνει και να αφομοιώσει λύσεις και να προσαρμόσει τη ζωή του στη νέα πραγματικότητα !! Αυτό είναι το ζητούμενο κάθε λαού από τους ηγέτες του, όσο κι αν αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος...

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως δαίμονα, ούτε φυσικά τους εταίρους (και δανειστές) μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ειδεχθή βαμπίρ. Είναι δύο σοβαρές εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότησης μας σε καιρό προβλήματος, σε εποχές κρίσης. Και είναι ο εύκολος δρόμος...

Γιατί είναι εξαιρετικά εύκολο αντί να συγκρουστείς με το πρόβλημα, να πράξεις ότι προ πολλού αποφάσισε και ήδη έπραξε ο κ. Παπανδρέου, να αποποιηθεί του δικαιώματος του ηγείσθαι και να μετακινηθεί ...«στην κερκίδα με τους οπαδούς» ώστε να σχολιάζει και να αντιπολιτεύεται εκ του ασφαλούς αυτούς που ο ίδιος όρισε κυρίαρχους και (ουσιαστικά) κυβερνήτες του (τέως πλέον) κυρίαρχου έθνους του.

Τέτοιες ηγεσίες, που έχουν αναγάγει σε τέχνη τον προπέτη προεκλογικό ψηφοθηρικό λαϊκισμό, που προτεραιοποιούν μετ' επιτάσεως την ακύρωση της συνέχειας του κράτους, που πνίγουν την απουσία δράσης σε πακτωλό δηλώσεων και επικοινωνιακών φληναφημάτων, που επισπεύδουν τις συνέπειες μεταθέτοντας τις αποφάσεις, που διαβουλεύονται ατέρμονα και που τελικά εκχωρούν σε οικονομικές ολιγαρχίες τύπου Δ.Ν.Τ. το κυριαρχικό δικαίωμα μιας χώρας να καθορίζει αυτοβούλως τα του οίκου της προφασιζόμενοι αδιέξοδα και μονόδρομους που οι ίδιες δημιούργησαν, μόνο «παρ' ολίγον ηγεσίες» μπορούν να χαρακτηριστούν.

Μια τέτοια «παρ' ολίγον ηγεσία», η του ΠΑΣΟΚ και του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, κυβερνά την Ελλάδα εδώ και επτά μήνες.

Μια «παρ' ολίγον ηγεσία» που με περισσή αμετροέπεια και ματαιοδοξία, αντί να θεραπεύσει προβάλλει τα ελαττώματα του λαού της και συστηματικά διαρρηγνύει την κοινωνική συνοχή.

Μια «παρ' ολίγον ηγεσία» μονομερώς συσκεπτόμενη αλλά όχι σκεπτόμενη, μονομερώς βουλευόμενη αλλά όχι διαβουλευόμενη, μονομερώς αποφασίζουσα και μονομερώς κυβερνώσα.

Μια «παρ' ολίγον ηγεσία» που αντιμετωπίζει κάθε μη-δική της δημιουργική πρόταση με στείρα άρνηση, που μεταφράζει την πολιτική συνεργασία σε απλή ενημέρωση επί προειλημμένων αποφάσεων, που ονομάζει «πρόσκληση για συναίνεση» την απαίτηση της για υποταγή και ανάληψη του πολιτικού κόστους των αποφάσεων της από την ευρύτερη αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου έκλεισε τον κύκλο της πριν ακόμα ουσιαστικά τον ανοίξει. Και τον έκλεισε γιατί απέτυχε να γίνει φορέας της νέας νοοτροπίας που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Επέλεξε να συνεχίσει να εκφράζεται μέσα από την, αναλλοίωτη και ενισχυμένη στο πέρασμα των χρόνων και των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ της χώρας, αντιδημοκρατική νοοτροπία του «δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε» της εποχής Κουτσόγιωργα και να πολιτεύεται «για εσωτερική κατανάλωση», επιδιδόμενη στην δημιουργία τετελεσμένων και στην επικοινωνιακή προσπάθεια συν-ενοχοποίησης της αντιπολίτευσης.

Σαφώς και οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας έχουν μερίδιο ευθύνης για το οικονομικό πρόβλημα, όχι όμως γιατί το δημιούργησαν αλλά γιατί δεν συγκρούστηκαν μαζί του, δεν έκαναν αυτά που είχαν εκλεγεί να κάνουν για να το αντιμετωπίσουν. Και δεν αποτελούν παρά ελαφρυντικά τους το ότι το πρόβλημα τότε διόγκωνε ο λαϊκιστικός μηδενιστικός λόγος άρνησης του αντιπολιτευόμενου ΠΑΣΟΚ και το ότι -την ύστατη ώρα- ο τότε πρωθυπουργός δεν κρύφτηκε στα εύκολα λόγια και τις υποσχέσεις. Εξάλλου, οι 10,5 μονάδες της διαφοράς (ανεξαρτήτως οπτικού πρίσματος...) μια μόνη ερμηνεία επιδέχονται: αυτήν της επιταγής αναθεώρησης προσώπων, πολιτικών και συμπεριφορών και της τοποθέτησης του πολίτη, των αναγκών και της γνώμης του σε κεντρικό ρόλο στα δρώμενα.

Θεωρώ επομένως απόλυτα λογική και υπεύθυνη την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά, ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να μην προσφέρει άλλοθι στήριξης στο θνήσκον ΠΑΣΟΚ αλλά να στηρίξει την χώρα και τους πολίτες της στην δύσκολη αυτή στιγμή, όμως είναι αναγκαιότητα τώρα περισσότερο από ποτέ η απόφαση αυτή να συνοδευθεί από μια νέα, υπεύθυνη, πολιτική πρόταση για την οικονομία, το ξεπέρασμα της κρίσης και την ανάπτυξη της χώρας.

Μια πολιτική πρόταση που δεν θα παραγνωρίζει τα ιστορικά δεδομένα που δημιούργησαν την κρίση, που θα εμπεριέχει όμως καινοτόμες, ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προτάσεις και λύσεις φιλελεύθερης λογικής και αντίληψης, που θα αποκαθιστά την κοινωνική δικαιοσύνη και την κοινωνική συνοχή, που θα θυσιάζει το βραχυπρόθεσμο κομματικό κέρδος για το μεσο-μακροπρόθεσμο εθνικό όφελος.

Μια πολιτική πρόταση που αφού συζητηθεί επαρκώς και χωρίς περιορισμούς εσωτερικά του κόμματος αλλά και με συγγενείς πολιτικούς χώρους και σχηματισμούς, κατόπιν πρέπει να εκφραστεί με ενιαίο λόγο προς την κοινωνία, χωρίς προσωπικές στρατηγικές, ώστε να προκύψουν ευρύτερες συναινέσεις, μια ευρύτερη, κοινωνική πλέον, αντιπολίτευση.

Μια πολιτική πρόταση που θα αντιπαρατεθεί στους δημαγωγικούς μονολόγους, τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και τις «προ τετελεσμένων ενημερώσεις» του κυρίου Παπανδρέου και θα δημιουργήσει αργά ή γρήγορα το αναγκαίο λαϊκό πλειοψηφικό ρεύμα που θα αλλάξει την προοπτική της Ελλάδας και από νεοσοσιαλιστικού τύπου πολιτικό και οικονομικό Σοβιέτ θα την μετατρέψει σε μια σύγχρονη δημοκρατία ελευθέρων και υπεύθυνων πολιτών.

Μια πολιτική πρόταση ευθύνης για τον Αντώνη Σαμαρά που θα σημάνει ότι επιλέγει οριστικά τον δύσκολο ρόλο του πολιτικού ηγέτη από την εύκολη και ασφαλή καρέκλα του κομματικού αρχηγού...