5.5.10

Καληνύχτα Ελλάδα... Και καλή τύχη...



Ελλάδα του 2010... Τρεις νεκροί, τρεις αθώοι νεκροί... Συγγνώμη, ίσως έπρεπε να πω τέσσερις... η μία από τους τρεις κυοφορούσε στον τέταρτο μήνα...

Στο δρόμο του γραφείου μου, κοντά στα Εξάρχεια, έκαψαν πέντε αυτοκίνητα... Τουλάχιστον το ένα δεν θα «αναπληρωθεί» ποτέ: ο πενηνταπεντάχρονος Γ. είχε μείνει άνεργος πριν τρία χρόνια, στις αρχές του χρόνου έκλεισε και το μαγαζί που άνοιξε με την μικρή αποζημίωση του, προσπαθούσε να το πουλήσει για να ξεχρεώσει κάτι από αυτά που χρωστάει στην τράπεζα... τώρα του μένει μόνο το σπίτι... «ευτυχώς» δεν έχει οικογένεια...

Ένας φίλος μου έστειλε μήνυμα στο κινητό, έφευγε βιαστικός προς την Ομόνοια μέσα από τα στενά, έπεσε πάνω τους, ξυρισμένα κεφάλια, κασκόλ στο πρόσωπο, τατουάζ και σίδερα στα χέρια, «ας καούν αφού είναι υπάλληλοι τράπεζας» τους άκουσε να λένε... δεν είχε κουράγιο ούτε να κοιτάξει... τάχυνε το βήμα... κάποια μέρα θα ήθελα να μπορώ να «χαρίζω» σε τέτοιους υπάνθρωπους την τύχη που αυτοί -έστω και λεκτικά- επιφυλάσσουν σε άλλους...

Άκουσα και για τις ταξιδιωτικές οδηγίες... Ναι, όσο και αν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, είναι απολύτως δικαιολογημένες... Όσο και αν δεν έχουν ουσία αλλά είναι για το θεαθήναι...

Σε κάθε περίπτωση όμως δεν χρειάζομαι ταξιδιωτική οδηγία για να αποφύγω μια πόλη όπου περιορίζεται η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών κάθε φορά (και είναι πολλές) που 50-100 άτομα αποφασίζουν να επιβάλουν δυναμικά κάποια διαφωνία τους, όπου περιορίζεται η πρόσβαση σε παγκόσμια μνημεία πολιτισμού κάθε φορά (και είναι αρκετές) που κάποια μειοψηφία επιζητεί ανέξοδη δημοσιότητα ή όπου το να συνεχίσω π.χ. την κρουαζιέρα μου στην ώρα της πρέπει να αποτελεί προϊόν υποχρεωτικής συνδιαλλαγής με κάποιο ντόπιο συνδικάτο...

Έτσι κι αλλιώς στο μισό κέντρο αυτής της πόλης δεν κυκλοφορούν με ασφάλεια ούτε καν οι ίδιοι οι πολίτες της, φροντίζουν γι' αυτό οι λαθραία μεταναστεύσαντες «φιλοξενούμενοι» της... Α, και η αστυνομία που δεν έχει κανείς ακόμα καταλάβει ποιούς προστατεύει (αν προστατεύει) και από ποιούς...

Ελλάδα του 2010... Τρεις νεκροί, τρεις αθώοι νεκροί... Συγγνώμη, ίσως έπρεπε να πω τέσσερις... η μία από τους τρεις κυοφορούσε στον τέταρτο μήνα...

Δεν ξέρω αν αυτοί οι νεκροί θα σώσουν τελικά την Ελλάδα, όπως μου είπε ένας συνεργάτης το απόγευμα, πάντως ήταν μια καλή αφορμή για μια ακόμα «κοκορομαχία» στη βουλή...

Ένας πρωθυπουργός φλύαρος, που δεν κατάλαβε τίποτα από αυτό που έγινε, όλη του η αγωνία ήταν να μας πει μια φορά ακόμα για το «σωτήριο» ΔΝΤ («μηχανισμός στήριξης» επί το ευπρεπέστερο), την επικείμενη χρεωκοπία και τους ανάλγητους κερδοσκόπους... Τουλάχιστον ο Σαμαράς είπε λιγότερα και ήταν σαφέστερος: στο τέλος τέλος δεν χρειάζεται να εξηγήσεις γιατί στη Δημοκρατία δεν χωρούν δολοφονίες. Εκτός αν έχεις λερωμένη τη φωλιά σου...

Ίσως γι' αυτό η ηγεσία της αριστεράς μας, εκτός κλίματος και εποχής, βλέπει τους νεκρούς και ψάχνει για «προβοκάτορες που εχθρεύονται το λαϊκό κίνημα» σπεύδοντας να ξεκαθαρίσει ότι «φυλάει καλά τα μπλόκα της» όταν το πλήθος δεν «την αφήνει ώρες πίσω...», ίσως για να αντικρούσει μια υπερθεματίζουσα ακροδεξιά που δε χάνει ευκαιρία να θυμίζει ότι η φασίζουσα νοοτροπία και πρακτική για την οποία την κατηγορούν είναι αυτή την οποία χρησιμοποιούν οι κατήγοροι της για αυτό...

Κράτησαν πάντως όλοι τους και ενός λεπτού σιγή... Πολύ σωστά... «Όταν φταις, το βουλώνεις!!», όπως διάβασα σε κάποιο blog...

Ελλάδα του 2010... Τρεις νεκροί, τρεις αθώοι νεκροί... Συγγνώμη, ίσως έπρεπε να πω τέσσερις... η μία από τους τρεις κυοφορούσε στον τέταρτο μήνα...

Αλήθεια θα τους τραγουδήσει κανείς «επέσατε θύματα, αδέλφια εσείς...»; Που να ξέρω... Έτσι κι αλλιώς δεν είναι παρά παράπλευρες απώλειες στον απεγνωσμένο αγώνα επικράτησης που δίνει από το '74 και μετά -φασίζουσα- η μεταπολιτευτική αριστερά με την ανοχή μιας ανίκανης και δειλής δεξιάς, εθισμένης σε ιδεολογικές και πολιτικές ήττες.

Ελλάδα του 2010... Τέσσερις νεκροί, τέσσερις αθώοι νεκροί... Τέσσερις Έλληνες λιγότεροι... Ο ένας δεν πρόλαβε καν να την γνωρίσει... «Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα ελπίδα να αλλάξει κάτι... έστω και κάτι μικρό...», έγραψε νωρίτερα η Μαίρη στο facebook... Ρητορική η ερώτηση...

Ελλάδα του 2010... Σήμερα νύχτωσε μέρα μεσημέρι... Καληνύχτα Ελλάδα... Και καλή τύχη...
υ.γ. Με είδα να χαμογελώ στη σελίδα μου στο facebook, κάπως ένιωσα... Στη θέση του χαμόγελου «άναψα» δύο κεριά, ένα για τους τρεις νεκρούς που πρόλαβαν να γεννηθούν και ένα για τον ένα που δεν πρόλαβε... Μέχρι νεωτέρας... Το λιγότερο που ένιωθα να κάνω... Όσο για τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, δεν θα τους αφήσουμε να καταστρέψουν τη χώρα... Και καλύτερα να τους πιάσει η αστυνομία πριν τους πιάσει ο λαός, θα είναι πιο ανώδυνο...