27.5.10

Απέραντη αηδία...


ο πρώην Υπουργός Μεταφορών και γ.γ. του Υπουργικού Συμβουλίου Τάσος Μαντέλης
(για όσους θέλουν να δώσουν ένα όνομα στην αηδία του τίτλου)


Απέραντη αηδία... Μόνο και μόνο στο θέαμα... Το θέαμα ενός ψύλλου παλαιάς κοπής που -αθωωθείς δια της παραγραφής από τους ομοφρονούντες «συνεργούς» του- όχι μόνο βγήκε στο γιλέκο της κοινωνίας αλλά, ως υπέρτατος τιμητής, δικάζει πλέον δια της μαρτυρίας του αντιφρονούντες...

Το θέαμα ενός ψύλλου που με ιταμότητα περισσή στάθηκε «αγέρωχα» ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens και, βαφτίζοντας τη δωροδοκία «χορηγία», ομολόγησε ότι δωροδοκήθηκε από μια εταιρεία για να υπογράψει συμβάσεις εκατομμυρίων ευρώ.



Εξευτελισμός της κοινωνίας που ολοκληρώθηκε όταν ο βδελυρός αυτός ψύλλος αφού ομολόγησε τρία εγκλήματα απιστίας σε βάρος του Δημοσίου, για τα οποία δεν θα τιμωρηθεί, καθώς τα αδικήματα που διέπραξε έχουν ήδη παραγραφεί, εξήλθε του Κοινοβουλίου ανενόχλητος και ελαφρά κορδωνόμενος από τη Βουλή και απήλθε ατιμώρητος επιστρέφων στο Αζερμπαΐτζάν όπου και εργάζεται σήμερα...

Ενώ λίαν επιεικώς έπρεπε να εμβαπτιστεί σε πίσσα, να ενδυθεί με πούπουλα και να εξοστρακίστει δια παντός καθισμένος σε σιδηροδρομική ράγα... Έτσι για να αποκτήσει και λίγο χιούμορ η προσέγγιση μας... Διότι σε αντίθεση με την κρατούσα προσέγγιση στην κοινωνία που μάλλον προκρίνει άλλα πράγματα, πιο αυστηρά, πιο ρηξικέλευθα, τουλάχιστον η πίσσα, τα πούπουλα και ο εξοστρακισμός καβάλα στη σιδηροδρομική ράγα, προσφέρονται για παραδειγματισμό... Διότι το ζητούμενο, όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει ο Φοίβος Καρζής στο blog του, είναι το πως δεν θα ξαναζήσουμε το εν λόγω συνώνυμο της αθλιότητας... Διαβάστε...
"Τάσος Μαντέλης", ένα συνώνυμο της αθλιότητας (και πώς δεν θα το ξαναζήσουμε...)
Πέμπτη, 27/05/2010 08:44

Πριν από 20 χρόνια, ένα βράδυ, μεσάνυχτα, σε ένα κανάλι που δεν υπάρχει πια και λεγόταν “Κανάλι 29”. Τότε εμφανίστηκε ο άλλοτε πανίσχυρος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και μέσα από ένα πολύωρο παραλήρημα, τελικά, ψέλλισε αυτό που όλοι ήξεραν, αλλά κανείς ποτέ δεν είχε ομολογήσει. Είπε “ναι”, είχε πάρει δύο εκατομμύρια ευρώ από τον Κοσκωτά, γιατί είχε (λέει) παιδιά που σπούδαζαν στην Αμερική και ήταν σε ανάγκη. Εκείνα τελείωσαν σε ένα Ειδικό Δικαστήριο, σε ένα “δεν δύναμαι” που ήταν τα τελευταία λόγια του και σε ένα θάνατο που πρόλαβε τη βέβαιη καταδίκη. Έτσι άφησε το όνομα “Κουτσόγιωργας” ως συνώνυμο της διαφθοράς, του ηθικού στίγματος, της πολιτικής απαξίας. Όταν κάποιος στην Ελλάδα θέλει να προσβάλει πολιτικό, τον αποκαλεί “Μένιο”.

Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Γιατί δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξαναδώ σε ριμέικ εκείνα τα πλάνα, με τη θέση της υποκρισίας (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 80, τότε που ήθελε και τις αξίες σωστές και την τσέπη γεμάτη) να την έχει πάρει ο ακραίος κυνισμός (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 90, τότε που η γεμάτη τσέπη αρκούσε για κοινωνικό διαβατήριο και οι αξίες είχαν ήδη πάει περίπατο).

Όσο κι αν το ξέρουν και το ξέρουμε όλοι – η εικόνα ακόμη σοκάρει. Θα έλεγα “ευτυχώς”. Το τελευταίο παρήγορο μέσα στην αποκρουστική εικόνα του άθλιου αυτού υποκειμένου που φέρει τον τίτλο του “πρώην υπουργού” είναι ότι, άλλοι πραγματικά κι άλλοι δήθεν, έστω κάποιοι όμως αισθάνονται ή έχουν την ανάγκη να δηλώσουν σήμερα σοκαρισμένοι από το απεχθές θέαμα του Τάσου Μαντέλη.

Εκεί, στη Βουλή, όπου εμφανίστηκε άνετος και αμέριμνος, τεφλόν στη ρετσινιά και στο απυρόβλητο της ποινικής δίωξης, που θα είχαν στο κεφάλι τους όλοι οι άλλοι Έλληνες πλην των μελών του διεφθαρμένου αλλά προνοητικού πολιτικού συστήματος, τον είχαν στείλει παλιότερα οι πολίτες. Του είχαν εμπιστευθεί θέσεις δημόσιας ευθύνης, θέσεις τιμητικές – σε ένα άλλο καθεστώς όπου το δημόσιο αξίωμα περιποιούσε τιμή και δεν αντιμετωπιζόταν, όπως στην εκφυλισμένη ελληνική πολιτική συμβαίνει, ως ευκαιρία ατομικής εξασφάλισης και πλουτισμού δια της δημοπράτησης των δικαιωμάτων της εξουσίας.

Δεν θα τιμωρηθεί. Φρόντισε ο ίδιος και οι άλλοι. Για όσους -και είναι πολλοί- ανήκουν στη συνένοχη γενιά των πολιτικών, που ψήφισε τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, δεν αρκεί ότι τώρα τους αλλάζουν. Χρειάζεται και η πολιτική χρέωση της ευθύνης τους, η αναγνώρισή της τουλάχιστον. Όπως και η διαλεύκανση, έστω για την ανάγκη κάθαρσης χωρίς κολασμό.

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο ποινικός νόμος, γιατί τον ευνούχισαν αυτοπροστατευόμενοι, μπορεί να γίνει έστω σε κοινωνικό επίπεδο. Οι Μαντέληδες και όσοι αποκαλυφθούν όμοιοί τους δεν θα πάνε στον Κορυδαλλό. Εκείνος θα πάει στο Αζερμπαϊτζάν. Αλλά θα πρέπει να τον ακολουθήσουν κι άλλοι, και στο μέλλον όλοι να ξέρουν πως αυτό που δεν θα συμβεί είναι να βολτάρουν άνετοι στο Κολωνάκι και να απολαμβάνουν τα 26 τους ακίνητα, που επιμελώς κατέγραφαν στο κατά τα άλλα εξυγιαντικό “πόθεν έσχες”.

Και όχι πολλές απορίες για το δημόσιο αίσθημα που στρέφεται κατά της Βουλής. Ιδίως από εκείνους που συμβίωσαν με τον κ. Μαντέλη στα έδρανά της και συνέβαλαν στο να μπορεί να αποχωρεί χθες κυνικός και υπερήφανος, με το κουστουμάκι του, αδιάφορος για την κατακραυγή και το στίγμα.

Και η μομφή της κοινωνίας πρέπει να καταγραφεί και ατομικά, θα έλεγα ακόμη και κοινωνικά, με την περιθωριοποίηση όσων ελεγχθούν ενεχόμενοι και ένοχοι, με την μετάπτωσή τους σε κατάσταση πολιτικού και κοινωνικού, όμως, παρία – από όλους, ώστε ο επόμενος Μαντέλης να ξέρει ότι στα παιδιά σου δεν αφήνεις μόνον ακίνητα, αφήνεις και το όνομά σου, ώστε ο επόμενος Μαντέλης να γνωρίσει πως φυλακή υπάρχει και εκτός Κορυδαλλού, ώστε οι επόμενοι Μαντέληδες να ξέρουν πως ακόμη κι αν ζουν με άνεση, αυτό θα συμβαίνει στο Αζερμπαϊτζάν. Ποτέ ξανά εδώ...