25.5.10

Ντροπής πράγματα...



»... Βέβαια, στην Ελλάδα, το σύνολο των ηλικιωμένων είναι υποσύνολο των συνταξιούχων. Το γεγονός ότι οι πραγματικά ηλικιωμένοι δεν απολαμβάνουν καλύτερης σύνταξης οφείλεται και στο γεγονός ότι συνταξιοδοτήθηκαν πολλοί που δεν είναι ηλικιωμένοι. Το χειρότερο είναι ότι οι μη ηλικιωμένοι συνταξιούχοι –πολλοί από τους οποίους παραοικονομούν εργαζόμενοι– χρησιμοποιούν τους ανήμπορους γέροντες για να δικαιολογήσουν στην κοινωνία τις δικές τους απαιτήσεις...

Τόσο η παραπάνω παράγραφος όσο και οι επόμενες αποτελούν αποσπάσματα από άρθρο του Πασχου Mανδραβελη, με τίτλο «Συντάξεις και κοινωνική αδικία», που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή. Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ. Αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς, όχι για να κάνει υπολογισμούς και αναλογιστικές σκέψεις αλλά γιατί περιέχει ένα σημαντικό μήνυμα: ότι η διαμόρφωση του μέλλοντος και των λύσεων που θα το διαμορφώσουν πρέπει να γίνει και με όρους του μέλλοντος, όρους που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο το παρόν, ούτε μπορούν να μην συνυπολογίσουν το παρελθόν.
»... Σ’ αυτά τα παιδιά η γενιά μας αφήνει ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 150% του ΑΕΠ. Δηλαδή, οι άνθρωποι που βγαίνουν τώρα στην παραγωγή θα πρέπει να δουλεύουν ενάμιση χρόνο τζάμπα για να αποπληρώσουν τα χρέη ημών και των προηγουμένων. Αν, φυσικά, έχουν δουλειά...

»... Τους κληροδοτούμε, επίσης, ένα ασφαλιστικό σύστημα το οποίο, σύμφωνα με μελέτες της ΓΣΕΕ, το 2050 θα χρειαζόταν 24% του ΑΕΠ για να πληρώνει μόνο συντάξεις. Δηλαδή, τα παιδιά που τώρα τελειώνουν το Λύκειο όταν γίνουν 58 χρόνων θα πρέπει, αν βγάζουν περί τα 2.000 ευρώ, να δίνουν 700 ευρώ για ασφαλιστικές εισφορές, συν 500 ευρώ από τη φορολογία για το ασφαλιστικό, συν να αποπληρώνουν το δημόσιο χρέος. Οπότε, ακόμη κι αν όλες οι άλλες σπατάλες του Δημοσίου περικοπούν, πάμε στην καλύτερη περίπτωση στη γενιά των 800 ευρώ. Συνεχώς και μέχρι τον θάνατό τους....

»... Μέχρι τότε, όμως, το κοινωνικά δίκαιο και το κοινωνικά άδικο δεν έχει την πολυτέλεια να μη λαμβάνει υπόψη του το μέλλον. Διότι μεθαύριο θα έρθει στα πράγματα η νέα γενιά και θα εξακολουθήσει να εξηγεί την κοινωνική δικαιοσύνη μόνο με όρους του παρόντος. Και τότε, οι συνταξιούχοι και πραγματικοί γέροντες δεν θα έχουν ούτε λεφτά, αλλά ούτε δικαιολογίες...
Όταν διάβασα το άρθρο, μου ήρθε στο μυαλό μου ένας παλιός μου συμμαθητής, Γιάννης κι αυτός, γεννημένος αρχές του '66, κι εδώ και έναν χρόνο πλέον απόστρατος, ήτοι συνταξιούχος... Του Δημοσίου... Συναντηθήκαμε πρόσφατα, στην ετήσια εκδήλωση του σχολείου μας, ο Γιάννης, υγιέστατος και ακμαίος στα 44 του, για να μην πλήξει, επέλεξε και παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα, να πάρει κι ένα δεύτερο πτυχίο... Μετά βλέπουμε...

Πάω στοίχημα ότι ο παλιός μου συμμαθητής ενδιαφέρεται πλέον σφόδρα για την καλή υγεία και μακροημέρευση, τόσο εμού όσο και των υπολοίπων τουλάχιστον της τάξης μας. Είναι ο μόνος συνταξιούχος... Οι άλλοι (εξαιρουμένων των «δια βίου πλέον απόντων» Θανάση και Κώστα) παράγουμε... Και πληρώνουμε... Τόσο για μας, το κυριότερο όμως γι' αυτόν... Μακροημερεύοντα... Ομού μετά της συντάξεως του...

Δεν παραπονιέμαι...!!! Τουλάχιστον ξέρω ότι τώρα πια έχω έναν ακόμα που προσεύχεται για μένα...!!! Έναν ακόμα που, την ανάγκην ποιών φιλοτιμία, ασχολείται με Το Άτομον μου...!!! Που εύχεται να με δει μακροημερεύοντα να εργάζομαι άοκνα και να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου προς το κράτος, σε «ειδυλλιακά περιβάλλοντα» όπως αυτό της φωτογραφίας...

Το ενδεχόμενο τέτοια «ειδυλλιακά περιβάλλοντα» να είναι το μόνο διαθέσιμο περιβάλλον κατοικίας και εργασίας μετά από κάποια χρόνια, απορρίπτεται μετά βδελυγμίας διότι είναι προφανές ότι δεν ταιριάζει στην κρατούσα ιδεολογία (την των σοσιαλιστών) που μας κυβερνά...

Και πριν σχολιάσετε «αυτό που ζούμε», σας ξεκαθαρίζω για μια ακόμα φορά ότι τη χώρα δεν κυβερνούν οι σοσιαλιστές, κυβερνά η τρόϊκα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, τους σοσιαλιστές του Γιώργου τους εκλέξαμε για να αντιστέκονται στους «κατακτητές», να φροντίσουν για το συμφέρον του λαού, απλά, λογικό είναι, είναι ακόμα αδύναμοι μπροστά στα διεθνή συμφέροντα και την έξωθεν επιβουλή και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μας λένε γλυκόλογα για να μας απαλύνουν το τσούξιμο και τον πόνο, τώρα που είναι αρχή... Γιατί ακόμα κι η βαζελίνη ακρίβυνε, άσε που την έβγαλαν και από τη λίστα των συνταγογραφούμενων... Και δεν τους βοηθάμε κι εμείς, μόνο τους οικτίρουμε και τους σατυρίζουμε ρίχνοντας νερό στον μύλο των ξένων συμφερόντων αντί να ρίχνουμε στον μύλο των δικών τους... Ντροπής πράγματα δηλαδή... Ντροπής πράγματα...