22.5.10

...ένας «νέος» ταξιδεύων...



Κορώνα... Τρίτη, Τετάρτη Μαδρίτη... Πέμπτη Βηρυτός... Παρασκευή είχα καλεσμένους από Κίνα και Λιβύη... Επιτέλους μια βδομάδα από τα παλιά... Τι ωραία που ήταν... Ησύχασα... Ταξίδια, ξενοδοχεία, ξένοι φίλοι, δημοσιογράφοι, μπόρεσα να μιλήσω ελεύθερα, στη γλώσσα μου, να τους εξηγήσω το όραμα μου, τις σκέψεις μου, τις εσωτερικές μου αναζητήσεις, χωρίς να έχω αγωνία τι θα πουν οι άλλοι... Ευτυχία...

Γράμματα... Τρίτη, Τετάρτη Μαδρίτη... Πέμπτη Βηρυτός... Παρασκευή είχε καλεσμένους από Κίνα και Λιβύη... Επιτέλους μια βδομάδα από τα παλιά... Τι ωραία που ήταν... Ησυχάσαμε... Δουλειά, σπίτι, φίλοι, γνωστοί, μπορέσαμε να μιλήσουμε ελεύθερα, στη γλώσσα μας, να συζητήσουμε το πρόβλημα μας, τις σκέψεις μας, τις αγωνίες μας, χωρίς να έχουμε το φόβο ότι θα μας ακούσει και θα τα κάνει πάλι θάλασσα... Ευτυχία...

Κορώνα... Γράμματα... Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος... Του νομίσματος όπου απεικονίζεται ...ένας νέος (λέμε τώρα!!) ταξιδεύων... Πανί με Πανί... Μποστ-ιακά...

Ταξιδεύων... Ακόμα και άνευ ζωτικής σημασίας... Ίσως είναι καλύτερα από το παραμένων, το «μη ταξιδεύων»... Τουλάχιστον μας αφήνει το περιθώριο έτσι να εργαστούμε, να παράγουμε, να διορθώσουμε κάτι... Γιατί ως ταξιδεύων, είναι μη παρεμβαίνων... Και αρχηγού μη παρεμβαίνοντος, παιδία μη ξεθαρρεύοντα...

Διότι, ξεθαρρεύοντα, τα κυβερνητικά παιδία παίζειν... Παίζειν (αττική σύνταξις) με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας... Παίζειν παρουσιάζοντας «προγράμματα σταθερότητος» των οποίων η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη από χέρι... Και, άμα τη παρουσιάση και είτα αυτής, συνεχίζει παίζειν αόκνως, με τα νεύρα μας, με την υπομονή μας, με τις περιουσίες μας, με το υστέρημα μας, με την προοπτική μας, με τη ζωή μας, ως παιδία επίμονα και κακομαθημένα, παιδία που πρέπει να γίνει το δικό τους για να κατευναστεί το κακομαθημένο μένος τους... Ακόμα και όταν το «να γίνει το δικό τους» σημαίνει ότι πρέπει να επιτύχει η δεδομένη αποτυχία...

Καλύτερα λοιπόν ταξιδεύων... Και μη παρεμβαίνων... Διότι το ένστικτο αυτοσυντήρησης μπορεί να καλύψει τις αδυναμίες που η ανικανότης προκαλεί... Όταν όμως αντικαθίσταται από το ένστικτο δημοσιότητος τότε οι αδυναμίες που η ανικανότης προκαλεί αναδεικνύονται... Σκληρώ τω τρόπω... Με τα παιδία, ανθ' ημών αποφασίζοντα και εφ' ημών φασίζοντα... Τη παραινέση του ηγεμόνος... Και των παιδονόμων της αυλής του... Η οποία αυλή φροντίζει πάντα και παντού να μην μελαγχολεί ο «μη ταξιδεύων»... Στήνουσα επί σκοπού και επί σκοπόν τον προσφέροντα θεάματα εις τον ηγεμόνα λαόν...

Καλύτερα λοιπόν ταξιδεύων... Διότι, συν τοις άλλοις, με τα ταξίδια γνωρίζει κόσμο... Και μπορεί να ξεχαστεί κάπου, να του αρέσει καλύτερα και να αυτοανακηρυχθεί «μεταναστεύων» εβδόμη φορά... Εβδόμη και τυχερή...

Του «ηγεμόνος» μας απαλλασσομένου της υποχρέωσης να αντιληφθεί στην πλήρη του διάσταση και να εξηγήσει «εν οίκω» ότι ο ίδιος και ο οίκος-κυβέρνηση του πρέπει να φέρουν εις πέρας τους επόμενους μήνες το μεγαλύτερο και δυσκολότερο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων των τελευταίων εξήντα ετών στη χώρα...

Και ημών απαλλασσομένων τουλάχιστον της προεκλογικής ιταμότητος την οποία οποία διεδέχθη ο μετεκλογικός λαϊκισμός συγκαλύπτων την ανυπαρξία προτάσεων, την ανεπάρκεια παραγωγής τους και την ανικανότητα διαχείρισης ακόμα και της απλούστερης πραγματικότητας, όλα «προτερήματα» της περιστοιχίζουσας τον «ηγεμόνα» παιδικής χαράς αυλικών, αυλοκολάκων και παιδονόμων...

Γιατί των συνεπειών της περιήγησης και του παιγνίου τους εις τα καθ'υμάς θα αργήσουμε να απαλλαγούμε... Καλά καλά δεν έχουμε αρχίσει την προσπάθεια... Αρχή της οποίας θα είναι η αντικατάσταση του ηγεμόνος με πρωθυπουργό και της «περιστοιχίζουσας παιδικής χαράς» (ιδέ ανωτέρω) με κυβέρνηση...

υ.γ. ερέθισμα γραφής του παραπάνω κειμένου πήρα από το σχόλιο της Καθημερινής που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ως εικονογράφηση επέλεξα σκίτσο του Μποστ, ο τίτλος προέκυψε από αυτό.