19.5.10

Το πικρό ποτήρι...



Εγώ πάντως έμεινα με την απορία: μπορείς να είσαι βουλευτής άμα χρωστάει ο σύντροφος σου (politically correct expression...) 5,5 εκατομμύρια στο δημόσιο εδώ και 17 χρόνια, το χρέος αυτό είναι τελεσίδικο εδώ και επτάμισι μήνες και το κράτος που εκπροσωπείς δεν κάνει τίποτα (δια των τέως συναδέλφων σου υπουργών και των υπαλλήλων που διοικούν) για να το εισπράξει;

Γιατί υπουργός δεν μπορείς να είσαι, σίγουρα, προκύπτει πλέον και από το πολιτικό δεδικασμένο διαδοχικών κυβερνήσεων. Και καλά, νόμιμο μπορεί να είναι, θα το κοιτάξει βέβαια και ο Πετσάλνικος αλλά μπορεί να είναι, ηθικό είναι; Γιατί του Βουλγαράκη δεν ήταν...

Και θα μείνω καιρό με την απορία ως φαίνεται... Να γυρίσει πρώτα ο Γιώργος σπίτι, να βγάλει τη στολή του κωπηλάτη υπερπόντιου κυβερνήτη, να βάλει την couler-local στολή του ποδηλάτη αρχηγού, να βρει τον Παπουτσή στη σωστή στιγμή (μη του διακόψει πάλι τίποτα ευχάριστες προσωπικές στιγμές από αυτές που τον κρατούν μακρυά από οδυνηρές ψηφοφορίες...), να το κουβεντιάσουν πιο διεξοδικά... Και μετά να περιμένουν να έρθει ο σοσιαλισμός στη χώρα για να αποφασίσουν...

Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά για να μπορέσουν να έχουν ενιαία, κοινωνικά, σοσιαλιστικά κριτήρια... Γιατί τα όρια της ηθικής είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ ενός υπουργού κυβέρνησης ΔΝΤ κι ενός σοσιαλιστή βουλευτή... Σας το είπα και προχθές, είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια και δεν τα βλέπεις καθως λένε με το πρώτο...