12.5.10

Οι δολοφόνοι ακόμα κυκλοφορούν ανάμεσα μας...



Το πρωί της προηγούμενης Τετάρτης, τρεις νέοι άνθρωποι έκαναν ένα -τραγικό όπως αποδείχθηκε- λάθος: ξεκίνησαν το πρωί να πάνε στη δουλειά τους...

Την ίδια ώρα, μια παρέα αναρχικών -«αντιεξουσιαστών- δολοφόνων, προετοίμαζε με απόλυτη προσήλωση την ...επανάσταση: μολότοφ, βαριοπούλες, λοστούς...

Λίγες ώρες αργότερα, οι «δύο» πλευρές συναντήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας... Το αποτέλεσμα της «συνάντησης» σόκαρε όλη την Ελλάδα, σόκαρε τον κόσμο ολόκληρο, εκτός βέβαια από τους δολοφόνους «αντιεξουσιαστές» και τους συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες τους...

Γράφει ο Διαμαντής στο blog του, με τίτλο «Ένα, δύο, τρία, πολλά είδη φόνου…» :
Προ ημέρων, τέσσερα άτομα σκοτώθηκαν -το ένα πριν γεννηθεί- εξ αιτίας της ρίψης βομβών μολότοφ από “διαδηλωτές”, σωστότερα από στοιχεία που μόνο σκοπό τους έχουν τη την κοινωνική διάλυση και την αποσταθεροποίηση. Όπως και στη περίπτωση του Αλέξη, οι ευαίσθητοι Έλληνες σοκαρίστηκαν. Οι ομάδες κι οι σελίδες που έγιναν στο facebook για το τραγικό γεγονός γέμισαν με δεκάδες χιλιάδες χρήστες, μέσα στις πρώτες λίγες ώρες. Ωστόσο, καμία πορεία -μόνο μια ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία ΠΟΛΥ ΛΙΓΩΝ στο σημείο των φόνων- δεν διοργανώθηκε. Κανένας δρόμος δεν άλλαξε ονομασία. Καμία απεργία για αυτό το γεγονός δεν κήρυξε η ΓΣΕΕ ή η ΑΔΕΔΥ. Καμιά πορεία δεν οργάνωε το ΠΑΜΕ. Καμιά κοινωνική ένταση δεν προκλήθηκε από τους “αγανακτισμένους” αριστερούς. Κάνενα δάκρυ δεν έχυσε μπροστά στις κάμερες η κυρία Κανέλλη και τα συντρόφια της. Γιατί; Διότι, όπως είπαμε πριν, το ζήτημα για την ποικιλώνυμη Αριστερά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η απώλεια της ανθρώπινης ζωής, αλλά η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του δράστη. Αν αυτός είναι “μπάτσος”, τότε θα γίνει της κόλασης. Αν, πάλι, είναι διαδηλωτές αναρχικοί τιποτόφρονες, εντάξει…

Δυστυχώς εκεί έχουμε καταντήσει, να χωρίζουμε τη ζωή μας, να της δίνουμε αξία ανάλογα με τα πιστεύω μας. Καταντήσαμε, ναι, να δεχόμαστε θανάτους ως αυτονόητους, ειδικά αυτών που οι «αποκεί» κρίνουν ιδία βουλήσει ότι «υπηρετούν το σύστημα». Βλέπεις, βλέπετε, για την παρέα της εισαγωγής μου, αυτούς που ετοίμαζαν την επανάσταση το πρωί της προηγούμενης Τετάρτης, δε μετράει η απώλεια μιας ζωής αυτή καθαυτή, αλλά ο τρόπος που αυτή αφαιρείται, ένας «δικός τους» νεκρός είναι ήρωας που δολοφονείται από τις σκοτεινές δυνάμεις του καταπιεστικού συστήματος, ένας νεκρός «από τους άλλους» είναι μια νίκη στον αγώνα αν είναι αστυνομικός ή απλώς μια αναγκαία παράπλευρη απώλεια αν είναι αθώος πολίτης... Το λένε, το γράφουν, το πιστεύουν...

Και δε θα περίμενα να γίνεται διαφορετικά, «ζώντας σε μια χώρα που ένας αδέσποτος σκύλος χαρακτηρίζεται ήρωας, ενώ τρεις νεκροί ενήλικες και ένα έμβρυο θεωρούνται απεργοσπάστες, σε μια χώρα που ένα ταλαιπωρημένο τετράποδο χρεώνεται ιδεολογίες κατασκευασμένες από το ανθρώπινο μυαλό, ενώ τρεις νεκροί ενήλικες και ένα έμβρυο χρεώνονται ένα σκέτο "ναι μεν, αλλά", δεν μπορείς παρά να κοιτάς τον ήλιο και να τον βλέπεις φεγγάρι στη χάση του», όπως διάβασα στο blog της τσαούσας...

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μήπως θα έπρεπε να συμφωνήσουμε όλοι με τον fpboy και να ...ευχαριστήσουμε θερμά τους δολοφόνους των εργαζομένων της Marfin, χάρις στους οποίους πολλά και σημαντικά πράγματα, όπως ότι «...τα διατηρητέα κτίρια στο ιστορικό κέντρο δεν έχουν καλή πυρασφάλεια...», ότι «...ο Βγενόπουλος έχει πολλά -πολλά λεφτά...», ότι «...όταν γίνονται απεργίες, στον ιδιωτικό τομέα δουλεύουν...», ότι «...η μολότοφ ελευθερώνει...», ότι..., ότι...

Αυτό το τελευταίο μου θύμισε κάτι άλλο... arbeit macht frei... τότε... molotof macht frei... τώρα...
υ.γ. σήμερα το μεσημέρι, την ώρα της δολοφονίας ή όποια άλλη ώρα θέλετε, κάντε μια παύση ενός λεπτού σε ότι κάνετε, εκεί όπου είστε, σκεφτείτε τους τρεις που δεν είναι μαζί μας πια και το αγέννητο που δε θα μας γνωρίσει ποτέ και ενώστε νοερά την αγανάκτηση και τον θυμό σας με όλων των υπολοίπων, στρέψτε τα ενάντια στους δολοφόνους και όσους τους στηρίζουν και τους καλύπτουν, κάντε τους να νιώσουν γύρω τους την παγωνιά, την απομόνωση, την απέχθεια όλης της κοινωνίας...