10.5.10

Ο ελληνικός τουρισμός και οι μπαχαλάκηδες του...



Τις προάλλες εξέφραζα γραπτώς την απέχθεια μου για τις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές των ελλήνων κομμουνιστών, ορμώμενος από τις ενέργειες τους της κατάληψης και ευτελισμού του μνημείου της Ακρόπολης και της παρεμπόδισης της επανεπιβίβασης Ισπανών τουριστών στο κρουαζιερόπλοιο Ζενιθ. Το Σάββατο το πρωί λοιπόν, είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με παλιό μου δάσκαλο, τον οποίο σέβομαι απεριόριστα. Στη συζήτηση αυτή, μεταξύ άλλων άκουσα και έπαινο για την άποψη μου, συνοδευόμενο από έναν «δείκτη καταστροφής»: «καταστρέφουν τον τουρισμό μας, ξέρεις ότι αυτή την εβδομάδα στην Αθήνα είχαν περίπου 5800 ακυρώσεις;;»

Το εξήγησα εκεί το επαναλαμβάνω και εδώ: η αντίδραση μου δεν είχε αφετηρία την «κατά του τουρισμού επίθεση» που πολλοί αναφέρουν αλλά την υπέρτερη «κατά της δημοκρατίας και ευνομίας» επίθεση που επιχειρεί το ΚΚΕ. Θα αντιδρούσα (και έχω αντιδράσει) το ίδιο έντονα αν στην θέση της Ακρόπολης ήταν απλώς μια ιδιωτική ή δημόσια επιχείρηση και στην θέση των κομμουνιστών οργανωμένα στελέχη οιουδήποτε κόμματος. Απλώς –ειδικά στην περίπτωση της Ακρόπολης- είναι η σημειολογία του μνημείου και η παγκοσμιότητα του χαρακτήρα του που ενισχύουν τον λόγο και την αντίδραση μου.

Όσο για τον τουρισμό μας, εκτός του προφανούς γεγονότος ότι το 5800 σαφώς είναι αξιοσημείωτο νούμερο αλλά δεν αποτελεί παρά το 0,0004 και κάτι της προσδοκόμενης ετήσιας τουριστικής παραγωγής μας, σαφώς και δεν πάει καλά, σαφώς και επηρεάστηκε από την αναστάτωση που επικρατεί στη χώρα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα, σαφώς και οι τρεις δολοφονηθέντες ιδιωτικοί υπάλληλοι της Αθήνας βαραίνουν αρνητικά, σαφώς και ο δικτατορικής έμπνευσης αποκλεισμός της εισόδου και εξόδου ξενοδοχείων στο Σύνταγμα ή του λιμανιού στον Πειραιά είναι καταδικαστέος, αλλά, όπως εξήγησα και στον παλιό μου δάσκαλο, η κύρια αιτία της απειλούμενης κατάρρευσης της τουριστικής μας βιομηχανίας δεν είναι τα όποια επεισόδια στο περιθώριο πορειών διαμαρτυρίας στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αυτό είναι απλώς μια αιτιολογία όσων εθελοτυφλούν και αρνούνται να δουν την πραγματικότητα...

Ο τουρισμός μας έχει πολλά άλλα στραβά που τον σκοτώνουν, έλλειψη στρατηγικής, έλλειψη επαγγελματισμού, φτωχές υποδομές, ερασιτεχνικές και πρόχειρες υπηρεσίες, ευκαιριακές επενδύσεις, τιμές αναντίστοιχα υψηλές για την χαμηλή παρεχόμενη ποιότητα. Αναλογιστείτε σε πόσα «τουριστικά» λιμάνια μας δεν μπορούν να προσεγγίσουν πλοία, αναλογιστείτε τα σύγχρονα αεροδρόμια που δεν έχουμε στα μεγαλύτερα νησιά μας, θυμηθείτε το πόσα χρόνια ακούτε για τα υδροπλάνα και για την ελαφρά ακτοπλοΐα χωρίς να υπάρχει εξέλιξη, σκεφτείτε τις ξενοδοχειακές υποδομές που έχετε σιχτιρίσει σε όλους ανεξαιρέτως τους τουριστικούς μας προορισμούς και την παντελή απουσία ελέγχου της ποιότητας τους, σκεφτείτε... σκεφτείτε...

Ο τουρισμός μας λοιπόν δεν μπορεί να απειληθεί ζωτικά από τους δέκα, εκατό, χίλιους μπαχαλάκηδες που καταστρέφουν το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης προκαλώντας ζημιά στους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται εκεί. Δεν έχουν την δύναμη, απλά η παρουσία και οι ενέργειες τους βολεύουν στην επικοινωνιακή διαχείριση ορισμένων καταστάσεων.

Σαφώς και πρέπει οι μπαχαλάκηδες αυτοί να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά, αυτό όμως δεν εξαγνίζει τις πολεοδομικές και φορολογικές παρανομίες στους τουριστικούς παραδείσους π.χ. των Κυκλάδων, δεν θα δημιουργήσει περιβάλλον αρμονικής συμβίωσης φύσης και ανθρώπου π.χ. χελώνας και ανθρώπων στον Λαγανά της Ζακύνθου, δε θα ξαναζωντανέψει π.χ. τα καμμένα από την ανικανότητα και την αδιαφορία μας δάση της Πελοποννήσου, ούτε θα καθαρίσει τις παραλίες και τις θάλασσες στις οποίες εμείς οι ίδιοι έχουμε αφήσει ανεξίτηλα σημάδια δηλωτικά της παρουσίας μας.

Και βέβαια δεν θα φέρει πίσω όσους ξένους επισκέπτες μας ήρθαν, είδαν και απήλθαν (δια παντός το πιθανότερο) αρνούμενοι να αντιμετωπίζονται ως ...«χοντρά πορτοφόλια» και να υπομένουν αγόγγυστα το υψηλό κόστος της (πολλές φορές) εντυπωσιακά χαμηλής ποιότητας.

Γιατί οι πραγματικοί μπαχαλάκηδες του τουρισμού είναι οι κακοί επαγγελματίες του και μαζί τους όλοι εμείς, οι κακοί πελάτες, που τους ανεχόμαστε και τους πληρώνουμε, που δε ζητάμε να έχουν πιστοποιημένες υπηρεσίες, να σέβονται και να εφαρμόζουν τον νόμο, να απασχολούν επίσημα ειδικευμένο προσωπικό, να επενδύουν στην διαρκή αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος που μας προτείνουν.

Αν τα πετύχουμε αυτά κάποια στιγμή τότε ίσως να πάψουμε να αναρωτιόμαστε, όπως ο φίλος μου ο Αντώνης, «μα πόσο μαλάκας είναι ρε συ αυτός, πελάτες είμαστε...», όταν προ πενταετίας ένας Αυστριακός ιδιοκτήτης ενός μικρού self service εστιατορίου στον αυτοκινητόδρομο μας είχε κάνει παρατήρηση γιατί δεν τηρήσαμε σωστά τον κανόνα ανακύκλωσης και είχαμε ρίξει όλα μας τα σκουπίδια (χαρτιά, πλαστικά, αλουμίνια) στο κάδο των γενικών απορριμάτων...

Εκτός και αν αποφασίσουμε και κατατάξουμε συλλήβδην τους επισκέπτες μας στην κατηγορία των μπαχαλάκηδων καθώς με τις απαιτήσεις τους για ποιότητα, εξυπηρέτηση και σωστή τιμή απειλούν την καλοκαιρινή μας ραστώνη και αποσταθεροποιούν το παγκοσμίου πρωτοτυπίας επιχειρησιακό μας σχέδιο σύμφωνα με το οποίο είναι υποχρεωμένοι στην ιστορία και τον πολιτισμό μας να έρχονται όποτε επιθυμούμε, να ανέχονται ότι σαβούρα τους παρέχουμε και να πληρώνουν όσα έχουμε ανάγκη ώστε η πεντάμηνη-εξάμηνη σεζόν να χρηματοδοτήσει την ευζωία όλου του χρόνου και τις καταναλωτικές μας επενδύσεις...