1.5.10

Μια πρόταση περί 13ου και 14ου μισθού, παραγωγικότητας κλπ...



Λυπάμαι πραγματικά που αρκετοί -ίσως οι περισσότεροι- μισθωτοί και συνταξιούχοι του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα θα χάσουν τον περιβόητο 13ο και 14ο μισθό... Άκουγα σήμερα κάμποσες άναρθρες φοβισμένες κραυγές από τηλεοράσεως, έτσι παρακινήθηκα να γράψω...

Κατ΄αρχήν, αν νομίζετε ότι οι ειδικοί σύμβουλοι της Ε.Ε. και του ΔΝΤ πήραν τηλέφωνο τον Γιωργάκη και του είπαν «κόψε το δώρο Χριστουγέννων της κυρά Μαρίτσας, ΤΩΡΑΑΑΑΑ!!!» είστε μακρυά νυχτωμένοι. Απλώς οι άνθρωποι είδαν το σύνολο του κόστους μισθοδοσίας μας, το συνέκριναν με το αποτέλεσμα μας και τα διεθνή πρότυπα και πρότειναν μια δραστική μείωση του κόστους αυτού, ώστε το αποτέλεσμα μας να εμπεριέχει την μαγική λέξη «κερδοφορία». Αυτό λοιπόν, μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:

α. με τον λογικό τρόπο ενός σκεπτόμενου επιχειρηματία: βλέπεις το ποσοστό μείωσης αποδοχών που σου ζητείται, περικόπτεις πρώτα ριζικά τις σπατάλες όλου του οργανισμού και τις υπερβολές (και σε αμοιβές...) της ανώτατης διοίκησης, κατόπιν αξιολογείς το προσωπικό σου με διαφάνεια και ρεαλισμό, απολύεις άμεσα όσους δεν αποδίδουν αλλά απλώς επιβαρύνουν (και το δημόσιο μας έχει χιλιάδες τέτοιους...) και επενδύεις ώστε να βελτιώσεις την παραγωγικότητα των υπολοίπων...

β. με τον φοβικό τρόπο ενός λοβοτομημένου Παπανδρεϊστή: βλέπεις το ποσοστό μείωσης αποδοχών που σου ζητείται, περιορίζεις τις δαπάνες απλώς παγώνοντας κάθε πληρωμή έως ότου χρεωκοπήσουν αυτοί που τους χρωστάς (έτσι πλέον δεν θα τους χρωστάς!!!), περικόπτεις οριζόντια και χωρίς κριτήρια τις αποδοχές όλων (εργατικών και τεμπέληδων...), αναπτύσσεις τον πανικό και την ανασφάλεια καταργώντας το βράδυ όσα εσύ πρότεινες και αποφάσισες το πρωί και επενδύεις στο να περιορίσεις τις όποιες επενδυτικές πρωτοβουλίες δεν καταλαβαίνεις ή δεν ...ορίζεις απόλυτα και ξορκίζεις κάθε άλλη μορφή παραγωγικότητας εκτός από την παραγωγικότητα κενολογιών των στελεχών σου...

Το πέρασμα στην ιστορία για 13ο και 14ο μισθό λοιπόν δεν είναι απαίτηση κάποιου μπαμπούλα τεχνοκράτη των Βρυξελλών ή του ΔΝΤ. Η απαίτηση είναι το εργατικό κόστος να μεταφράζεται σε παραγωγικότητα και κερδοφορία. Η περικοπή του κόστους με μειώσεις μισθών και απολύσεις είναι ο αμυντικός δρόμος, το κατενάτσιο, η ύστατη προσπάθεια των τεχνοκρατών να μην «φάνε γκολ»...

Υπάρχει κι ο άλλος δρόμος, αυτός που ακολουθούν όσοι νιώθουν σίγουροι για τις ικανότητες και τα ταλέντα τους: σύνδεση αποδοχών και παραγωγικότητας.

Ας ενσωματωθούν οι 13οι/14οι μισθοί και τα διάφορα σοβαρά ή ηλίθια επιδόματα σε ένα ετήσιο μισθολογικό συμβόλαιο για κάθε εργαζόμενου και κατόπιν ας τεθούν στόχοι, ατομικοί και ομαδικοί. Και ας συνδεθούν τα 3/12 των αναθεωρημένων ετήσιων αμοιβών με την επίτευξη των στόχων αυτών.

Έτσι κάθε εργαζόμενος θα ξέρει ότι πρέπει να πιάσει την ελάχιστη απόδοση για να συνεχίσει να λαμβάνει τα 9/12 των αποδοχών του (ήτοι για να μην απολυθεί μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης...) και από κει και πέρα πιάνοντας τον πρώτο ενδιάμεσο στόχο (π.χ. το 60% του ετήσιου) θα δικαιούται το 10ο/12ο, πιάνοντας τον δεύτερο ενδιάμεσο στόχο (π.χ. το 80% του ετήσιου) θα δικαιούται το 11ο/12ο, πιάνοντας τον ετήσιο στόχο στο 100% θα δικαιούται το σύνολο (12/12) των συμφωνημένων αποδοχών και ξεπερνώντας τον στόχο θα δικαιούται επιπλέον αμοιβής (π.χ. 1/12 των αποδοχών για κάθε 5% υπέρβασης στόχου)...

Οι δε στόχοι και τα κριτήρια/δείκτες επίτευξης μπορούν να είναι οικονομικοί, ποιοτικοί, ποσοτικοί ή όποιας άλλης μορφής αποφασίσει η ανώτατη διοίκηση του κράτους και -τόσο αυτοί όσο και οι εκθέσεις επίτευξης- πρέπει να είναι δημόσιοι ώστε να αποφεύγεται η ευνοιοκρατία.

Επίσης, πρέπει όλες οι επιχειρήσεις/οργανισμοί/υπηρεσίες του Δημοσίου να λειτουργούν με συγκεκριμένα οργανογράμματα, δημοσιοποιημένα, οι θέσεις εργασίας να ορίζονται επακριβώς, να υπάρχει για κάθε θέση περιγραφή καθηκόντων, ελάχιστων προσόντων πρόσληψης και προσφερόμενου πακέτου αποδοχών (ήτοι τα επιδόματα) και να αποσυνδεθούν οι εργαζόμενοι από τις θέσεις εργασίας και τα «επιδόματα» από τους εργαζόμενους. Πρέπει να έχει περιθώριο ο κάθε διευθυντής με αιτιολογημένη και δημόσια απόφαση, κατόπιν της ετήσιας αξιολόγησης, να αναθέτει θέσεις εργασίας σε εργαζομένους και να μετακινεί άλλους σε άλλες. Έτσι κι αλλιώς κι εκείνος (ο διευθυντής) θα έχει στόχους να καλύψει, η αμοιβή του κι εκεινού θα είναι συνδεδεμένη με την επίτευξη των στόχων...

Θεωρητικολογία θα πείτε, ανεφάρμοστα ιδεολογήματα θα αναφωνήσετε... Για σκεφτείτε λίγο όμως, αυτά που σας έγραψα παραπάνω τα έχω δει να εφαρμόζονται σε μεγάλες εταιρείες σε διάφορες χώρες του κόσμου (και στην Ελλάδα) και να έχουν αποτελέσματα και θετικές επιδράσεις στην παραγωγικότητα, το αποτέλεσμα και την κερδοφορία. Δεν είναι βέβαια οι μοναδικές παράμετροι, υπάρχουν πολλά ακόμα που επηρεάζουν την πορεία μιας εταιρείας με προεξάρχον την ποιότητα των προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι που επίσης δεν υφίσταται ως έννοια στην Ελλάδα του 2010 και θα μπορούσα να είχα ξεκινήσει από εκεί. Πιστεύω όμως ότι αν επενδύσουμε ως χώρα και πετύχουμε να έχουμε εργαζόμενους με ενδιαφέρον και παρακίνηση, τότε αυτοί -ως Έλληνες- θα μπορέσουν να φτιάξουν ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες...

Και δεν πετάω στα σύννεφα...

υ.γ. τις προάλλες συζητούσα με ένα νεαρό ζευγάρι. Ο σύζυγος, περήφανα, μου απαρίθμησε τα πτυχία και μεταπτυχιακά της συζύγου του. Αργότερα, η σύζυγος, μας μίλησε για την καριέρα της, για κάποια χρόνια ήταν στέλεχος χορηγήσεων σε ιδιωτική τράπεζα, σε πρωτεύουσα νομού, όπου με μια άλλη συνάδελφο της χειρίζονταν το σύνολο (σημαντικό ποσό...) των υποθέσεων του νομού, δούλευε πολλές ώρες και σκληρά, παραιτήθηκε όταν διορίστηκε στην (δημόσια) Αγροτική, όπου τοποθετήθηκε (σύμφωνα με τα προσόντα της άραγε;;) σε κατάστημα μιας μικρής κωμόπολης όπου το πιό σημαντικό που συμβαίνει είναι η πληρωμή συντάξεων και επιδοτήσεων στους αγρότες... Λεπτομέρεια: όσο κι αν προσπαθεί, δεν έχει πάντα δουλειά, το κατάστημα έχει οκτώ υπαλλήλους και πολλές φορές την «προλαβαίνουν» άλλοι συνάδελφοι της. Στην αρχή στενοχωριόταν, τώρα πλέον όχι. Βλέπετε είναι μόνιμη δημόσιος υπάλληλος, έχει έναν σταθερό μισθό και άπλετο χρόνο πρωί-βράδυ για να ασχολείται με τα προσωπικά της ενδιαφέροντα... Καταλάβατε τώρα;;;