25.4.10

Η νομιμότητα δεν πρέπει να χωρεί συμβιβασμούς...



Η είδηση όπως την ανάρτησε η φίλη Β.
«14χρονος οδηγός, που κινούνταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε περιοχή του Ηρακλείου, έχοντας συνομήλικο συνεπιβάτη, ανετράπη έπειτα από συστηματική καταδίωξη, μεταφερόμενος ελαφρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, από τις αστυνομικές δυνάμεις».

Η ερώτηση της που συνόδευε την διαδικτυακή ανάρτηση:
«Είναι ή δεν είναι παράνομη αυτή η μέθοδος πάταξης;;»

Και η πρώτη απάντηση «συνενοχής...» (κατά τη γνώμη μου):
«Απάνθρωπη είναι Β. μου Καλημέρα..!!!!!»

Ενδιαφέρον θέμα για ενδιαφέρουσες σκέψεις. Ιδιαίτερα μετά το σχόλιο της Β. : «...ας το διευκρινίσουν κάποτε. Οι αστυνομικοί πάντως ισχυρίστηκαν, πως τα φιμέ τζάμια του οχήματος δεν επέτρεψαν την αναγνώριση...». Σαφώς αιτιολογία εκ μέρους τους για να καλύψει το γεγονός ότι ο κανονισμός της ΕΛΑΣ απαγορεύει την καταδίωξη για απλή τροχαία παράβαση. Αλλά, αν τα τζάμια δεν ήταν φιμέ (κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι παράνομο...) και έβλεπαν στο τιμόνι έναν 14χρονο μήπως αυτός θα σταματούσε να οδηγάει ιλιγγιωδώς ή μήπως η νεανική ηλικία θα αποκάθαρε κάθε παρανομία και θα απέτρεπε τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων;;

Προφανώς, σύμφωνα με τον νόμο, οι αστυνομικοί έκαναν σήμα στο αυτοκίνητο να σταματήσει και όταν ο οδηγός παράκουσε -δεδομένων και των φιμέ τζαμιών και άλλων στοιχείων που συνεκτίμησαν- προέβησαν σε συστηματική καταδίωξη ώστε να συλλάβουν τον παρανομούντα (πολλαπλώς...) οδηγό. Η νεαρά ηλικία του παρανομούντως δεν του δίνει και δεν πρέπει να του δίνει συγχωροχάρτι ως προς την διαπίστωση της παράβασης και την σύλληψη, μεταφράζεται απλώς σε ειδική δικαστική διαχείριση και σε ειδική τιμωρία αν υπάρξει καταδίκη.

Dura Lex Sed Lex !!

Και σε κάθε περίπτωση, τι θα έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί όταν ένα ανήλικος παρανομεί απροκάλυπτα οδηγώντας αυτοκίνητο (χωρίς δίπλωμα προφανώς) με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν σταματά στα σήματα τους;; Η συστηματική καταδίωξη είναι το ελάχιστο επιτρεπόμενο και από τον νόμο και από την κοινωνία, ο ελαφρός τραυματισμός του νεαρού δεν είναι απόρροια της προσπάθειας επιβολής του νόμου αλλά απόρροια της δικής του παραβατικής συμπεριφοράς...

«Ο αριθμός κυκλοφορίας...» που προέβαλλε ως αντεπιχείρημα η φίλη Β απλά βοηθά στην διαπίστωση του ιδιοκτήτη του οχήματος όχι στην αποτροπή της παρανομίας...

«Εδώ επίσης υπάρχει και συνυπευθυνότητα του γονέα/κηδεμόνα και πρέπει και αυτός να κληθεί από τον εισαγγελέα όχι μόνο για την παραμέληση ανηλίκου αλλά και για το γεγονός ότι ο ανήλικος τραυματίστηκε εξαιτίας αυτής της παραμέλησης...», σχολίασα απαντώντας στην Β.

«...σχηματίστηκε δικογραφία για παραμέληση ανηλίκου. Αν όμως σκοτώνονταν τα 2 παιδιά τι θα έλεγε ο νόμος απέναντι σε μια πιθανή βεντέτα και σε διάφορες άλλες πράξεις αντεκδίκησης;» ήταν η νέα ερώτηση.

«Απέφυγα το «αν» στην δική μου τοποθέτηση θα απαντήσω στο δικό σου «αν» ως ακολούθως», απάντησα, «ο νόμος θα έπρεπε να πει το ίδιο που θα έλεγε αν τα δυο παιδιά τρέχοντας ελεύθερα και αβίαστα ιλιγγιωδώς παρέσυραν και σκότωναν έναν αθώο και ανύποπτο πολίτη!! Όσο για τις «αντεκδικήσεις» αυτές -ως παράνομες πράξεις- θα πρέπει ξεκάθαρα να αντιμετωπίζονται στα πλαίσια του νόμου και μόνο... Το όποιο έθιμο έχει νόημα και αξία να διατηρείται μόνο όταν είναι νόμιμη πράξη που προάγει τον πολιτισμό και την παράδοση...»

«To περιστατικό συνέβη χαράματα, σε ερημική τοποθεσία, επομένως υπήρχαν περιθώρια ψύχραιμης αντιμετώπισης και πιο υπεύθυνων αντιδράσεων», προσέθεσε η Β. «Αντί του υπερβάλλοντα υπηρεσιακού ζήλου, που θα είχε άγνωστη κατάληξη εαν οτιδήποτε στράβωνε όπως στην περίπτωση του Ηρακλή Μαραγκάκη, του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τόσων άλλων. Δεν είμαι σίγουρη αλλά θαρρώ πως εδώ δεν μιλάμε για έθιμα πια αλλά για γονιδιακά σύμφυτα, αναλλοίωτα, που, αφορμής δοθείσης, επανεμφανίζονται εφιαλτικά...»

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση: «...υπήρχαν περιθώρια ψύχραιμης αντιμετώπισης, και πιο υπεύθυνων αντιδράσεων...». Όπως ;;; Μήπως της μορφής «παίρνουμε τον αριθμό, συντάσσουμε αναφορά και πάμε παραπέρα...»;;; Ή μήπως της μορφής «παίρνουμε τον αριθμό και πάμε αύριο και ψάχνουμε το αυτοκίνητο γύρα γύρα στο νησί και όταν το βρούμε ρωτάμε αν ο ιδιοκτήτης έχει καμιά (παράνομη) βεντέτα σε εκκρεμότητα πριν τον ρωτήσουμε ευγενικά αν ο γιος του χθες οδηγούσε παράνομα το εν λόγω αυτοκίνητο...»;;

Προσωπικά, δεν βλέπω επίσης υπερβάλλοντα υπηρεσιακό ζήλο, θα υπήρχε π.χ. αν είχαν πυροβολήσει, αν είχαν καλέσει ειδικές ενισχύσεις επικαλούμενοι κίνδυνο κ.λπ. Η αστυνομία πρέπει να παρεμβαίνει άμεσα και καταλυτικά για να αποτρέψει την τέλεση παράνομων πράξεων ή να συλλάβει όσους τις τελούν και πρέπει η παρέμβαση της να κινείται αυστηρά στα πλαίσια του νόμου ανεξάρτητα του πόσο πολύ εκτός νόμου είναι οι παρανομούντες....

Κάτι που σαφώς πιστεύω ότι δεν έγινε στην περίπτωση π.χ. Γρηγορόπουλου, όπου ο αστυνομικός αντί να ακινητοποιήσει, να συλλάβει και να οδηγήσει στην δικαιοσύνη τον νεαρό για τα όσα σήμερα τον κατηγορεί δια του συνηγόρου του, επέλεξε να κάνει παράνομη χρήση του όπλου του με τα γνωστά αποτελέσματα...

Όσο για το περί «γονιδιακών συμφύτων» δε θα συμφωνήσω: της κοινωνίας αρνουμένης να τιμωρήσει παραβατικές συμπεριφορές (κοινώς «να σπάσει αυγά»), το «έθιμο» προβάλλεται ως επίφαση νομιμότητας κατά το δοκούν...

Αναρωτιέμαι: έχω άδικο που σκέφτομαι λογικά; μήπως έχει δίκιο η φίλη Β λειτουργεί κυρίως συναισθηματικά; μήπως η εντοπιότητα της Β (από την Κρήτη) την επηρεάζει; Ίσως... Έτσι θα μπορούσα να δικαιολογήσω και την παρακάτω τοποθέτηση:
«Kύριε Τριανταφύλλου, η Κρήτη έχει διαφορά νοοτροπίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Βρίθει σοβαρής εγκληματικότητας κι αυτή πρέπει να ελέγχει η Αστυνομία κατά βάσιν. Εδώ κάτω όλοι πατάνε γκάζι. Ένα αυτοκίνητο που τρέχει όπως τ΄άλλα δεν αποτελεί κάτι το περίεργο και ασύνηθες. Πέρυσι είχαμε 118 νεκρούς από μέθη συν οδικές παραβάσεις. Η Αστυνομία που ήταν τότε, τι ελέγχους είχε κάνει;; Δυο όμως ακόμα νεανικοί θάνατοι, στον μακρύ μαύρο κατάλογο, θα περίσσευαν άδικα. Θέλω να πω, η τέλεση ανάλογων παρανόμων πράξεων, ειδικά στη συγκεκριμένη χωρογεωγραφία, δε διαπιστώνεται αντιληπτικά. Ταυτόχρονα, ένα όχημα που αναπτύσσει ταχύτητα, μπορεί κάλλιστα να μεταφέρει ασθενή ή άλλη επείγουσα προσωπική ανάγκη. Κατ' εμένα, τα ανεκπαίδευτα μπατσάκια της συγκεκριμένης ομάδας υπερέβησαν ρόλο και αρμοδιότητα. Πάλι καλά που δε σήκωσαν όπλο με πύλες εισόδου των βλημάτων την πίσω αυχενική πλευρά. Άνανδρα. Με θάρρος ή θράσος των εθνοσήμων που επιφόρτισε η πολιτεία να φοράνε. Με σκηνές λιντσαρίσματος κατά την προσαγωγή τους να παίζουν επί μέρες σε εθνικό δίκτυο. Γεγονότα αλησμόνητα, που τα έχει βιώσει η Κρητική γνώμη και πονάνε. Βεβαιότατα η εξακρίβωση μπορούσε να γίνει την επαύριο, βεβαιότατα μπορούσαν να συνεκτιμηθούν τα πραγματικά περιστατικά ώστε να δρομολογηθούν τα δέοντα, νόμιμα και απαράβατα. Το έθιμο, δεν είναι έθιμο για να προβάλλεται κατά το δοκούν. Είναι τρόπος ζωής πια. Και δεν χρειάζεται να υπάρχει νεκρός στο χώμα. Άνετα μπορούν να καούν μαγαζιά, σπίτια, να ανατιναχτούν αυτοκίνητα, να σκοτωθούν αιγοπρόβατα, να πειραχτούν αδελφές, γυναίκες, μανάδες. Μην ξεχνάτε τη σύζυγο του διοικητού Ασφαλείας Ηρακλείου Κ. Σολδάτου, την ανάπηρη πλέον, που τότε ήταν μόνο 29 ετών... Αυτά προσπάθησα να σας γνωστοποιήσω παραπάνω».

Προσωπικά, έχοντας αρκετούς φίλους Κρητικούς ανήκοντες στις «δυνάμεις της νομιμότητας», γνωρίζω όλα όσα μου ανέφερε η καλή φίλη, γνωρίζω (και δεν περίμενα τα Ζωνιανά να το μάθω) ότι δυστυχώς στην περιοχή η νομιμότητα είναι «ρήμα κενόν» αν δεν συμφωνεί μαζί της ο εκάστοτε θιγόμενος κουμπουροφόρος...

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε ες αεί τα στραβά μάτια, κάποτε πρέπει με συντονισμένες ενέργειες (εννοείται όχι από «ανειδίκευτο αστυνομικό προσωπικό»...) να ξεριζωθεί η εγκληματικότητα ακόμα κι αν πρέπει χωριά ολόκληρα να φυλακιστούν...

Όσο για τα θλιβερά ανθρώπινα περιστατικά που αναφέρθηκαν, πιστεύω θα συμφωνήσετε ότι ενισχύουν τα όσα λέω...