27.4.10

Ο φόρος σκοτώνει τον φόρο...



Επί της τιμής κάθε λίτρου βενζίνης που αγοράζουμε (και καταναλώνουμε) το κράτος εισπράττει ποσοστό φόρου (ΕΦΚ) για να καλύψει τις ανάγκες του. Ως το τέλος του 2009 λοιπόν, πληρώναμε την απλή αμόλυβδη βενζίνη περίπου 1 ευρώ το λίτρο, αργότερα ήρθε η κυβέρνηση και αποφάσισε ότι ο φόρος που εισπράττει δεν της φτάνει και ανέβασε την τιμή (μέσω της αύξησης του ΕΦΚ) στο 1.35-1.4 ευρώ για να κερδίσει περισσότερα...

Το αποτέλεσμα το διαβάσαμε την Κυριακή στο Βήμα:
Πτώση πωλήσεων περίπου κατά 12% στην απλή αμόλυβδη βενζίνη προκάλεσε η άνοδος των τιμών της αμόλυβδης λόγω της ενσωμάτωσης του αυξημένου Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, το τελευταίο εικοσαήμερο (από τις αρχές Απριλίου). Σημειώθηκε παράλληλα καθίζηση στις πωλήσεις αμόλυβδης 100 οκτανίων με μείωση πωλήσεων περίπου 30%. Η μείωση πωλήσεων στην αμόλυβδη που χρησιμοποιείται κυρίως από ΙΧ αυτοκίνητα ή γενικότερα από αυτοκίνητα που κινούνται μέσα στις πόλεις... Μέσα σε έναν «φυσιολογικό» μήνα πωλούνται περίπου 250.000 τόνοι αμόλυβδης, αλλά για τον τρέχοντα μήνα υπολογίζεται ότι η κατανάλωση δεν θα ξεπεράσει τις 220.000 τόνους...

Οικονομολόγος δεν είμαι, ούτε γκουρού των δημοσίων οικονομικών, αλλά μπορώ να καταλάβω ότι 12% μείωση πωλήσεων στη βενζίνη σημαίνει και μείωση περί το 12% στο προσδοκώμενο έσοδο από τους φόρους, οι οποίοι σημειωτέον προκάλεσαν τη μείωση της κατανάλωσης. Και βέβαια όσο οι φόροι παραμένουν και η ύφεση εισοδημάτων βαθαίνει, τόσο το ποσοστό της μείωσης θα αυξάνει...

Επί το λαϊκότερον, «όσο νυχτώνει (στα εισοδήματα μας), τ'αγγούρι μεγαλώνει (στο δημόσιο ταμείο)...»

Το συνδύασα μάλιστα με την μικρή είδηση που άκουσα πριν μερικές μέρες, ότι υπάρχει υστέρηση φορολογικών εσόδων τον Μάρτιο... Απόλυτα φυσιολογική κατά τη γνώμη μου όταν αυξάνεις τη φορολογία απλά και μόνο για να βάλεις στο ταμείο μερικά χρήματα, χωρίς να υπολογίσεις ότι η μείωση εισοδήματος, η αύξηση του κόστους διαβίωσης και -το κυριώτερο- η απόλυτη ανασφάλεια στην οποία η ανευθυνοϋπεύθυνη παιδική χαρά του ΓΑΠ βυθίζει την κοινωνία, προκαλούν καθίζηση στην κατανάλωση, ακόμα και βασικών ειδών.

Και, να σας πω την αλήθεια μου, οποιοδήποτε νοήμον διευθυντικό εμπορικό στέλεχος της αγοράς και αν ρωτήσετε θα σας πει ότι οι τιμές και το προσδοκώμενο κέρδος δεν καθορίζονται μονοσήμαντα, με βάση το πόσα θέλει η εταιρεία να βάλει στο ταμείο της, αλλά πρώτιστα και κυρίως με βάση το πόσες μονάδες του προϊόντος μπορεί να απορροφήσει η αγορά και ποιο ποσό μπορεί να πληρώσει ανά μονάδα προϊόντος...

Λογική διαδικασία θα παρατηρήσετε, σε ποια παιδική χαρά όμως είδατε λογική;;; Μόνο παιχνίδι, ξεγνοιασιά, και ...όσα έρθουν κι όσα πάνε!!