26.4.10

Ανάγκη το άλμα προς τα εμπρός



Με τον συγγραφέα του κειμένου που θα διαβάσετε έχουμε έλθει σε επαφή μέσω των διαφόρων κοινωνικών δικτύων όπου συμμετέχουμε. Κατά καιρούς έχω διαβάσει κείμενα του χωρίς κάπου να έχω νιώσει ότι συμπίπτουμε. Προχθές βρήκα αναρτημένη στον «τοίχο» μου στο Facebook μια ενημέρωση ότι υπήρχε ένα ακόμα κείμενο που ο Χρόνης ήθελε να διαβάσω και να σχολιάσω, αυτή τη φορά ένας σχολιασμός και μια παραίνεση για τα όσα συμβαίνουν και θα συμβούν στα οικονομικά μας ελέω της κρίσης και της προσφυγής στο ΔΝΤ (με όποια μορφή και αν γίνεται αυτή...).

Διαβάζοντας το χθες, προβληματίστηκα για το πως θα έπρεπε να σχολιάσω ώστε να συνεισφέρω στη συζήτηση που θέλησε να ξεκινήσει ο συγγραφέας. Αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο δίκην συμφωνίας, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ευχολογούν και κάθε περαιτέρω σχολιασμός θα ήταν κολακεία και όχι ουσία. Και το λέω αυτό γιατί το κείμενο δεν στέκεται στο «φαίνεσθαι» του προβλήματος, εμβαθύνει στο «είναι», στέκεται κριτικά στο χθες και παρακινεί με αισιοδοξία για το αύριο...

Τίτλος του κειμένου «Δίδαγμα Νουθεσία Τακτική». Η εικονογράφηση που βλέπετε είναι επιλογή μου. Διαβάστε το κείμενο και καταθέστε αν επιθυμείτε περαιτέρω σχόλια σας.
Οι περισσότεροι από εμάς που βιώνουμε «στο πετσί μας» τους τελευταίους μήνες την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που είμαστε πρωτεργάτες της παραγωγικής διαδικασίας σε ηλικία μεταξύ 25 – 55 ετών, χθες εδραιώσαμε δικαίωμα περιγραφής στο παραμύθι που θα εξιστορούμε στα εγγόνια μας. Το παραμύθι έχει διάφορους τίτλους όπως: Εθνική κυριαρχία, Εθνική ανεξαρτησία, Ανασυγκρότηση, ………

Η Ελλάδα που πριν από έξι χρόνια διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, που τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν ένα μεγάλο εργοτάξιο, που εξάπλωσε την οικονομία της στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, στις 23-04-2010 ζήτησε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. λίγο πριν τη στάση πληρωμών, λίγο πριν τη χρεοκοπία.

Ιστορική αναδρομή

Οι περισσότεροι λένε ότι κλείνει ένας κύκλος της μεταπολίτευσης από την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας το 1974. Ο κύκλος αυτός χαράχτηκε από την εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στα κέντρα εξουσίας. Βασικά χαρακτηριστικά ήταν ότι ξεφύγαμε από το αστυνομοκρατούμενο κράτος, εκδημοκρατίστηκε η κοινωνία, θεσμοθετήθηκε η ισότητα των δύο φύλων, ανασυγκροτήθηκε το συνεταιριστικό κίνημα, αναβίωσαν κι εδραιώθηκαν συνδικαλιστικά κινήματα, η συμμετοχική δημοκρατία, άλλαξε η εικόνα της χώρας σε επίπεδο υποδομών όπως οδικά δίκτυα, τηλεπικοινωνιακές υποδομές, προσπάθεια εισόδου της πληροφορικής στους νευραλγικούς τομείς της οικονομίας κ.α.

Η πορεία ανάπτυξης σίγουρα ήταν ανοδική αλλά με τρία βασικά χαρακτηριστικά: α) όλα αυτά εξελίχθηκαν με δανεικά κεφάλαια, β) με παράλληλη αύξηση της μαύρης οικονομίας, στηριζόμενη στην αναδιανομή πλούτου μεταξύ των ημετέρων, που επέβαλε η φαυλοκρατία σε βάρος της αξιοκρατίας, γ) διατρανώνοντας την κρατική μηχανή με δημόσιους υπαλλήλους που έπεσαν θύματα τεμπελιάς κι απραξίας.

Οι κομματικοί μηχανισμοί ήθελαν να ελέγχουν τα κέντρα εξουσίας, δωροδοκώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στη λογική της ειδικής πατέντας του άσπρου μικρού «φακέλου».


Η δίψα για εξουσία ανθρώπων της γενιάς του Πολυτεχνείου που αποποιήθηκαν των ιδεολογιών τους, προξένησε την ανά δεκαετία αναπαραγωγή τεράστιων σκανδάλων. Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 βιώσαμε τα pampers & το ειδικό δικαστήριο, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 τη μαύρη τρύπα του χρηματιστηρίου κι η κατάσταση που τώρα βιώνουμε στο τέλος της δεκαετίας του 2000.

Πορεία προόδου
Είμαστε τόσο εθισμένοι στα σκάνδαλα, που με μανία ο καθένας μας προσπάθησε να ενταχθεί, άλλοτε από μαγκιά, από λόγους επαγγελματικής επιβίωσης, από την οικειοποίηση εύκολου χρήματος, από τη διαχείριση των πάντων με προχειρότητα, που τόσο επιδέξια μας δίδαξε το σύστημα παιδείας από τα σχολικά «σκονάκια» έως την τέχνη του ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Αν έχει παραμείνει «τσίπα» στο λαό μας θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δε μας φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Εμείς στηνόμασταν έξω από τα βουλευτικά γραφεία, πιέζοντας τους για μια θέση στο δημόσιο. Εμείς στήνουμε τους διαγωνισμούς προμήθειας δημοσίου, εμείς δίνουμε φακελάκια, εμείς κολλάμε τα «γρηγορόσημα» στις πολεοδομίες, εμείς αμαυρώνουμε τους δικαστικούς, τις επιτροπές.


Ζητώ πρώτος συγνώμη για ότι «λαμογιά» έχει εξελιχθεί στη χώρα μας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μου αναλογεί και την απευθύνω στην επόμενη γενιά, με τη βροντερή φωνή αγανάκτησης ότι από σήμερα δεσμεύομαι για την πραγματική αλλαγή της κοινωνίας.

Το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός

Ας μετατρέψουμε τη λογική του «κολλητού», του εύκολου κέρδους, της προχειρότητας, σε ανάπτυξη, σε εργατικότητα, σε αποτελεσματικότητα, σε διευκόλυνση, σε σεβασμό, σε αποτελεσματικότητα, σε ισονομία.

Όλοι μαζί ενωμένοι θα τα καταφέρουμε, το οφείλουμε σε εκείνους που έφυγαν παλεύοντας για μας και σε εκείνους που έρχονται.

* δημοσιεύθηκε από τον Χρόνη Καραχάλιο στο blog του στις 24 Απριλίου, 2010