21.4.10

21.04... η ζωή μας κύκλους κάνει...



Η 21η Απριλίου του 1967 άρχισε με ημίφως. Και τελείωσε με σκοτάδι...

Κάπου εκεί ανάμεσα κάποιοι τύποι -στρατιωτικοί το επάγγελμα, σωτήρες κατά βούλησιν και δήλωσιν τους- έπιασαν τα πόστα και επέβαλαν μέτρα... Μέτρα για την σωτηρία, για την παλινόρθωση, για την ανασυγκρότηση, για..., για...

Ο λαός δυσανασχέτησε δεν είχε όμως και πολλές εναλλακτικές, οι πολιτικοί ταγοί του βλέπεις είχαν ήδη τεθεί σε «πρόγραμμα προστασίας πολιτικών μαρτύρων»: Σουηδία, Γερμανία, Αμερική, Γαλλία και όπου γης υπήρχε εντολεύς, κάποιοι αμέσως, κάποιοι λίγο αργότερα...

Επτά χρόνια και μια Κύπρο αργότερα, η παρέα αυτή που αργότερα ονομάσαμε δικτατορία (όχι του προλεταριάτου, αυτός ο όρος ήταν παλαιόθεν κατοχυρωμένος αλλού...), παρέδωσε τη σκυτάλη στη μεταπολίτευση. Οι πολίτες χάρηκαν σφόδρα, βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν, μέσα στην αναμπουμπούλα επέστρεψαν και οι πολιτικοί τους και το μεγάλο φαγοπότι άρχισε...

Σαράντα τρία χρόνια αργότερα. Ο λαός πλέον ζει ειρηνικά, δεν αγαπά τα όπλα... Πίνει φρεντουτσίνο, γευματίζει σε μπραντς εστιατόρια, πάει στα μπουζούκια όταν δεν φεύγει για γουίκεντ στο βουνό ή την θάλασσα... Και είπαμε, δεν αγαπά τα όπλα, τον τρομάζουν...

Η 21η Απριλίου του 2010 άρχισε με ημίφως, συννεφιά και ...ηφαιστειακή τέφρα. Και θα τελειώσει με σκοτάδι... «Έτσι πάντα συμβαίνει», θα μου πείτε, «νυχτώνει το βράδυ...», πολλές φορές όμως νυχτώνει και από το πρωί...

Κάπου εκεί ανάμεσα σε πρωί και βράδυ, κάποιοι τύποι -οικονομολόγοι το επάγγελμα, σωτήρες κατά βούλησιν και δήλωσιν των αρχηγών μας- έπιασαν τα πόστα και συζητούν να επιβάλλουν μέτρα... Μέτρα για την σωτηρία, για την παλινόρθωση, για την ανασυγκρότηση, για..., για...

Ο λαός δυσανασχέτησε, δεν έχει όμως και πολλές εναλλακτικές, μπορεί αυτή τη φορά να βλέπει κουστούμια και λάπτοπ αντί για τανκς και περίστροφα, όμως τούτα τα όπλα, τα σημερινά, είναι δέκα φορές δυνατότερα, επηρεάζουν τη ζωή σου, την ύπαρξη σου, την καθημερινότητα σου, το χειρότερο: είναι όπλα ξένα που χέρι Έλληνα τους άνοιξε την πόρτα...

Σαραντατρία χρόνια πριν, σαράντα τρία χρόνια μετά... 21η Απριλίου... Ιστορικά αναπόφευκτη και πολιτικά αναγκαία... Η τότε;;... Η τώρα;;... Δύσκολο να πεις... Και στις δύο περιπτώσεις, η βαλβίδα εκτόνωσης του πολιτικού μας συστήματος λειτούργησε για να θεραπεύσει παθογένειες, να αποκόψει ομφάλιους λώρους με πρόσωπα και καταστάσεις αρρωστημένα, για να επιφέρει την «των πραγμάτων κάθαρσιν» της ελληνικής τραγωδίας.

Το 1967 η παθογένεια των τότε κυβερνώντων ήταν η άρρηκτη σύνδεση τους με το παλάτι, το 2010 το παλάτι των σήμερα κυβερνώντων δεν είναι άλλο από το «καθεστωτικό» (και διεφθαρμένο) παρελθόν των είκοσι και πλέον χρόνων εξουσίας που προηγήθηκαν. Το 1967 η αντιπολίτευση ήγετο και εφέρετο υπό το το σύνδρομο της ήττας του εμφυλίου, το 2010 η αντιπολίτευση άγεται και φέρεται υπό το άγος της «παρένθεσης». Σε κάθε περίπτωση όμως η «των πραγμάτων κάθαρσις» σώζει τους κυβερνήτες αυτούς που την προκάλεσαν και χρεώνει εμάς, τους άβουλους κυβερνώμενους.

Αύριο θα ξημερώσει η 22α Απριλίου... Πάλι ένας Γιώργος θα κυβερνά την χώρα, και τότε και τώρα... Η ίδια μονογραφή... «Γ.Π.»...

Τότε βέβαια η επιβολή ήταν δια των όπλων. Τώρα είπαμε, ο λαός δεν θέλει όπλα, η επιβολή γίνεται θεσμικά, με επίφαση διαφάνειας: απόλυτος άρχων ο Γιώργος, θα ορίζει επιτροπές κατά το δοκούν (αρκεί το θέμα να είναι κατεπείγον και εθνικό), θα τις αμείβει (από την τσέπη μας) κατά το δοκούν επίσης, τέλος θα τιμωρεί παραδειγματικά ό,τι το ενοχλητικό: στο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης με το οποίο τροποποιούνται διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, περιλαμβάνεται ρύθμιση (άρθρο 13) σύμφωνα με την οποία «διώκεται ποινικά οποιοσδήποτε κάνει χρήση πληροφοριών προερχομένων από το γραφείο του πρωθυπουργού ή μέλους της κυβέρνησης»…

Επτά χρόνια μετά, θα έχουμε ονομάσει και αυτή την παρέα κάπως και θα πανηγυρίζουμε στους δρόμους που θα αποχωρεί, που θα παραδίδει. Εύχομαι και ελπίζω να έχω την δυνατότητα να γράφω ελεύθερα τότε, κι εγώ και πολλοί άλλοι, για να μπορέσουμε να κλείσουμε την πόρτα όπως τους αρμόζει σε αυτούς που θα επιδιώξουν να επιστρέψουν για να στρώσουν το τραπέζι για το νέο φαγόπότι... Εύχομαι και ελπίζω... Γιατί τελικά, η ζωή μας κύκλους κάνει...