14.4.10

Η καττάργιση τοις βάσεις του δαίκα...



...με άμεση εφαρμογή αναμένεται να έχει άμεσα και απτά αποτελέσματα σε πάμπολλους τομείς της καθημερινότητας μας.

Θα τονωθεί η οικονομία μιας σειράς φίλιων πόλεων της περιφέρειας, που εν' όψει Καλλικράτη και περιορισμού των διαθέσιμων δημοτικών πόρων είχαν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα.

Διάφορες, αδιάφορες σχολές θα αποκτήσουν λόγο ύπαρξης (επιτέλους!!), πολλοί διδάσκοντες θα αποκτήσουν ένα ατράνταχτο άλλοθι για να συνεχίσουν να παίρνουν τον μισθό τους, πολλές καφετέριες θα αποκτήσουν ...πισινούς που θα γεμίζουν τα καθίσματα τους.

Οι αδιάβαστοι καταληψίες των προηγούμενων χρόνων θα δουν το όραμα τους να γίνεται πραγματικότητα: θα τους δοθεί η δυνατότητα να καταλάβουν κτιριακά τη σχολή τους ως φοιτητές, αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα είναι σε θέση να καταλάβουν τίποτα από αυτά που υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να διαδραματίζονται εντός των αιθουσών και των εργαστηρίων τους...

Μια ανάπτυξη βρε παιδί μου, γενικώς !!! Ένα πανωσήκωμα !!! Επιτέλους μια ολόκληρη γενιά θα αποκτήσει νόημα και σκοπό ύπαρξης ξέροντας ότι θα συνεισφέρει ουσιαστικά στο χτίσιμο μιας νέας Ελλάδας... Δια βίου ημιμάθεια...

Σοβαρά τώρα, πίστευα και πιστεύω ότι η γνώση, η μόρφωση ενός λαού αποτελούν το καλύτερο εχέγγυο για την ανάπτυξη του, οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική κ.λπ. και ότι οι υπεύθυνες κυβερνήσεις του λαού αυτού πρέπει να καταβάλλουν προσπάθεια και να υποστηρίζουν την διαρκή πρόοδο και αναβάθμιση του γνωσιακού επιπέδου των πολιτών και των δυνατοτήτων πρόσβασης στην μόρφωση, την έρευνα, την γνώση.

Οι Πανελλαδικές εξετάσεις, οι βάσεις εισαγωγής, όλο αυτό το συνοθύλευμα περιοριστικών διατάξεων ουδόλως βοηθά την παραπάνω επιδίωξη, αντίθετα ανταμείβει την ήσσονα προσπάθεια καθώς δεν δεν δίνει ευκαιρίες με βάση την καλύτερη επίδοση αλλά καθιερώνει την επιτυχία άνευ κριτηρίου, αρκεί να υπάρχει θέση...

Αναρωτηθείτε αλήθεια γιατί θα πρέπει να παλέψει κάποιος για να μορφωθεί στο γυμνάσιο και στο λύκειο όταν η εισαγωγή του σε κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν είναι πλέον θέμα γνώσης αλλά θέμα διαθεσιμότητας θέσης...

Για σκεφτείτε, έτσι για πλάκα, σε μια εξεταστική περίοδο να μην δηλώσουν πάρα πολλοί την Ιατρική Αθηνών (από τις πλέον περιζήτητες...) και να εισαχθεί υποψήφιος (από σατανική τύχη...) με βαθμό πέντε... Φανταστείτε αυτόν τον φοιτητή (πλέον...) κατόπιν να μην μπορεί να σταθεί μέσα στο αμφιθέατρο σε μάθημα υψηλότερου επιπέδου από την αμάθεια του και διαρκώς να διαμαρτύρεται και να διακόπτει το μάθημα ζητώντας από τον διδάσκοντα να «κατεβάσει» το επίπεδο της παράδοσης ώστε να προσαρμοστεί στο αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα του να φοιτήσει άσχετος ών στο Πανεπιστήμιο...

Αναρωτιέμαι αλήθεια γιατί πρέπει να υπάρχει βάση, γιατί πρέπει να υπάρχει πανελλαδική εξέταση και λίστα, γιατί δεν μπορούν τα Πανεπιστήμια να σχεδιάσουν επιχειρησιακό σχέδιο για κάθε σχολή και τμήμα όπου θα καθορίζονται με διαφάνεια και σαφήνεια τα ελάχιστα κριτήρια αποδοχής φοιτητών (όχι μόνο ειδικής γνώσης αλλά και γενικής γνώσης και προσωπικότητας) που θα ήθελαν να φοιτήσουν εκεί καθώς και τα διαφανή κριτήρια προαγωγής από έτος σε έτος αλλά και διαγραφής σε περίπτωση αποτυχίας. Δεν είναι ανάγκη να πληρώνει ο φοιτητής, αν δεν μας αρέσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορεί να πληρώνει το κράτος, ο φορολογούμενος για αυτόν, απλά πρέπει να υπάρχουν κριτήρια, διαφάνεια, διαδικασίες που θα γίνονται σεβαστές και θα εφαρμόζονται.

Μπορούμε ακόμα να δεχθούμε την λειτουργία αστικών μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών εταιρειών που θα λειτουργούν πανεπιστήμια με συγκεκριμένες ελάχιστες προδιαγραφές, προσωπικά δεν βλέπω πρόβλημα στο να παρέχει πανεπιστημιακή παιδεία και ένας ιδιώτης που θα στοχεύει στο κέρδος αρκεί να πειθαρχεί στις ελάχιστες προδιαγραφές.

Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμες στην κοινωνία όλες οι εναλλακτικές δυνατότητες και το κράτος να διαθέτει τις δυνάμεις του στο να ελέγξει την τήρηση των κανόνων και στο να ανακαλύψει και να βοηθήσει τους ικανούς πολίτες του (π.χ. με υποτροφίες) να έχουν πρόσβαση σε όσο γίνεται περισσότερες ευκαιρίες ώστε να αποβούν χρήσιμοι για το σύνολο, αντί να κατασπαταλά πόρους και δυνάμεις στο να ισοπεδώνει τις ευκαιρίες και δυνατότητες του ικανού ώστε να μπορέσει ο μη-ικανός να βρεθεί στο ίδιο (χαμηλότερο όμως...) επίπεδο.

Το θέμα είναι εξαιρετικά ευρύ, η παιδεία σήμερα στη χώρα μας θυμίζει πολυτραυματία με χαίνουσες πληγές, και η προτεινόμενη ρύθμιση της κατάργησης της βάσης εισαγωγής θα μπορούσε να παραλληλιστεί μόνο με την νοσηλεία του τραυματία αυτού σε ράντσο δίπλα στην είσοδο...

Τουλάχιστον σήμερα, η βάση του 10 εξασφαλίζει ότι αυτοί που θα εισαχθούν είναι αυτοί που έχουν προσπαθήσει περισσότερο από αυτούς που θα μείνουν εκτός. Σημεία των καιρών: πλέον οι προσπαθούντες θα είναι μια ομάδα γραφικών δακτυλοδεικτούμενων ρομαντικών της μόρφωσης την ίδια ώρα που η έννοια «επιτυχών» θα συνδέεται αναπόδραστα με την εκάστοτε κυβερνητική-κομματική απόφαση της «δημιουργίας θέσεων σπουδών» και τον λαϊκισμό που την συνοδεύει...

Περιττό ειπείν βέβαια ότι οι έχοντες θα εξακολουθούν να προτιμούν τις ιδιωτικές σχολές, οι οποίες θα λειτουργούν πλέον χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, και ότι οι ικανοί για να έχουν πρόσβαση σε ευκαιρίες καλύτερης μόρφωσης θα πρέπει ή να είναι και έχοντες ή να αποφασίσουν να γίνουν μετανάστες...

Ω καιροί, ω ήθη...