9.4.10

Ημιυπαίθριο κράτος...



Ημιυπαίθριο κράτος: πρόστιμο-νταβατζηλίκι για να ανεχθεί την παρανομία!
* άρθρο του δημοσιογράφου Φοίβου Καρζή

O Γιώργος Σουφλιάς δεν αποχώρησε ποτέ από την πολιτική. Είναι εδώ. Ζει και βασιλεύει. Είναι πανταχού παρών στις νέες, μα τόσο μπαγιάτικες, ρυθμίσεις για τους ημιυπαίθριους χώρους. Ο κ. Σουφλιάς είναι από τις καλύτερες εκδοχές μιας συνολικά άθλιας, όμως, αντίληψης για την πολιτική. Της σύλληψής της ως διαρκούς συμβιβασμού – παρελθόντος, παρόντος και μελλοντικού. Πέρυσι η χώρα είχε αρχίσει να βουλιάζει. Ήθελε λεφτά.

Και είχε, φυσικά, άπειρες παρανομίες – που ανέχθηκαν και εξέθρεψαν ο κ. Σουφλιάς και οι προκάτοχοί του, χαϊδεύοντας τη συμπαθή τάξη των ψηφοφόρων τους και διαποτίζοντας την ελληνική κοινωνία με το μικρόβιο της ανομίας, της παρανομίας και της διαρκούς αναζήτησης μιας γκρίζας ζώνης ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο – εκεί όπου έχουν θεριέψει ένα πλήθος παθογένειες, αυτές που σωρευτικά έχουν φέρει τη χώρα εκεί που βρίσκεται σήμερα.

Είναι πολύ κρίμα που οι ρυθμίσεις της κας Μπιρμπίλη, μιας νέας πολιτικού, εκτός συστήματος, που ανέλαβε το υπουργείο Περιβάλλοντος ακριβώς για να συμβολίσει και να κάνει πράξη τη μετάβαση σε μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων, που έχει δώσει έως τώρα δείγματα ότι θα κάνει την προσπάθεια, μπαίνει στο πολιτικάντικο γκεζί με μια ρύθμιση βαθιά προβληματική.

Γιατί η ρύθμιση είναι “τακτοποίηση”, που θα έλεγε και ο κ. Σουφλιάς. Μπορώ να καταλάβω μια πολιτική που στηρίζεται στο σκληρό έως κυνικό ρεαλισμό και οδηγεί στη νομιμοποίηση. Που λέει, δηλαδή, ό,τι έγινε έγινε, και μάλιστα σε τέτοια κλίμακα ώστε θα ήταν παράλογο να το αρνηθεί κανείς. Η έκταση της παρανομίας είναι καθολική και επομένως εντελώς αδύνατο να αναιρεθεί. Γι'αυτό νομιμοποίηση – ασφαλώς με κόστος. Και μέτρα (ό,τι είναι δυνατόν) για να πειστούμε πως δεν θα ξαναγίνει.

Μπορώ να καταλάβω μια πολιτική που θα έλεγε “όχι” σε νομιμοποίηση παρανομιών – και θα άφηνε μετέωρους τους ημιυπαίθριους, αρνούμενη να συνθηκολογήσει με την παραβίαση των νόμων και παρατείνοντας την εκκρεμότητα ως αντίτιμο για την πράξη. Ενδεχομένως, δυσχεραίνοντας τη μεταβίβαση ή άλλες δικαιοπραξίες σε όσα ακίνητα έχουν αυθαίρετη δόμηση, ώστε να συνιστούν κολασμό των υπευθύνων ιδιοκτητών και σωφρονισμό των επόμενων. Θα ήταν μια σκληρή αλλά δίκαιη στάση του κράτους.

Σήμερα το κράτος τι λέει; Τακτοποίηση. Πρόστιμο διατήρησης για 40 χρόνια. Γιατί 40; Υπάρχει κάποια αρχή πίσω από αυτό; Αύριο θα έρθει ένας άλλος υπουργός στη θέση της κας Μπιρμπίλη και θα πει “όχι 40”. Τριάντα. Ή πενήντα. Γιατί; Επειδή έτσι του αρέσει, επειδή τόσα θα του λείπουν τότε.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι το κράτος ζητάει χρήματα για να ανεχθεί μια παρανομία. Το λέει ευθέως. Δώστα να κάνω μόκο για 40 χρόνια. Είναι εντελώς αδιανόητο το κράτος να αναγνωρίζει ότι υπάρχει παρανομία και να αντλεί έσοδα από τη διατήρησή της. Κι αν το κράτος στέλνει το μήνυμα ότι στα ακίνητα μπορεί κάποιος να παρανομεί και να το λαδώνει επισήμως, γιατί περί αυτού πρόκειται, ώστε να μην έχει συνέπειες, γιατί αύριο να μην ισχύσει το ίδιο και για άλλες παρανομίες; Να αναζητήσουμε, στο κάτω-κάτω της γραφής, ένα κατάλογο με τους νόμους που μπορούμε να παραβιάζουμε και το αντίτιμο της παράβασης.

Είναι ένα πολύ κακό προηγούμενο... Κυρίως γιατί στέλνει το λάθος μήνυμα την ώρα που η Ελλάδα πρέπει να κάνει επειγόντως μια μεγάλη, γιατί όχι εθνική, προσπάθεια να αποτινάξει ακριβώς αυτές τις συνήθειες, αυτές τις κακές έξεις, αυτές τις συμπεριφορές, αυτές τις νοοτροπίες. Τη λογική του παρανομήστε σήμερα, φοροδιαφύγετε τώρα – κι αύριο θα έρθει κάποιος να κλείσει τα βιβλία με μια ρύθμιση, ή να τακτοποιήσει τους ξύπνιους που έχτισαν παραπάνω με ένα μικρό πρόστιμο.