8.4.10

Η μεγάλη ανατροπή...



Επέστρεψα από ολιγοήμερες Πασχαλινές διακοπές στη Ζάκυνθο, ταξίδι που συνδύασα και με κάποιες επαγγελματικές επισκέψεις καθ' οδόν. Αν και είχα αποφασίσει να μην το κάνω, Πάσχα γαρ, τελικά μίλησα αρκετά για τα οικονομικά και τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Η αγωνία όλων (τελικά) επικεντρωμένη σε ένα πράγμα: αν υπάρχει μέλλον, αν υπάρχει προοπτική, αν θα υπάρχουν δουλειές...

Θέλησα να «σκάψω» λίγο παραμέσα, άρχισα να το συζητάω λίγο πιο διεξοδικά. Ομολογώ ότι το τελικό συμπέρασμα με σόκαρε, η πλειοψηφία του κόσμου -ειδικά στην περιφέρεια- δεν έχει ιδέα για την λέξη επιχειρηματικότητα. Πας σε αγροτικές περιοχές, μιλάς με νέους αγρότες 35-40 χρονών και αντί να σε ρωτάνε για το πως θα αναπτύξουν τις καλλιέργειες τους, πως θα τυποποιήσουν το προϊόν τους, πως θα το κάνουν «επώνυμο» για να πιάσει καλύτερη τιμή στην ελληνική και τη διεθνή αγορά, ενδιαφέρονται για τις επιδοτήσεις... Α, και για το δημόσιο (έστω και με τη μορφή του τοπικού δήμου...). Την ίδια ώρα που ένα τσούρμο άχρηστοι κηφήνες που αυτοαποκαλούνται πολιτικοί, κοινωνικοί και ενημερωτικοί ταγοί (sic!) αναλίσκονται σε σελίδες επί σελίδων και λέξεις επί λέξεων, κενών αναλύσεων για τα spread και τον εξωτερικό δανεισμό... Διότι από το να παράγεις για να ζεις αφήνοντας και κάτι παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές, ευκολότερο είναι να δανείζεσαι για να καταναλώνεις και να ζεις. Παρακαταθήκη πάλι θα αφήσεις, μόνο που θα είναι χρέος...

Ξαναθυμήθηκα τις συζητήσεις αυτές χθες βράδυ, όταν ξεκαθάριζα διάφορα αποκόμματα εφημερίδων και βρήκα ανάμεσα τους ένα «πορτοκαλί» χαρτάκι της Οικονομικής Καθημερινής της 28.03.2010 με το άρθρο «Η μεγάλη ανατροπή» του Μπαμπη Παπαδημητριου. Σταχυολογώ ένα χαρακτηριστικό σημείο:
«...Τώρα, όμως, θα υποχρεωθούμε να εφαρμόσουμε τη σκληρότερη εκδοχή αυτού του κανόνα. Οι ελληνικές αμοιβές θα προσαρμόζονται λιγότερο από τις γερμανικές. Στην πραγματικότητα, το κατά κεφαλήν κόστος εργασίας θα μειωθεί για τουλάχιστον 5 ή και 6 χρόνια. Ευλόγως αντιδρούν όσοι ακούν παρόμοιες προβλέψεις.

Το μόνο αντίβαρο στη δυσάρεστη αυτή κατάσταση είναι η διεύρυνση της απασχόλησης. Πρέπει να αυξήσουμε κατά τουλάχιστον δέκα εκατοστιαίες μονάδες την απασχόληση, ιδιαίτερα στις γυναίκες και στους νέους. Ομως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται να απελευθερωθεί η ελάχιστη αμοιβή και να περιοριστεί το κόστος απασχόλησης, κυρίως στην πλευρά των ασφαλιστικών κρατήσεων.

Πρόκειται για μια μεγάλη ανατροπή, την πλέον σημαντική αναδιάρθρωση που έχουμε μπροστά μας. Πόσο έτοιμοι είμαστε να συζητήσουμε κάτι παρόμοιο; Ελάχιστα! Ποιος γόνος «περήφανης» ελληνικής οικογένειας θα μαζέψει τη φράουλα στην Ηλεία, θα στρώσει τα κρεβάτια στη Ρόδο ή θα καθίσει στη ρεσεψιόν της Μυκόνου. Σίγουρα όχι όσοι μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα, δράττοντας ευκαιρίες για πρόθυμους και υψηλής μόρφωσης νέους εργαζομένους. Τώρα καταλάβατε: Οι καλοί θα μεταναστεύσουν και οι λιγότερο καλοί θα πρέπει να κάνουν δουλειές που σήμερα κάνουν οι φιλοξενούμενοι μετανάστες.»

Όλο το άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου μπορείτε να το διαβάσετε εδώ...
Σωστά τα λέει ο προσφιλής δημοσιογράφος, εκτός εάν... Εκτός εάν πραγματικά βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και το σώμα και το πνεύμα μας να δουλέψουν και να αρχίσουν και πάλι να παράγουν. Ειδικά στην περιφέρεια, εκεί που υπάρχουν οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και δυνατότητες. Αυτή πραγματικά θα είναι η μεγάλη ανατροπή, να επανέλθει η ισορροπία μεταξύ παραγωγής και υπηρεσιών, μεταξύ περιφέρειας και κέντρου, να καταφέρει το καναρίνι να βάλει τη γάτα στο κλουβί...