20.3.10

Είναι φορές...



είναι φορές που πρέπει να ξεχάσεις... γιατί αν δεν ξεχάσεις θα πληγώσεις...
και τότε θα θυμηθείς... και θα πληγωθείς...

είναι φορές που πρέπει να πληγωθείς... γιατί αν δεν πληγωθείς δεν θα ξεχάσεις...
θα θυμάσαι... όσα πρέπει να ξεχάσεις...

είναι φορές που πρέπει να φύγεις πρώτος, για να μείνεις μόνος...
μπορεί πάλι να είναι καλύτερα να μείνεις τελευταίος...
μόνο που τότε θα απομείνεις μόνος...

είναι φορές που τελικά πρέπει να σκεφτείς...
μόνος... πρώτος... τελευταίος... τι σημασία έχει...
έτσι πάει η διαδικασία του νου...
να σκεφτείς... να ξεχάσεις... να θυμηθείς... να πληγώσεις... να πληγωθείς...

είναι φορές που τελικά πρέπει να αποφασίσεις...

είναι προκαταλήψεις, αναστολές, στερεότυπα που στέκονται εμπόδια στο να σκεφτεί κανείς, να γνωρίσει και να αποκτήσει νέες εμπειρίες, που διαλέγουν για σένα, χωρίς εσένα, τη ζωή που θα ζήσεις...;;

ή μήπως είναι ευκαιρίες να ρισκάρεις, να δοκιμάσεις, να επιλέξεις... να πεις το ναι... ή να ζητήσεις εσύ το ναι... και να αφεθείς στην γλυκιά αγωνία του ρίσκου, να προσπαθήσεις να επιλεγείς, να μη φοβηθείς να δοκιμαστείς...

έχω την αίσθηση ότι αυτές είναι καλύτερες...
γιατί απλά θα τις ζήσεις...
ούτε θα τις σκεφτείς, ούτε θα τις ξεχάσεις, ούτε θα τις θυμηθείς...
απλά θα τις ζήσεις, θα τις ζεις...