5.3.10

«Αδικία έδωκες; Οργή και μίσος θα λάβεις!»



Η σημασία του πολιτικού χρόνου. Πέρυσι, ήταν καλοκαίρι, συζητούσαμε τις συνέπειες της οκονομικής κρίσης που δε μας είχε χτυπήσει ακόμα την πόρτα. Βλέπετε η όλη εξέλιξη και δομή της χώρας και της οικονομίας μας ήταν πλέον από την εποχή της προετοιμασίας «του Ωραίου, του Μεγάλου, του Αληθινού» (για τις τσέπες λίγων Ελλήνων και ξένων φίλων εκλεκτών αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία που θα συζητηθεί άλλη φορά...), ήταν λοιπόν δευτερογενούς τομέα, δηλαδή μεταποίησης, υπηρεσιών και κατανάλωσης. Παραγωγή, πρωτογενής παραγωγή, δεν υπήρχε.

Χαζός εξάλλου ήταν ο Έλληνας όταν μπορούσε να φτιάξει με κοινοτικές επιδοτήσεις ένα υπέροχο σαλέ στο βουνό που θα το λειτουργούσε ως ξενώνα για μια δεκαετία – δεκαπενταετία και μετά θα το μετέτρεπε σε σπίτι για τα παιδιά;;

Χαζός ήταν όταν μπορούσε μόνο με το ρίσκο (αποκοτιά το λένε στην ντοπιολαλιά) να στήσει «εταιρείες» στα Βαλκάνια και να παραμυθιάζει επί χρόνια ευρωπαίους κατασκευαστές και Βαλκάνιους πελάτες ότι και καταναλώνει και παράγει και εξάγει;;

Χαζός ήταν όταν ουδείς ενδιαφερόταν για το τι βίο διάγει εντός, αρκεί εκτός να ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του ήτοι στα οπλικά συστήματα του ενός, στις ενεργειακές ροές του άλλου, στα εθνικά θέματα του τρίτου;;

Μια θέση στο δημόσιο για το παιδί, τα λεφτά από τις επιδοτήσεις, το δάνειο με ευρωπαϊκά επιτόκια, η εκδρομή του Σαββατοκύριακου στο εξοχικό, οι μηνιαίες διακοπές του καλοκαιριού σε εξωτικούς παραδείσους, το «πρόγραμμα» που ήταν ο τελευταίος της γειτονιάς που δεν πήρε «στον άλλο γύρο να με βάλεις να πάρω κι εγώ ένα, έχω κι ένα φίλο στο υπουργείο θα βοηθήσει...», αυτή ήταν η καθημερινότητα, τα must, τα do...

Μια καθημερινότητα που διαταράχθηκε «ελαφρά» το 1999 και το 2000 όταν ο πολύς κόσμος παραπονέθηκε ότι το Χρηματιστήριο έγινε ξαφνικά «Ναός του Τζόγου» λίγων «εκλεκτών» και καλά πληροφορημένων, για να ξεχαστεί λίγο μετά όταν οι ίδιοι «εκλεκτοί» προέταξαν το όραμα της διεθνούς αίγλης του Έλληνα ξυπόλητου ...Καραγκιόζη δια του Ολυμπιακού Πανηγυριού.

Όλα αυτά προ κρίσης. Προ πραγματικής κρίσης. Και έφτασε ο Αύγουστος του 2009 και κάτι μύριζε άσχημα στον αέρα. Όχι δεν ήταν οι φωτιές στην Ανατολική Αττική, ήταν η παντελής σήψη του δημόσιου τομέα, σήψη που είχε ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια του Σημιτισμού (τότε που έπρεπε υποχρεωτικά για να επενδύσεις σε ανάπτυξη να επισκεφτείς κάποιο υπουργείο και για να κάνεις οποιαδήποτε αναπτυξιακής υφής επίσκεψη σε υπουργείο έπρεπε να έχει προσυνεννοηθεί καποιος για το δωράκι, «τόσα λεφτά λέτε ότι θα βγάλετε, τι είναι μπροστά σε αυτά τα....»), σήψη που κορυφώθηκε υπογείως τον Ολυμπιακό χρόνο (γιατί φανερά «κάναμε» την Ολυμπιάδα μην τυχόν και «μας» ζητήσει κανείς να «επιστρέψουμε» τα όσα «είχαμε» προεισπράξει...) και κακοφόρμισε με την αδράνεια και την μη-επανίδρυση του κράτους στην πρώτη τετραετία Καραμανλή.

Έτσι τον Σεπτέμβρη ακούσαμε την αλήθεια, έκπληκτοι οι πολλοί, σκεπτικοί οι λίγοι, ότι το πρόβλημα ήταν πλέον οξύ, ότι έπρεπε τα μέτρα να είναι άμεσα και σκληρά, ότι η διέξοδος από την κρίση θα κρατούσε καιρό και δε θα ήταν αναίμακτη. Και μαζί ακούσαμε ότι πάμε σε εκλογές για να εκλέξουμε μια νέα κυβέρνηση που θα έπαιρνε τα συγκεκριμένα μέτρα ή όποια άλλα έκρινε καλύτερα για να ξεπεράσουμε το πρόβλημα. Κάπου εκεί άρχισε το πρόβλημα να ξεδιπλώνεται μπροστά μας, εν μέσω μιας τεράστιας διχογνωμίας για το αν «Λεφτά υπάρχουν...» ή δεν υπάρχουν και για το πόσο αναγκαίες είναι οι προτεινόμενες από τους απερχόμενους κυβερνήτες σκληρές προσαρμογές μπροστά στο μεγαλεπήβολο πρόγραμμα των έτομων κυβερνητικών μέτρων (που παρεμπιπτόντως αναρτήθηκε στο internet το βράδυ της προπαραμονής των εκλογών και αγνοώ αν τελικά ποτέ εκτυπώθηκε και διανεμήθηκε στους Έλληνες ψηφοφόρους). Η πορεία ήταν φυσιολογικά αναμενόμενη, το εκλογικό αποτέλεσμα έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την πλειοψηφία με δέκα μονάδες διαφορά, ο Γ. Παπανδρέου και η ομάδα του ανέλαβαν την διοίκηση της χώρας, η Νέα Δημοκρατία πλήρωσε όχι μόνο το κακό μήνυμα αλλά και την ακινησία της πρώτης θητείας της, μια νέα εποχή έδειξε να αρχίζει.

Σήμερα, πεντέμιση μήνες μετά, η κατάσταση έχει αλλάξει, παίζουμε πια τα ρέστα μας ή -για να ακριβολογούμε- ο πρωθυπουργός μας παίζει τα ρέστα μας. Σίγουρα δεν κληρονόμησε από την Νέα Δημοκρατία αυτό το εντυπωσιακό που υποσχόταν όταν παραμύθιαζε τον κόσμο πως «λεφτά υπάρχουν», όμως η μέχρι σήμερα διαχείριση του της εξουσίας είναι λίαν επιεικώς βλακώδης, κοντόφθαλμη, μικροπολιτική.

Έχασε πέντε μήνες άσκοπα, με κενές περιεχομένου ενέργειες που μόνο μειδίαμα προκαλούσαν σε Έλληνες και ξένους: φοβερή καινοτομία οι τηλεοπτικές εκπομπές – υπουργικά συμβούλια, ας έμεναν όμως για αργότερα, εξαίρετη πρωτοβουλία η ανοιχτή διακυβέρνηση και επιλογή στελεχών βάσει βιογραφικού όμως ο ΟΣΕ π.χ. και τα νοσοκομεία που είναι καταβόθρες δημοσίου χρήματος μένουν μήνες τώρα ακυβέρνητα καθώς οι ταχείς ρυθμοί της αγοράς προφανώς δεν δέχθηκαν να φρενάρουν για να συνάδουν με τους αργούς ακαδημαϊκούς ρυθμούς του κ. Πανάρετου.

Έτσι όταν –μετά το Νταβός- ο κ. Παπανδρέου έδειξε να καταλαβαίνει επιτέλους ότι τα πράγματα είναι τόσο ζόρικα όσο τα έλεγε ο προκάτοχος του, συνειδητοποίησε παράλληλα ότι είχε ξόδεψει όλο τον (πολύτιμο) πολιτικό χρόνο και δεν είχε πια περιθώρια για να κάνει κάτι διαφορετικό. Εκεί αποφάσισε αντί δράσεων, εξεταστική για την οικονομία διότι «δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε» για να μας θυμίσει, όπως λέει και ο φίλος Πάνος «ότι παλιός γάιδαρος καινούρια περπατησιά ΔΕΝ βγάζει: ο Μένιος ζει, αυτός τους οδηγεί!».

Αν στην ιστορία η πρώτη κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του 2004 θα μείνει ως η κυβέρνηση της απογραφής (και της μη ενέργειας) η πρώτη κυβέρνηση γ. Παπανδρέου του 2009 θα μείνει ως η κυβέρνηση της σαχλαμάρας και μάλιστα με εντυπωσιακό απολογισμό που δύσκολα θα ξεπεράσει μελλοντικά άλλος κυβερνήτης.

Τώρα, τι γίνεται;; Απλά τίποτα !! Περιμένουμε !! Τα λεφτά μας είναι στο τραπέζι, τελευταίο ποντάρισμα του πολιτικού τζογαδόρου που μας κυβερνά. Εκβιαστικό ποντάρισμα μάλιστα, μιας και η λογική είναι «πολιτική στήριξη ώστε να δανειστούμε χαμηλότοκα ή Δ.Ν.Τ. και να καούν τα κάρβουνα, μαζί και το ευρώ». Και τώρα το παιχνίδι δεν είναι πια στα δικά μας χέρια, είναι στα χέρια των Γερμανών (που λογικά αντιδρούν γιατί πρώτιστα κοιτούν το συμφέρον ΤΟΥΣ), των Γάλλων και των άλλων Ευρωπαίων.

Όλων αυτών που δεν έχουμε πείσει τόσα χρόνια τώρα για το δίκαιο των προθέσεων μας και δεν βλέπω –δυστυχώς- πως θα καταφέρουμε να πείσουμε τώρα με μια κυβέρνηση που θεωρεί μοναδική διέξοδο από την κρίση του δημόσιου τομέα τον στραγγαλισμό τόσο του απλού πολίτη όσο και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Και που ελπίζουμε ότι θα ξεπεράσουν μια φορά ακόμα τους εαυτούς τους και θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως ηγέτες και όχι ως απλοί ελεγκτές - λογιστές (αν και οι επιλογές Ρομπάϊ και Αστον στην πολιτική εκπροσώπηση της Ε.Ε. μάλλον το αντίθετο δείχνουν), αν και κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να τους τονίζουμε ότι είμαστε Έλληνες για να παίρνουμε και Ευρωπαίοι για να δίνουμε...

Όσο για το περιβόητο πρόγραμμα έμεινε στο pdf αρχείο και στο (μοναδικό;;) τυπωμένο αντίτυπο που μας κούναγε από τηλεοράσεως εκείνο το βράδυ Παρασκευής ο -συμπληρώνων το πολιτικό του έλλειμμα με επικοινωνιακή θρασύτητα- τότε εκπρόσωπος και νυν υπουργός κ. Παπακωνσταντίνου. Για την δε ανάπτυξη, η ανάπτυξη αυτή «άργησε μια μέρα» (ρητορικός ο χρονικός προσδιορισμός), καθώς τόσο η κα Κατσέλη όσο και ο κος Πάγκαλος που την χειρίζονται δεν φημίζονται για την ταχύτητα τους (την πολιτική και διοικητική όχι την απορρέουσα των φυσικών χαρακτηριστικών τους), έτσι –λάχα λάχα- θα αρχίσει να σκάει μύτη κατά το καλοκαίρι...

Ως τότε;; «Να ξέρετε αυτό που η νόνα μου έλεγε όταν ήμουν μικρός: Ολα εδώ πληρώνονται, παιδάκι μου. Τα δάκρυα στέγνωσαν. Αδικία έδωκες; Οργή και μίσος θα λάβεις!» Η επωδός από τη στήλη του Δημήτρη Δανίκα στο σημερινό ΒΗΜΑ, επωδός που έδωσε και τον τίτλο σε αυτή τη δημοσίευση.

υ.γ. Λίγο πριν κλείσω τη δημοσίευση αυτή, η ανάπτυξη άρχισε να ...κουνιέται (α, ρε Λούκα σε κακολόγησα...): «Αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της ανοιχτής διακυβέρνησης το σχέδιο νόμου «Αποκέντρωση, Απλοποίηση και Ενίσχυση της Αποτελεσματικότητας των διαδικασιών του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ) 2007 – 2013 και άλλες διατάξεις» προκειμένου να ξεκινήσει η δημόσια διαβούλευση για την αναμόρφωση του ΕΣΠΑ. Η διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010».

Μπα... Μάλλον δεν σε κακολόγησα... Η σχέση σου με το timing είναι μοναδική, ασύλληπτη !! Αλήθεια, έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 για να ξεκινήσει η διαβούλευση για κάτι που από τα μέσα του 2009 ευαγγελιζόσουν ότι είχες έτοιμο νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του;; Ελπίζω κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι ότι το νομοσχέδιο σας θα βελτιώνει τα μειονεκτήματα που έχουν διαπιστωθεί στην ως τώρα εφαρμογή του ΕΣΠΑ, με κυριότερα επιθυμητά την μείωση της γραφειοκρατίας και την επίσπευση των διαδικασιών. Όσο ζω ελπίζω...