9.3.10

Σε ποιο κόμμα ανήκεις...


Ένα από τα πλέον εύστοχα σετ λόγου και εικόνας που είδα τις τελευταίες μέρες είναι το σημερινό σκίτσο του Α. Πετρουλάκη στην Καθημερινή. Παπανδρέου - Ομπάμα συζητούν μπροστά στο τζάκι, τα πρόσωπα φωτεινά, όταν στα σκοτάδια πίσω από την κολόνα, η εξίσου σκοτεινή φυσιογνωμία Παπουτσή αποσπά την προσοχή. «Μην ενοχλείσαι πρόεδρε... απλώς θέλω να είμαι σίγουρος ότι θυμάσαι σε ποιο κόμμα ανήκεις», η ευρηματική ατάκα που προσγειώνει απότομα, που ισοπεδώνει.

Σε ποιο κόμμα ανήκεις... Σοφή και δυνατή η ατάκα με την οποία το κόμμα διεκδικεί από την σκοτεινή του ασφάλεια, τη δική του συμμετοχή στα δρώμενα, την επαναφορά του στην επικαιρότητα.

Γιατί το κόμμα είχε βρεθεί πολλά πολλά χρόνια πριν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, τότε, στις αρχές της δεκαετίας του '80, με αρχηγό και εκφραστή τον Ανδρέα της Αλλαγής. Ήταν τότε το μεγάλο πανηγύρι, το κόμμα έλυνε κι έδενε, οι δημόσιοι υπάλληλοι διπλασίασαν τους μισθούς τους σε μια νύχτα, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι «κρατικοποιούνταν» και γίνονταν δημόσιοι μαζί με τις προβληματικές επιχειρήσεις που «δούλευαν», μονιμότης, μονιμοτήτων, τα πάντα μονιμότης, έτσι το κόμμα χάρισε στον μέσο Έλληνα το δικαίωμα του «ξύνεσθαι μονίμως».

Υπήρξαν την δεκαετία εκείνη και άλλες κορυφαίες στιγμές δόξας για το κόμμα, μπορούσες να πάρεις αναπηρική σύνταξη αν ήσουν μέλος και απεδείκνυες ότι είσαι καλός παίκτης στο ...κουτσό ή ότι δεν μπορείς να ρίξεις ίσια ούτε μια τόση δα πετρούλα, όσοι άλλοι είχαν πενηνταρίσει και είχαν δει Γερμανό στην Κατοχή έπαιρναν σύνταξη αντιστασιακού, κάτι λίγοι που είχαν δει μόνο Ιταλούς τακτοποιήθηκαν κι αυτοί με ελαστική ερμηνεία της διατάξεως. Ακόμα και το μικρό διάλειμμα του '90, η «θλιβερή δεξιά παρένθεση» αποκαταστάθηκε το '94, αναδρομικά !! Το κόμμα πάντα ήταν εκεί να φροντίζει τα παιδιά του !!

Μ'αυτά και με τ'άλλα ο λαός ήταν στην εξουσία και το είχε πετύχει μέσα από το κόμμα, πλέον χιλιάδες συμπολίτες μας ήταν εκπρόσωποι του κόμματος-κράτους, είχαν εξουσία που είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους οι ίδιοι για να δικαιολογούν την ύπαρξη τους και παράλληλα είχαν και τη δυνατότητα να παίρνουν το κατιτίς τους, άκοπα, αβίαστα, αβασάνιστα, αβάδιστα... Αν δεχόσουν αυτή την απλή αλήθεια καλώς, αν όχι σε κοιτούσαν ως ον από άλλο πλανήτη. Το ξέρω το βλέμμα, το είδα πολλάκις στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν έλεγα ότι προτιμώ τον ιδιωτικό τομέα με ότι δυσκολία κι αν έχει, να συνοδεύει την ερώτηση ουσίας «σε ποιο κόμμα ανήκεις...» από φίλους και γνωστούς που δεν ήξεραν.

Δουλεύω πάνω από είκοσι χρόνια μακρυά από το κόμμα-κράτος, στον ιδιωτικό τομέα, κι εγώ και πολλοί άλλοι της γενιάς μου και του ...φυράματος μου. Κέρδισα κι έχασα. Κέρδισα -εκτός από χρήματα- καριέρα, γνώση, εμπειρία, διεθνή αναγνώριση στο αντικείμενο μου και την υποδομή να συνεχίσω να επιχειρώ για τα επόμενα είκοσι τουλάχιστον χρόνια του υποχρεωτικού επαγγελματικού μου βίου.

Τι έχασα; Έχασα την αίγλη των επιτροπών και υποεπιτροπών γραφειοκρατίας και διαφθοράς όπου θα συμμετείχα ex-officio για να παρακολουθώ αμειβόμενος το έργο άλλων επιτροπών και υποεπιτροπών. Έχασα τον έλεγχο και τη βούτα στα «ευρώ των Βρυξελλών» και την επακόλουθη εν-μία-σεζόν απόκτηση της όμορφης βιλίτσας στα προάστια, την οποία προσπαθώ πλέον να αποκτήσω με κόπο και ιδρώτα εργαζόμενος σκληρά. Έχασα τα Ολυμπιακά έργα, έχασα το Χρηματιστήριο, έχασα τη Siemens, το «θαύμα» της ΟΝΕ, δεν έφτιαξα εταιρία με/για εργολαβίες του δημοσίου, δεν μοιράστηκα πακέτα ούτε ανέδειξα κουμπαριές.

Έχασα το αναφαίρετο πλέον για πολλούς κεκτημένο στην ασυδοσία («ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε...»), την παρανομία («νόμος είναι το δίκιο του εργάτη...»), την κουραδομαγκιά του χαχόλου οπαδού («Δε μπορούμε την μεγάλη ομάδα με τη μεγάλη ιστορία και τους χιλιάδες κόσμο που τόσα πολλά πρόσφερε στο ελληνικό ποδόσφαιρο να την αφήσουμε να χρεοκοπήσει, κάτω τα χέρια...»). Τα έχασα γιατί έπρεπε να απαντήσω «σε ποιο κόμμα ανήκω...» και αποφάσισα συνειδητά να μην απαντήσω. «Μηδέν εις το πηλήκιον», που λέει και μια ψυχή μακρυά εκεί στα ξένα....

Έτσι τώρα που ο κύκλος έκλεισε και η ομάδα με την μεγάλη ιστορία δε μπήκε χαριστικά στο άρθρο 44 και πρέπει να σταθεί στα πόδια της με λιγότερες σπατάλες, χωρίς φαντεζί μεταγραφές, έχω την άνεση να κοιτάω μπροστά, να προγραμματίζω και να δουλεύω αδιάκοπα και να ζητάω να σταματήσουμε να ανεχόμαστε τους χαραμοφάηδες, να σταματήσουμε να σπαταλάμε τους πόρους της χώρας σε ανθρώπους και πράγματα άχρηστα, να προτείνω φιλελεύθερες ιδέες ως διέξοδο από την κρίση θεσμών, αξιών και οικονομίας της χώρας μας, να μιλάω για ανάπτυξη μέσα από την ιδιωτική επιχειρηματικότητα και επενδύσεις στις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, να ζητάω δίκαιη κατανομή εισοδήματος στο σύνολο (χωρίς εξαιρέσεις), να απαιτώ λογοδοσία για κάθε ευρώ που ξοδεύει το κράτος.

Και -μαζί με την άνεση- έχω και τη θέληση, το κόμμα αυτό που παραφυλάει στα σκοτάδια για να μας θυμίζει την μιαρή και καταστροφική παρουσία του, να το κάνω ...τελεία και παύλα και να το βάλω στην άκρη μια και καλή !! Έτσι ώστε αύριο να ΜΠΟΡΕΙΣ πλέον να είσαι Έλληνας εν Ελλάδι χωρίς να ανήκεις στο κόμμα... Κανείς πρόθυμος να ακολουθήσει;;