16.3.10

Η εργασία απελευθερώνει...



Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... επικοινωνώ με ανθρώπους, προσπαθώ να δρομολογήσω σκέψεις, ιδέες, προτάσεις, να τις κάνω project ολοκληρωμένα, παραγωγικά, δημιουργικά, project που θα δημιουργήσουν χρήμα και ανάπτυξη για τους πελάτες μου και για μένα...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... εξάλλου η εργασία απελευθερώνει... απελευθερώνει;;... όχι πάντως αν εργάζεσαι μηχανικά, απρόσωπα... απελευθερώνει αν διαλέξεις να κάνεις κάτι για το οποίο να έχεις πάθος και το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς... γιατί τότε αντλείς ευχαρίστηση μέσα από τη δουλειά σου και η ευχαρίστηση αυτή επιστρέφει στη δουλειά σου και στην ποιότητα της...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... όχι όπως ο Βέγγος, άσκοπα... τρέχω με νόημα πιότερο, παρά με δύναμη στα πόδια... από κάποιο στάδιο της ζωής σου και μετά, ειδικά όταν έχεις πλέον σύμμαχο τις πλούσιες εμπειρίες και βιώματα μιας καριέρας είκοσι και πλέον χρόνων, έτσι τρέχεις, με νου και σύνεση...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... χαμογελώ και προχωράω... εδώ και καιρό αποφάσισα να κάνω αυτό που πιστεύω, έτσι έμαθα από την οικογένεια μου, από το σχολείο μου, να κάνω πάντα αυτό που πιστεύω... και είναι αλήθεια αυτό που διάβασα κάπου, ότι οι περισσότεροι γύρω σου θα σου μιλήσουν για ό,τι δεν μπορείς να κάνεις, αλλά στις μπίζνες πρέπει να είσαι και λίγο τρελός…

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... με στόχο να κερδίσω... κι όσο κι αν σας φαίνεται χαζό, ο τελικός μου στόχος δεν είναι τα λεφτά... αυτά απλώς χρειάζονται για να βρω την ευχαρίστηση, την ικανοποίηση, τη χαρά της δημιουργίας... εξάλλου τα λεφτά είναι τελικά μεγάλος μπελάς, ασχολείσαι με αυτά και ξεχνάς τον πραγματικό στόχο, το όμορφο που μπορείς να φτιάξεις, αυτό που θα σε χαρακτηρίσει, που θα αποτελεί την δική σου προσφορά στο κοινωνικό και επιχειρηματικό γίγνεσθαι, τότε τα λεφτά θα έρθουν μόνα τους και περισσότερα, γιατί το όμορφο, το δημιουργικό, το ξεχωριστό όλοι ξέρουν και να το επιλέξουν και να το ανταμείψουν...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... και τολμώ... χωρίς φοβίες... δίνω απλόχερα, δε διστάζω να ξοδέψω το «χρήμα» που έχω, τις γνώσεις, τις δυνατότητες, τις εμπειρίες μου, για να πραγματώσω το όνειρο μου, το όραμα μου... κι όσο πιο πολύ ξοδεύω, τόσο πιο πολύ επιστρέφει...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... όχι σε κάτι στατικό, που αλλοτριώνει για να απελευθερώσει... εκεί, έξω... ελεύθερος... δυναμικός... ζωντανός... εγώ και οι ιδέες μου, μοναδικές δημιουργικές εκφράσεις σκέψης τελικά... εκεί, έξω... μέσα στους ανθρώπους...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... ή μήπως τελικά είμαι;;... αλήθεια, το «εδώ» του καθενός δεν είναι εκεί που θέλει ο καθένας μας;; το εδώ μας δεν είναι εκεί που η προσφορά στους ανθρώπους επιστρέφει ως δήλωση αποδοχής και εμπιστοσύνης στο πρόσωπο και τις ικανότητες μας;; το εδώ δεν είναι εκεί που η αποδοχή αυτή μετατρέπεται αυτόματα σε ευθύνη;;

Μα αν είναι έτσι, δεν λείπω... είμαι εδώ... γιατί είμαι εγώ...