30.3.10

Ελλάς, η χώρα των συμβόλων



Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εκπλήρωσε το χρέος του προς την Αριστερά και μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος. Προσκάλεσε τον αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλη Γλέζο στη γιορτή της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. για την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Δεν εφείσθη μεγάλων λόγων ο υπουργός: «Θέλω οι νεότεροι», είπε, «να ακούσουν σήμερα έναν αγωνιστή, έναν πολιτικό, έναν άνθρωπο, έναν Ελληνα, ο οποίος θα τιμά για πολλούς αιώνες αυτή τη χώρα κι αυτό το έθνος». Ο Μανώλης Γλέζος μίλησε στους μελλοντικούς αξιωματικούς του Σώματος, η διοίκηση της Σχολής του επέδωσε τιμητική πλακέτα, εκείνος την αφιέρωσε (συμβολικά) στη μνήμη φοιτητή και υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, ο οποίος σκοτώθηκε από τις δυνάμεις κατοχής το 1944, και υποσχέθηκε στους σπουδαστές της Σχολής ότι θα επανέλθει, ώστε να συζητήσουν αν ο σκοπός των Σωμάτων Ασφαλείας είναι «να καταστέλλουν τους λαϊκούς αγώνες ή να να διώκουν το ποινικό έγκλημα». (Με άλλα λόγια, υπάρχει έννομος τάξη ή ισχύει το «δίκιο του εργάτη», όπως εν πάση περιπτώσει ορίζεται από εκείνους που αναλαμβάνουν αυτοβούλως την εκπροσώπησή του;)

Τέλος καλό, λοιπόν, όλα καλά! Με αυτόν τον ωραίο τρόπο στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. δόθηκε ένα happy end, σε συμβολικό επίπεδο, στο αποτρόπαιο συμβάν της 5ης Μαρτίου, όταν, μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, αστυνομικός ψέκασε στο πρόσωπο με χημικά, από απόσταση μικρότερη του μισού μέτρου, τον Μανώλη Γλέζο, ο οποίος θυμίζω ότι είναι σήμερα 88 ετών. Είναι ωραίο να τελειώνουν τα πράγματα όπως στις αμερικάνικες ταινίες! Σου αφήνει για λίγο ένα γλυκό αίσθημα. Μόνο που διαλύεται σύντομα, αφού έχεις βγει από την αίθουσα και αρχίζεις να θέτεις τα ερωτήματα που αποκαλύπτουν τα κενά της πλοκής.

Το περιστατικό της 5ης Μαρτίου άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Λόγου χάριν, ακολουθούσε πιστά ο αστυνομικός τους κανόνες εμπλοκής που υπάρχουν ή πρέπει να υπάρχουν για την προστασία του μνημείου του Αγνώστου; Μάθαμε ότι αργότερα ζήτησε συγγνώμη, επειδή δεν ήξερε ότι ο ασπρομάλλης άνδρας ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Αν όμως ήταν οποιοσδήποτε άλλος «ανώνυμος» πρεσβύτης στη θέση του Μ. Γλέζου, ο αστυνομικός θα είχε το ελεύθερο να τον ψεκάσει κατάμουτρα; Και εφόσον το ζήτημα κρίνεται στο επίπεδο της λεγόμενης «επωνυμίας», μήπως ο Μανώλης Γλέζος χρησιμοποίησε ολίγον επιπολαίως τη δική του ως όπλο, μπροστά στο οποίο ήταν πιθανό η Αστυνομία να κάνει πίσω; Οι αστυνομικοί είναι το ίδιο με τους στρατιώτες της Βέρμαχτ; Το σύμβολο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το ίδιο με το πανώ που ήθελαν να κολλήσουν επάνω του οι διαδηλωτές; Οσο αυτά τα ερωτήματα μένουν να αιωρούνται, μένει ανοικτό και το ζήτημα αν ισχύει η έννομος τάξη ή «το δίκιο του εργάτη».

Εν πάση περιπτώσει, αυτή ήταν μια υπόθεση μεταξύ συμβόλων – όπως είναι τόσο πολλά σε τούτη τη χώρα, που παράγει περισσότερα σύμβολα από όσα μπορεί να καταναλώσει. Αλλωστε, πολύ εύστοχα και ίσως ανεπιγνώστως, το πρόβλημα της υπερεπάρκειας συμβόλων έθεσε ο ίδιος ο Μανώλης Γλέζος στην ομιλία του: «Είμαστε το μόνο έθνος που και οι δύο επέτειοί τους είναι απόφαση για αγώνα. Δεν εξετάζουμε το αποτέλεσμα, αλλά την απόφαση που παίρνουμε να αγωνιστούμε». Εχει δίκιο – αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό. Με κάτι τέτοια να μας νανουρίζουν γλυκά φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας...

* από την στήλη του Στεφανου Kασιματη (kassimatis@kathimerini.gr) στην Καθημερινή της Κυριακής 28.03.2010