26.3.10

Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει…



Στο μώλο, με όλα του τα κομφόρ και σύνεργα και το μοναδικό του στυλ, ερασιτέχνης ψαράς με κάθε ρίξιμο του καλαμιού του μαζεύει συνεχώς φοβερές ψαρούκλες. Δίκιλες πελαγίσιες τσιπούρες, τροφαντά λιθρίνια, καλλίγραμμες μουρμούρες, γκριζογάλανες σφυρίδες… Όλα τα καλά τής γαλανής!
Ξαγκριστρώνει, καμαρώνει, και χαμογελώντας τα ξαναπετάει στη θάλασσα.

Ένας φτωχός φουκαράς, με λιγδιασμένη καμπαρντίνα και 6-7 μυξιάρικα κουτσούβελα να γυρνοβολάνε τριγύρω του, που τον παρακολουθεί για ώρα αποσβολωμένος, πλησιάζει και με λιγωμένο κι απορημένο μάτι τον ρωτάει γιατί πετάει τα ψάρια στη θάλασσα. Ο ψαράς του εξηγεί: «Ξέρεις, δεν τρώω τα ψάρια. Δε μου αρέσουν… Απολαμβάνω το τσίμπημα και μ’ αρέσει τρελά όλη αυτή η διαδικασία τού ψαρέματος».

Ο φτωχούλης μας, με τόλμη, ζητάει να του δίνει αυτού τα ψάρια, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα κι έχει και τόσα παιδιά να θρέψει. Ο ψαράς μας, αγενής και προκλητικός, του ανταπαντά: «Καλά, αφού δεν έχεις να τα ταΐσεις, τι τα θες τόσα παιδιά;»

Κι ο φουκαράς πατέρας τον αποστομώνει: «Να… Και εμένα δε μου αρέσουν τα παιδιά… Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει!!»