25.3.10

Παρέλαση...



Εθνική επέτειος σήμερα... 25η Μαρτίου... Εις μνήμην της εξέγερσης ενάντια στον Οθωμανό κατακτητή... Εις μνήμης του αγώνα της απελευθέρωσης από 400 χρόνια σκλαβιάς, από 400 χρόνια Οθωμανικής κατοχής...

Όλα αυτά το 1821... Όταν κάποιοι Έλληνες, ελεύθεροι στο πνεύμα και την ψυχή, πήραν το τιμόνι, και οι άλλοι Έλληνες (οι περισσότεροι, γιατί κιοτήδες και προδότες, πάντα υπήρχαν...) ακολούθησαν. Και θυσίασαν περιουσίες, οικογένειες, ζωές... Τα θυσίασαν για ένα όραμα... Ένα όραμα που μπορεί να φαινόταν μακρινό, επικίνδυνο, να είχε ρίσκο, αλλά ήταν γλυκό, όμορφο, και -το κυριότερο- είχε ηγέτες να το προβάλλουν και να το στηρίζουν...

Πίσω στο «μακρινό» 2010, ο ουρανός είναι μουντός, ο καιρός είναι παράξενος, ούτε κρύο, ούτε ζέστη, μια συννεφιά που σου πλακώνει την ψυχή... Θαρρείς και ξέρει... Θαρρείς και βλέπει... Πως σήμερα το όραμα δεν έχει ηγέτες να το προβάλλουν, να το στηρίξουν... Πως σήμερα το όραμα φαίνεται γλυκό, όμορφο αλλά είναι πραγματικά μακρινό, επικίνδυνο... Πως σήμερα θυσιάζουμε περιουσίες, οικογένειες, ζωές, χωρίς όμως να συμμετέχουμε σε ένα όραμα και δικό μας, απλά συμμετέχοντας σε ένα όραμα δικό τους, των σύγχρονων αγάδων και κοτζαμπάσηδων που όπως τότε θέλουν να κρατούν το λαό χαμηλά για να παραμένουν αυτοί -μικροί και λίγοι- ψηλά...

Σήμερα, η Ελλάδα παρελαύνει... Παρελαύνει με τα πόδια... Με βήματα ασταθή, αβέβαια, φοβισμένα... Με ηθικό πληγωμένο... Σκεπτική... Προβληματισμένη... Αλλά έτοιμη, ώριμη, πιο ώριμη παρά ποτέ !! Έτοιμη να κάνει βήματα μπροστά, ώριμη να ξεπεράσει στρεβλώσεις και αγκυλώσεις, ικανή να πετάξει από πάνω της τον σύγχρονο ραγιαδισμό, τους αργυρώνητους ασφυοκάμπτες κοτζαμπάσηδες της εποχής μας που απλά μεταφέρουν την εντολή...

Σήμερα, η Ελλάδα παρελαύνει... Μια άλλη Ελλάδα... Όχι η Ελλάδα των «επισήμων», αυτή που εμφανίζεται στους δρόμους κάθε Κυριακή, γιορτή και σχόλη... Η πραγματική Ελλάδα σήμερα παρελαύνει στο πνεύμα και την ψυχή των Ελλήνων που βαρέθηκαν, που κουράστηκαν, που μπούχτησαν πια να είναι «υπό» !! Να εξευτελίζονται, οι πολλοί, οι παραγωγικοί, οι εργατικοί, για τους λίγους, τους βολεμένους, τους καταφερτζήδες...

Σήμερα λοιπόν, η πραγματική Ελλάδα παρελαύνει... Παρελαύνει και πεζή και εποχούμενη στις σκέψεις όσων αρνούνται να συμβιβαστούν με την υποβάθμιση, την μείωση, τον εξευτελισμό, την υποτέλεια. Και δεν παρελαύνει «υπό μάλης» ή «επ'ώμου», δεν αποδίδει τιμές, παρελαύνει με τα όπλα προτεταμένα, έτοιμη να ξεκινήσει μια νέα επανάσταση, έναν νέο «απελευθερωτικό αγώνα», για την απελευθέρωση από τις αγκυλώσεις και τις στρεβλώσεις του κρατισμού, της πνευματικής ένδειας, της ήσσονος προσπάθειας, του προστατευτισμού, του ωχαδερφισμού...

Σήμερα, η Ελλάδα είναι έτοιμη να βγει μπροστά... Όχι στα ξένα, στα «παλάτια των σουλτάνων», εκεί που οι προύχοντες σπεύδουν να διαπραγματευτούν την -τοις χρήμασι των πολλών- διατήρηση των προνομίων τους... Εδώ, στην πραγματικότητα, κάτω από τον θλιμμένο ουρανό, εδώ που ο απλός Έλληνας υπομένει, δε μιλά, πνίγεται, που πληρώνει χωρίς προοπτική ανάπτυξης, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης... που χρηματοδοτεί από το υστέρημα του αυλές κηφήνων τις οποιες οι προύχοντες δεν θέλουν να μικρύνουν, απλά προσωρινά να φτωχύνουν γιατί κι οι υποτακτικοί που τις θρέφουν πρέπει να τραφούν λίγο κι εκείνοι για να συνεχίσουν να παράγουν «τζάμπα φαΐ»...

Έχουν τελικά ενδιαφέρον οι καιροί που ζούμε... Μπορεί οι ώμοι μας να πλήγιασαν από το ζυγό που μας έβαλαν τόσα χρόνια οι δικοί μας -οι «Έλληνες» προύχοντες μας- για να φτιάξουν και να διατηρήσουν δοτά προνόμια και ραγιάδες αυλικούς, όμως αντέχουν να τινάξουν το βάρος της υποβάθμισης, να σηκώσουν το βάρος της ανάπτυξης. Αρκεί να υπάρξει όραμα. Και άνθρωποι να το προβάλλουν, να το στηρίξουν, να θυσιάσουν και να θυσιαστούν πρώτοι αυτοί για αυτό...